[10 luty 1972] Kiedy mówisz p... | Sauriel & Victoria

Dobrze się jej wydawało. Z całego towarzystwa, jeśli tutaj szukać tych miłych, tych dobrych, to właśnie Anna była wyborem numer jeden. I tak naprawdę - numer ostatnim też. Znaczy, nie dramatyzując, Sauriel nie był złym człowiekiem - no, to prawda. Bo w końcu nie jest człowiekiem. Nie jest też takim zwyrolem, żeby nie mieć lepszej strony. Możee i Anna się go bała, może i rozumiała to, że ludzie chcieli go unikać - wiedziała to wszystko. Wiedziała też jednak, że był troskliwy i wierny. Że nie ufał ludziom - ano. Ale nie sprawiało to, żeby nie był gotów pomagać tym, którzy podali mu pomocną dłoń. Czy też sprzedali chociaż dwa szczere uśmiechy, dzięki którym chociaż na moment się rozluźnił. I miała szczerą nadzieję, że nawet jeśli się nie pokochają, to że Victoria będzie dla niego kimś takim - osobą, przy której się rozluźni.
Teraz również uśmiechnęła się, a nawet mniej zdystansowanie, kiedy usłyszała, że z przyjemnością. Mogła to być czysta grzeczność, ale jeśli takową była - to Victoria zrobiła to nad wyraz sprawnie. Nie to, że brunetka nie podejrzewała o to, ale grzeczność była bardzo mile widziana pod tym dachem.
- Naprawdę? Och, wielką przyjemność mi tym sprawiłaś… - Złączyła ze sobą dłonie, tka jak wcześniej, tak i teraz promieniejąc. Jeśli w tym życiu było coś, co przynosiło ze sobą ukojenie i spokój to przecież kwiaty były głównym tego nośnikiem. Victoria miała podejście do ludzi. Czy robiła to specjalnie, czy po prostu chciała, żeby dobre relacje przynosiły zyski (te emocjonalne) zarówno jej jak i drugie strone - to była już jej perspektywa. Dla Anny ważne było to, że w ogóle próbowała i że się starała. I tak to nie od niej zależał wybór drugiej połówki, ale jeśli mogła przychylić się w kierunku takiej kobiety a jakiejś rozpuszczonej księżniczki… przecież Sauriel by taką zniszczył. I przy okazji - zniszczyłby siebie.
- Nie będę wam przeszkadzała… zadbaj proszę o Victorię. - Rzeczywiście w jej tronie słychać było coś na wzór, hmm, uległej nuty? Na pewno był grzeczny i była to prośba, a nie rozkaz, nakaz, przykaz. Sauriel obdarzył matkę spojrzeniem na te słowa, ale ciężko mówić, żeby jego gniewne i naładowane nienawiścią oczy jakkolwiek się przez to zmieniły. - Miłego wieczoru. - Zwróciła się tutaj do narzeczonej. - Ach, tak… oczywiście. Proszę za mną. - Sauriel zamknął drzwi, zastanawiając się właśnie nad tym, kiedy trzymał je otworzone i patrzył na jej ubiór - czy tak zamierza iść. I czy TAK zamierza się pokazać. Nie skomentował jednak tej łazienki. Oparł się o ścianę plecami, zaplótł ręce na klatce piersiowej i z braku laku - czekał. Anna rzeczywiście poprowadziła panienkę prosto do łazienki, dopytując, czy czegokolwiek jej potrzeba.
To, jak wyszła z tej łazienki, już bardziej mu się podobało. W zasadzie to… nawet przez moment się zawahał. W swoich sprzecznych doznaniach, kiedy stanęła przed nim kobieta, którą rzeczywiście chętnie w barze wziąłby na kolana, żeby porobić z nią noski, noski. Na nic więcej w końcu nie było go stać, bo w tym wypadku sprawa była przegrana. Żaden konar tu nie zapłonie, jakby to niektórzy “elegancko” ujęli. Przez to miał pół sekundy zawieszenia, nim otworzył drzwi. I w końcu wyszli na zimny wieczór, która nie zamierzała się jeszcze przeradzać w wiosnę. A przynajmniej nie było tego szczególnie czuć.
- Możesz. - Gdyby jednak pokusił się na swoje komentarze to ująłby to trochę inaczej… Zabawne, że najpierw omówili konkret w konkret, czego się spodziewać, co się będzie działo, czy zadawać konkretne pytania - innymi słowy zarys planu i sceny, w jakiej się znajdą. A dopiero potem nadeszło… w zasadzie chyba najbardziej istotne pytanie. - Połowa baru wzięłaby cię na kolanko, a druga połowa klepnie po tyłku. - Aaaa jednak się nie powstrzymał. I w zasadzie to był komplement. Bo naprawdę mu się spodobała w takim wydaniu. W sumie kompletnie szokujące było to, co mogło z człowiekiem zrobić trochę makijażu, sukienka i inne ułożenie włosów. - Nie jest ci zimno? - Niby co go to interesuje, nie? Z drugiej strony… gdyby on odczuwał zimno bardziej intensywnie to pewnie właśnie odczuwałby chłód.