28.05.2024, 21:27 ✶
Wcale Peregrinusowi nie wadziło, że piwo smakować może sikaczem; i tak nie planował się nim raczyć. Było rekwizytem, żeby nie siedział jak kołek przed pustym blatem. Prawdopodobnie nikogo tak naprawdę nie przejęłoby, że przyszedł do baru, a nie pije, lecz nie pomijał żadnej okazji do tego, aby ograniczyć zwracaną na siebie uwagę.
— Rozumiem, że się o niego martwisz, ale… Nie do końca wiem, jak to ująć. Thoran sprawiał osobliwe wrażenie. Jesteś pewna, że to mógł być twój brat? Napisałaś, że niepokoi cię jego zachowanie. Myślałaś może nad tym, że ktoś mógł, dla przykładu, ukraść magicznie jego tożsamość?
Choć niekoniecznie o to, chciał zapytać. Prawdziwe pytanie krążące po jego głowie brzmiało: Ger, czy ty naprawdę masz jakiegoś brata bliźniaka?
Nie miał jednak pewności, jak taka sugestia zostanie odebrana, więc powoli badał grunt.
Żył przeświadczeniem, że dość dobrze kojarzy ekipę z Hogwartu, w której obracała się Geraldine. W końcu częścią tego grona przyjaciół i znajomych była również Millie, a ta siłą rzeczy i jego od czasu do czasu naciągała na spędzanie z nimi czasu; znał te twarze. Zapytałby o Thorana samą Moody, ona na pewno by wiedziała, jeśli taki chodził z nimi do szkoły, ale… cóż, kuzynka wciąż przebywała w Lecznicy Dusz, a Peregrinus migał się tchórzliwie od odwiedzenia jej. Nie przystawało na pierwszy kontakt po Beltane wybrać listu z pytaniem o taką głupotę jak rodzina Geraldine Yaxley.
Tak czy inaczej: wedle wszelkiego prawdopodobieństwa Peregrinus Trelawney powinien kojarzyć z Hogwartu kogoś takiego jak Thoran Yaxley. Rzeczywistość była jednak inna.
Do ostatniej chwili zastanawiał się na tym, ile powinien zdradzić znajomej o zajściach w Prawach Czasu, żeby nie narazić na szwank reputacji Vakela, którego nikt nie powinien przecież śmieć okradać. Zwyciężyła jednak ciekawość tego, jakich informacji na temat tej dziwacznej sprawy mogła dostarczyć mu kobieta. O ile w ogóle były jakieś informacje i zagadki do rozwiązania, a nie jedynie wariat w narkotycznym szale szukający bez sensu guza.
— Korespondencję — odpowiedział w końcu, bacznie obserwując twarz Geraldine w poszukiwaniu rozbłysku zrozumienia, który świadczyłby o tym, że wie, co Thoran chciałby zrobić z pakietem listów Dolohova. — Nie powiem ci, co dokładnie było w środku. Sam tego nie wiem. Niemniej dobrze byłoby dostać je z powrotem.
— Rozumiem, że się o niego martwisz, ale… Nie do końca wiem, jak to ująć. Thoran sprawiał osobliwe wrażenie. Jesteś pewna, że to mógł być twój brat? Napisałaś, że niepokoi cię jego zachowanie. Myślałaś może nad tym, że ktoś mógł, dla przykładu, ukraść magicznie jego tożsamość?
Choć niekoniecznie o to, chciał zapytać. Prawdziwe pytanie krążące po jego głowie brzmiało: Ger, czy ty naprawdę masz jakiegoś brata bliźniaka?
Nie miał jednak pewności, jak taka sugestia zostanie odebrana, więc powoli badał grunt.
Żył przeświadczeniem, że dość dobrze kojarzy ekipę z Hogwartu, w której obracała się Geraldine. W końcu częścią tego grona przyjaciół i znajomych była również Millie, a ta siłą rzeczy i jego od czasu do czasu naciągała na spędzanie z nimi czasu; znał te twarze. Zapytałby o Thorana samą Moody, ona na pewno by wiedziała, jeśli taki chodził z nimi do szkoły, ale… cóż, kuzynka wciąż przebywała w Lecznicy Dusz, a Peregrinus migał się tchórzliwie od odwiedzenia jej. Nie przystawało na pierwszy kontakt po Beltane wybrać listu z pytaniem o taką głupotę jak rodzina Geraldine Yaxley.
Tak czy inaczej: wedle wszelkiego prawdopodobieństwa Peregrinus Trelawney powinien kojarzyć z Hogwartu kogoś takiego jak Thoran Yaxley. Rzeczywistość była jednak inna.
Do ostatniej chwili zastanawiał się na tym, ile powinien zdradzić znajomej o zajściach w Prawach Czasu, żeby nie narazić na szwank reputacji Vakela, którego nikt nie powinien przecież śmieć okradać. Zwyciężyła jednak ciekawość tego, jakich informacji na temat tej dziwacznej sprawy mogła dostarczyć mu kobieta. O ile w ogóle były jakieś informacje i zagadki do rozwiązania, a nie jedynie wariat w narkotycznym szale szukający bez sensu guza.
— Korespondencję — odpowiedział w końcu, bacznie obserwując twarz Geraldine w poszukiwaniu rozbłysku zrozumienia, który świadczyłby o tym, że wie, co Thoran chciałby zrobić z pakietem listów Dolohova. — Nie powiem ci, co dokładnie było w środku. Sam tego nie wiem. Niemniej dobrze byłoby dostać je z powrotem.
źródło?
objawiono mi to we śnie
objawiono mi to we śnie