21.05.2024, 20:52 ✶
Wszystko było pogrążone w słodkim chaosie, który prawdę mówiąc — był Cynthii na rękę. Nietypowe zwłoki umożliwiały bardziej wnikliwe sekcje, często również pozwalając na testowanie mniej standardowych środków na organach w celach ewentualnego sprawdzenia, co było pierwotną przyczyną ich uszkodzenia. Tragedie niestety rodziły postęp w nauce. Jej wzrok kolejny raz przesunął się po nieboszczyku, jakby spojrzenie miało odsłonić coś nowego. Najchętniej już by się wzięła za rozcinanie, ale regulamin przy współpracach departamentów był ściśle określony.
Zimno spędzało jej jednak resztki snu z powiek i przypadłości tej poświęcała większość czasu, bazując na danych zebranych od Atreusa, Tori czy Louvaina. Ojciec co rusz dostarczał nowe księgi, korespondowała z wiedźmami z Nowego Orleanu. A jednak to wciąż było zbyt mało i nadal najbardziej sensownym rozwiązaniem lub też sposobem na znalezienie tego rozwiązania, wydawało się jej samodzielne zejście do limbo, co było procesem skomplikowanym, nawet dla wprawionego Nekromanty. Z zamyślenia wyrwało ją jednak przybycie Nicholasa, na którego widok szczerze jej ulżyło. Mogła przecież trafić na jakiegoś nieznośnego człowieka. Gra pozorów musiała zostać zachowana, ich opinie pozostać nieskazitelne, jednak gdy pracownik wyszedł, mogła pewniej i spokojniej obdarzyć go pociągłym, badawczym spojrzeniem. Zupełnie, jakby przez te kilka długich sekund próbowała określić stan jego zdrowia, przyglądając się białkom w oczach, skórze pod oczami czy odcieniu warg. Wszystkie drobne rzeczy miały przecież znaczenie.
A potem skupiła się już na ciele, poprawiając biały materiał na smukłych palcach i upewniając się, że wszystkie włosy pozostały posłusznie upięte. Krótki opis miał przedstawić tego, nad którym stali — raczej to, co z niego zostało. Zapach palonego ciała wciąż unosił się po kostnicy, mógł być odrobinę mdlący dla osób, które nie przywykły do przebywania w takim towarzystwie. Ludzie śmiali się, że spalony człowiek pachniał będzie w ten sam sposób, co grillowany kawałek mięsa — nic bardziej mylnego.
- Został uduszony, ale nie przez przedmiot i nie bezpośrednio przez osoby trzecie. Być może zaklęciem, ale nie jest to efekt czegoś potocznie znanego. Podejrzewam, że mógł być to też ewentualnie eliksir lub forma trucizny, może przeklętego przedmiotu, który miał wpływ bezpośrednio na to, co jest wewnątrz. Zaraz go otworzę. - wyjaśniła, wskazując palcem na odrobinę nabrzmiałą szyję -nie było to przesadnie rzucające się w oczy, ale tchawica była zaciśnięta. Tak, jakby spuchło tylko od środka. Początkowo sądziła, że coś połknął, ale przełyk był pusty. Nie chcąc już czekać, Cynthia złapała za znajdujący się na stoliku, a konkretniej srebrnej tacy, skalpel i rozcięła ostrożnie wzdłuż szyi, uprzednio odchylając niemalże z czułością głowę trupa do tyłu. Jej ruchy wydawały się słabe, ale pewne, ostrze płynnie i bez drgnięcia rozcięło warstwy skóry, a następnie mięśni. Kilka sekund później, odchyliła powstałe płaty na boki, odsłaniając bezpośrednio tchawicę, przełyk oraz struny głosowe. Przyjrzała się uważnie ciemnej tkance, na której wygląd z pewnością miał wpływ dym oraz gorąco, które towarzyszyło spaleniu, ale czy kryło się za tym coś jeszcze? Skalpel zatańczył pomiędzy palcami, błysnął w dłoniach i obeszła stół tak, aby podejść od drugiej strony. Nachyliła się ostrożnie, końcówką skalpela nacinając odkryty węzeł chłonny, a następnie tkanki przy lewej części tchawicy. - Poparzone, limfa zgromadzona w momencie śmierci już przegniła. Zapach odpowiedni, patrząc na całokształ. Tutaj jednak, jak nieco zeskrobiesz i odetniesz pierwszą warstwę, są wybrzuszenia. Wygląda jak ślady po ropnych krostach z odrobiną.. Hmm, zielonego nalotu? Nie jestem pewna pierwotnej barwy, przełykał mnóstwo dymu, może również żaru z powietrza.
Wyprostowała się na chwilę, przenosząc nieco zafascynowane spojrzenie na Nicholasa, aby zaraz spróbować wyciąć kawałek wspomnianej wybroczyny i odłożyć ją na przygotowany wcześniej, szklany spodek. Pracował w Departamencie Tajemnic, może jakiś przedmiot lub okryte tabu zaklęcie przyjdzie mu do głowy? Miał naprawdę paskudną śmierć.
Zimno spędzało jej jednak resztki snu z powiek i przypadłości tej poświęcała większość czasu, bazując na danych zebranych od Atreusa, Tori czy Louvaina. Ojciec co rusz dostarczał nowe księgi, korespondowała z wiedźmami z Nowego Orleanu. A jednak to wciąż było zbyt mało i nadal najbardziej sensownym rozwiązaniem lub też sposobem na znalezienie tego rozwiązania, wydawało się jej samodzielne zejście do limbo, co było procesem skomplikowanym, nawet dla wprawionego Nekromanty. Z zamyślenia wyrwało ją jednak przybycie Nicholasa, na którego widok szczerze jej ulżyło. Mogła przecież trafić na jakiegoś nieznośnego człowieka. Gra pozorów musiała zostać zachowana, ich opinie pozostać nieskazitelne, jednak gdy pracownik wyszedł, mogła pewniej i spokojniej obdarzyć go pociągłym, badawczym spojrzeniem. Zupełnie, jakby przez te kilka długich sekund próbowała określić stan jego zdrowia, przyglądając się białkom w oczach, skórze pod oczami czy odcieniu warg. Wszystkie drobne rzeczy miały przecież znaczenie.
A potem skupiła się już na ciele, poprawiając biały materiał na smukłych palcach i upewniając się, że wszystkie włosy pozostały posłusznie upięte. Krótki opis miał przedstawić tego, nad którym stali — raczej to, co z niego zostało. Zapach palonego ciała wciąż unosił się po kostnicy, mógł być odrobinę mdlący dla osób, które nie przywykły do przebywania w takim towarzystwie. Ludzie śmiali się, że spalony człowiek pachniał będzie w ten sam sposób, co grillowany kawałek mięsa — nic bardziej mylnego.
- Został uduszony, ale nie przez przedmiot i nie bezpośrednio przez osoby trzecie. Być może zaklęciem, ale nie jest to efekt czegoś potocznie znanego. Podejrzewam, że mógł być to też ewentualnie eliksir lub forma trucizny, może przeklętego przedmiotu, który miał wpływ bezpośrednio na to, co jest wewnątrz. Zaraz go otworzę. - wyjaśniła, wskazując palcem na odrobinę nabrzmiałą szyję -nie było to przesadnie rzucające się w oczy, ale tchawica była zaciśnięta. Tak, jakby spuchło tylko od środka. Początkowo sądziła, że coś połknął, ale przełyk był pusty. Nie chcąc już czekać, Cynthia złapała za znajdujący się na stoliku, a konkretniej srebrnej tacy, skalpel i rozcięła ostrożnie wzdłuż szyi, uprzednio odchylając niemalże z czułością głowę trupa do tyłu. Jej ruchy wydawały się słabe, ale pewne, ostrze płynnie i bez drgnięcia rozcięło warstwy skóry, a następnie mięśni. Kilka sekund później, odchyliła powstałe płaty na boki, odsłaniając bezpośrednio tchawicę, przełyk oraz struny głosowe. Przyjrzała się uważnie ciemnej tkance, na której wygląd z pewnością miał wpływ dym oraz gorąco, które towarzyszyło spaleniu, ale czy kryło się za tym coś jeszcze? Skalpel zatańczył pomiędzy palcami, błysnął w dłoniach i obeszła stół tak, aby podejść od drugiej strony. Nachyliła się ostrożnie, końcówką skalpela nacinając odkryty węzeł chłonny, a następnie tkanki przy lewej części tchawicy. - Poparzone, limfa zgromadzona w momencie śmierci już przegniła. Zapach odpowiedni, patrząc na całokształ. Tutaj jednak, jak nieco zeskrobiesz i odetniesz pierwszą warstwę, są wybrzuszenia. Wygląda jak ślady po ropnych krostach z odrobiną.. Hmm, zielonego nalotu? Nie jestem pewna pierwotnej barwy, przełykał mnóstwo dymu, może również żaru z powietrza.
Wyprostowała się na chwilę, przenosząc nieco zafascynowane spojrzenie na Nicholasa, aby zaraz spróbować wyciąć kawałek wspomnianej wybroczyny i odłożyć ją na przygotowany wcześniej, szklany spodek. Pracował w Departamencie Tajemnic, może jakiś przedmiot lub okryte tabu zaklęcie przyjdzie mu do głowy? Miał naprawdę paskudną śmierć.