Czy był zawiedziony? Owszem. Samym sobą. Listem. Przede wszystkim brakiem odpowiedzi. Ukrywał to skrzętnie, chowając emocje głęboko pod poduszkę. Nie miał nawet pewności, że list nie znalazł się, wraz z całą książką, w jednych objęciach, na jakie mógł liczyć, tych należących do płomieni. Dolohov mógł go nie odczytać. Mógł odczytać i też wrzucić. Otwartej konfrontacji nie przewidywał, nie po tym, co napisał. Obiecywał mu przestrzeń i nawet, jeśli bywał agresywny, buńczy, to nigdy nie łamał danego słowa, chociażby miał stanąć na rzęsach.
Czekał dwa uderzenia serca, stojąc na schodach prowadzących do dormitorium młodszych roczników, na Vakela, ale kiedy nikt nie pojawił się, poprawił tylko kołnierz luźno narzuconej szaty na podkoszulek bez rękawów i spodnie od mundurku z szelkami. Na jego szyi lśnił złoty łańcuszek z wisiorkiem przedstawiającym harfę, symbol Apollo, symbol In Dagda, symbol jasnowidzenia. Lata później miał go zastąpić czasozmieniaczem. Dotknął małej harfy, zamknął oczy ale nie wieszczył. Nie chciał wiedzieć, co czasami było tak trudne.
Dotarł do Wielkiej Sali jako ostatni i od razu zabrał się do pracy, rozwieszając dodatkowe proporce na bokach sali i kolejne banery domów. Pomagał koleżankom przynieść kartony z odświętnymi świecami, które miały zawisnąć nad stołami. Metodyczna praca, która będzie bolała go w krzyżu i będzie mógł się użalać nad sobą bez wywoływania wywracania oczami. Miał ochotę zapalić, chociaż czuł, że powoli to już nałóg. Girlandy i projekty, kolejne ozdoby, aby rankiem uczniów przywitała magia świąt jesiennych. Część prefektów tworzyło ozdoby dla głównej sali, część na korytarzach. Kandelabry z mosiądzu, otoczone wieńcami z liści dębu i winorośli, dodają majestatycznego blasku czterem stołom, a dwie dziewczyny ze Slytherinu tworzyły aranżacje z dyni i jabłek oraz kwiatów dookoła nich, dodając kolory domów w postaci wstążek. Na kominkach zapłonęły świece o aromacie cynamonu i goździków, dodając ciepła przestrzeni kamiennych murów.
Dźwięk uderzenia w twarz rozległ się echem po Wielkiej Sali. Echo rozeszło się, sprawiając, że wszystko zamarło na chwilę, a pięć twarzy skierowało się w stronę ich dwójki.
Morpheus nie spodziewał się Vasilija, dlatego zarejestrował go dopiero, gdy ten trzymał go za połę magicznej szaty, w lustrze tego, co zrobił on. Policzek piekł go, tak jak wtedy dłoń. Bardziej. Poczucie upokorzenia wpełzło mu po kręgosłupie i ścisnęło go w klatce piersiowej. Najgorsze w tym wszystkim było to, że zasłużył. Całkowicie zasłużył na to.
Niemal zakręciło mu się w głowie z nadmiaru myśli i emocji, które go wypełniły, serce w piersi uderzało tak mocno, że miał wrażenie, że widać je pod skórą.
— Przyszedłeś — powiedział tak cicho, że mogło się to zdawać tylko szumem wracających do pracy nastolatków. Dotknął dłonią czerwonego policzka. Przyszedł. Spoliczkował go. Morpheus nie wiedział. Nie wiedział już, czego nie wiedział.