[wrzesień 1971] wysoka jak brzoza i głupi jak koza | gerry & percy

Nie był to jego pierwszy drink tego wieczora - może to właśnie alkohol szumiący w jego głowie sprawił, że zdecydował się na tak odważne wyznanie? A może zwyczajnie w świecie uznał, że i tak nie ma niczego do stracenia - poza kilkoma zębami, które Geraldine mogłaby mu wybić, gdyby okazał się zbyt natarczywy? Czymkolwiek kierował się Perseus w swoim zachowaniu, postępował sobie bardzo śmiało w stosunku do panny Yaxley.
— A mi podobasz się ty — uśmiechnął się do niej nieco głupkowato, choć w jego głowie był to jeden z jego najbardziej czarujących uśmiechów; ten, który miał łamać niewieście serca i rzucać mężczyzn na kolana (choć, statycznie rzecz ujmując, to jego kolana częściej były zdarte) — Masz twarz jak anioł z renesansowego obrazu.
Chciał powiedzieć coś więcej, o jej eterycznych rysach kontrastujących z jej siłą i to, jak bardzo podziwia jej odwagę w przecieraniu swojej ścieżki i niebyciu kolejną czystokrwistą zblazowaną damą oraz że gdyby mógł mieć wybór w kwestii przyszłego małżeństwa, wybrałby właśnie ją w pierwszej kolejności... Albo Victorię Lestrange? Ale jak można powiedzieć dziewczynie, że nie wie się, czy będzie jego pierwszym, czy drugim wyborem? Zrobił więc to, co najlepsze w tej sytuacji i po prostu się nie odzywał, powoli sącząc swój drink.
— Wierz mi, że byłem nie mniej zaskoczony niż ty — choć bardziej niż różnica wieku (przecież założenie jej na palec obrączki wcale nie oznacza, że nagle będą mieli wspólną sypialnię...) mierził go fakt, że Eunice jest młodszą siostrą Elliotta - tego samego Elliotta, z którym swego czasu łączyła go bardzo intensywna relacja. — Oczywiście, że to dobra rodzina...
Chociaż miał okazję nieco poznać jej dynamikę od środka (a to i tak nie był pełen obraz - wiedział tylko tyle, ile Elliott chciał mu pokazać oraz ile sam zaobserwował) i był pewien, że to jedna z tych rodzin, o których pewien mugolski pisał, że każda nieszczęśliwa rodzina jest nieszczęśliwa na swój sposób.
— W razie czego pomagasz również z teściami? — zaśmiał się z własnego dowcipu, a kiedy zdał sobie sprawę z tego, jak żałośnie musiało to wyglądać, upił kolejne kilka łyków swojego drinka.
— Trochę tu głośno, nie uważasz? Może przeniesiemy się w spokojniejsze miejsce? — zaproponował ostrożnie.