Nie często miał okazję "tworzyć w biegu". Transmutacja najczęściej przydawała mu się w pracowni, gdy nieco zmieniał właściwości materiałów, by lepiej spełniały swoją rolę w jego projekcie. Wszystko przemyślane, dopracowane - każdy przedmiot mógł być jego wizytówką. W każdy wkładał tak samo wiele uwagi... chyba, że klient sobie tego nie życzył. Tym razem nie miał czasu, by cokolwiek przemyśleć i dopracować. Nie miał też czasu, aby się tym przejmować. Założył swój drobny "wynalazek" i zanurkował. Chciał jak najszybciej dotrzeć do Geraldine, nabrać powietrza, wręczyć jej maskę i wypłynąć, by i ona uciekła na powierzchnię. Bez stałego lądu walka i tak była niezwykle trudna, ale trudniejsza była pod wodą. Wszystko po kolei, krok po kroku. Jak w pracowni.
Ale to nie było miejsce na precyzję i pewność. Plany szybko się zmieniały. Esmé powoli zaczynał sobie zdawać sprawę, że wcale nie lubił chaosu, aż tak bardzo. Wolał czuć surowy Los na własnej skórze, a nie poprzez skórę innych. Gerry została ranna, na widok czego Rowle aż wstrzymał powietrze, chociaż przecież nie musiał już. Nie zatrzymał się jednak, a wręcz przeciwnie - przyśpieszył. Ile tylko miał sił, zaczął gonić za walczącą dwójką. Wiedział, że jego egzystencja rzadko miała bezpośredni wpływ na otaczający go świat, ale teraz? Teraz doskonale wiedział, że może właśnie mieć czyjeś życie w swoich rękach. Życie kogoś, kto był mu bliski. Bardzo bliski. Z każdą sekundą przekonywał się, że coraz bliższy.
Zmiana planu, ale na jaki? Próbowali się bronić - niezbyt skutecznie, więc czas spróbować ofensywy. Pan Rowle, tak jak każdy mężczyzna, podejrzewał siebie o odwagę i męstwo, gdyby wymagała tego sytuacja. Gdyby musiał walczyć - mówiąc prościej. Oczyma wyobraźni widział te wszystkie ciosy, które wykonywał, może nawet kopnięcia? Nie za wysokie, to na pewno. W kryzysowej sytuacji mógłby nawet wspomóc się magią, transmutując w locie cokolwiek. Oczywiście tylko zmuszony do walki, niczym rycerz. Oh, tak, Esmé też chciał ratować księżniczki, które później rzucałyby mu się na szyję. Byle nie tak, jak trytonka na szyję Geraldine.
Czy teraz był zmuszony do walki? Kto wie, ale zdecydowanie czuł się zmuszony. Ruszył niczym strzała w dół, starając się dogonić potwora ciągnącego Ger ku... dziwnemu budynkowi? Na moment spojrzenie kaletnika uciekło na wyjątkowo specyficzną, zatopioną budowlę. Nie wiedział czy to jego przeczucie, czy czysta logika, ale coś mu podpowiadało, że miejsce to musiało mieć wpływ na wydarzenia z Windermere. Na całe Windermere. Nie był to jednak moment na większe dedukcje. Po drodze zamierzał chwycić sztylet, który został wytrącony z rąk łowczyni, bo... jak zamierzałby inaczej walczyć z trytonką? Okładając ją pięściami pod wodą? Nie miał czasu też, by wynurzać się i transmutować kolejny kawał drewna i swoją piersiówkę we włócznię.
Zamierzał gonić ich tak, by znaleźć się od strony pleców potwora, by umożliwić sobie dźgnięcie w bark lub plecy - uważając, aby nie ranić samej Geraldine. Jej bezpieczeństwo było najważniejsze, więc też nie zamierzał ryzykować, jeżeli miał szansę ją trafić. Wolał podpłynąć bliżej, wierzył że Ger przecież będzie walczyć, spowolni trytonkę i ten będzie mógł ją ranić, by wypuściła Yaxley. Miał też w pamięci swój pierwszy powód zanurkowania - tlen. Tlen, którego mogło już brakował Gerry, jeżeli ta nie zdołała wyczarować sobie czegoś. Jeżeli by tego potrzebowała, to Rowle gotów był nabrać powietrza w płuca poprzez swoją maskę, by później ją wręczyć łowczyni. O ile to było konieczne i możliwe.
Rzut na atak przeciwko trytonce - AF
Sukces!
Akcja nieudana