[02.08.72]Szaleństwo Windermere. Legendy Arturiańskie

Oczywiście, że Cathal był zły właśnie na Ulyssesa. Ten gniew nie osiągnął jeszcze rozmiarów, które mogłyby doprowadzić go do wybuchu, ale sprawiał, że Shafiqa denerwowało w Rookwoodzie dosłownie wszystko. Od butów, jakie założył, do sposobu, w jaki ułożył włosy. Żałował teraz szczerze, że zgodził się przyjechać do Windermere, że zgodził się pojechać gdziekolwiek, ba, żałował nawet, że postanowił wrócić do Anglii. Co z tego, że zakończyli badania komnaty nagrobnej egipskiej królowej – czarownicy? W Egipcie zawsze było coś do badania, a Cathal świetnie znał już tamtejszą historię i obyczajowość! Co mu strzeliło do głowy, by wracać do Anglii? A, tak. Trochę się nudził, trochę nalegała na to rodzina i tak dalej, i tak dalej…
Ulysses chciał iść z nim?
A guzik.
Shafiq ani myślał pozwolić, żeby ten postawił na swoim. Raz, nie pozwalał na to wrodzony upór, a Cal już postanowił, że pójdzie się przejść s a m. Dwa, nie pozwalał na to także gniew, przeżerający powoli duszę Cathala Shafiqa, równie skutecznie, jak szepty Slytherina przenikały niekiedy umysł.
Tonął w czerni.
– Może później – oświadczył, z jakąś taką nieładną satysfakcją, że nie, teraz nigdzie razem nie pójdą, a Ulek nie będzie go mógł już dalej wkurwiać.
A potem aportował się z cichym trzaskiem, na drugi koniec kempingu, poza zasięg wzroku Rookwooda oraz tej cholernej, zawsze lepszej od niego Nell.

Koniec sesji