12/07/72 | Prawa Czasu | Doppelganger

Ten układ, to pomrukiwanie w odpowiedzi na słowa kogoś innego, bardzo pasował do Peregrinusa. On sam na ogół nie szafował słowami, raczej cedził krótkie komentarze, z pewnością nie był królem small talku. Dopełniał więc doskonale Dolohova, dając mu się wygadać, ile tylko ten potrzebował.
A przynajmniej dopóki nie trafił się temat, który faktycznie Peregrina interesował. Wtedy stawał się równym partnerem rozmowy, a czasem — jak choćby teraz — wręcz wiodącym mówcą.
Listy przeznaczone do palenia nie zwiastowały nic dobrego w rękach Thorana. A jednocześnie nie dostarczały żadnej wskazówki; sprawa była równie dziwna i niejasna jak wcześniej.
Początkowo Peregrinus nie zwrócił nawet uwagi na słowa: dom dwójki jasnowidzów. Przeszły przez niego gładko; bezrefleksyjnie je zaakceptował. Myślami był już bowiem przy zupełnie innym temacie i po całej rozmowie dopiero miał zacząć roztrząsać, co to dokładnie znaczyło i czy przypadkiem nie nadinterpretuje.
— Jak bym to zrobił? Kusi rzec: nie planowałbym włamania, zadziałał pod impulsem. Nie całkiem jednak przychylam się tej teorii. Nie wierzę, aby los, który podglądamy, dało się oszukać taką mierną sztuczką, choć być może pomaga ona zmylić, gdy czytamy intencję.
Trelawney miał inne teorie na ten temat i Vakel sprowadził na siebie zadanym pytaniem potok słów. Niecodzienne w przypadku jego asystenta zjawisko, choć nie całkiem niespotykane. Bądź co bądź w Prawach Czasu tym właśnie się przede wszystkim zajmowali — przyszłością — więc nie pierwszy raz Dolohov oglądał Peregrina zaaferowanego zagadnieniem z dziedziny.
— Są jednak miejsca, w które nie sięga trzecie oko. Nie możemy chociażby śledzić ścieżek wewnątrz limbo. W teoretycznej sytuacji, w której chciałbym zwieść jasnowidza, wprowadziłbym zatem element spoza układu granic jego poznania. Coś, do czego nie ma dostępu. — Żar papierosa niebezpiecznie zbliżał się do jego palców, ale nie zwracał na to uwagi. — Jeśli wiemy na pewno, że istnieje jedna taka nienaruszalna zasłona, świat umarłych, czysto teoretycznie mogą istnieć też inne jej podobne. Nie wierzę w oszukiwanie gwiazd chaosem i zmienianiem zdania, ale wierzę, że może istnieć sposób na oszukanie jasnowidza. Coś, co rozproszy czy zakryje przyszłość; zreplikuje efekt limba. Rytuał, przedmiot, cokolwiek. Lecz naturalnie to tylko teoria pozbawiona empirii.
Wszystko to powiedział z nieskrywaną fascynacją — nie czuł, aby musiał przed Vakelem akurat kryć coś takiego. Wkradła się nawet w jego zwykłą mętną obojętność gestykulacja.
Zaciągnął się ostatni raz, czując już ciepło na wargach, po czym wgniótł papierosa w popielniczkę. Patrzenie na Vakela z dołu zaczynało go nieco peszyć. Rozważał przez chwilę podniesienie się, aby zrównać mniej więcej ich poziom, ale odpuścił sobie jeszcze na jakiś czas. Wolał wykładać i czytać karty z siedzącej perspektywy.
— To powiedziawszy, nie przekonuje mnie, że jakiś tam byle łowca zgłębiał temat, który dla nas jest zagadką — podsumował.
Karty tymczasem dość jednoznacznie opowiedziały się po stronie Thorana, im pozostawiając jedynie obietnicę straty. Cóż, jeśli Peregrinus dobrze czytał ten rozkład, listów prawdopodobnie już się nie odzyska.
— Co myślisz o tym kole fortuny? — To rzeczywiście była najbardziej intrygująca karta w rozkładzie. Potwierdzała poniekąd doświadczenie wróżbity. Zmiana. Zmiana tożsamości? To złudzenie maski… — Jakaś forma zmiennokształtnego? Metamorfomag?
Czarodziej powiódł ciekawsko wzrokiem za różdżką Dolohova, ale nie skomentował tego w żaden sposób, nie podejrzewając go o żadne myśli tyczące się zamiany ról.