30.05.2024, 01:49 ✶
– W takim razie możemy też pomyśleć nad Skandynawią – zapewnił ją rozbawiony, chociaż sam prawdę mówiąc za nic na świecie nie chciałby żyć w kraju z tak niskimi temperaturami zimą. Już i tak było mu zdecydowanie zbyt często za zimno, nie potrzebował do tego pomocy mroźnego klimatu i gór śniegu. Na całe szczęście Pandora na razie nigdzie nie uciekała i prawdę mówiąc to nie zazdrościł kuzynce pozycji w rodzinie. Bycie Prewettem z bocznej linii, miało ten plus, że nikt nie próbował go z nikim zaręczać, zwłaszcza teraz, gdy jego ojciec nie żył, więc nie mógł nawet o tym myśleć, a matka... No cóż, matka zaszyła się na wsi i nie była szczególnie chętna do ingerowania w akurat te aspekty życia syna.
Teraz to on przewrócił oczami.
– A więc dobrze, damo, następnym razem, gdy tylko zobaczę, że cierpisz wewnętrznie, zatańczę z tobą bez wahania – obiecał jej z uśmiechem. Jeden taniec i tak go nie zbawi, a na dobrą sprawę ratowanie Pandory można było potraktować, jako ostateczność.
Skrzywił się nieznacznie. Sylvaine nie miał w zwyczaju zbyt często narzekać. Trafił mu się naprawdę wyrozumiały abrakasan. Musiał więc bardzo go zasmucić.
– A więc jest, aż tak źle? – spytał, zastanawiając się, czy Tahira, czarna, zupełnie jakby spalona słońcem, klacz i partnerka jego abrakasana, nie zamorduje go dzisiaj, tym samym zapewniając mu śmierć, o której na pewno będą pisać w gazetach w dziale Śmiechu warte.
Posłał jej kolejny uśmiech. Jego kuzynka miała strasznie zaraźliwy uśmiech. Przez chwilę miał wrażenie, że znowu mieli te kilka lat i komentowali jakąś nudna rodzinną uroczystość, do której ich zmuszono.
– Myślę, że jestem w stanie to przeżyć, by uzyskać jego przebaczenie – powiedział, sam sciszając głos. – Wiesz. Naprawdę chciałbym mieć więcej czasu, by go odwiedzać.– Tylko to naprawdę nie było takie łatwe. Nie kiedy praca zabierała mu tyle czasu, a i towarzyszące mu często zmęczenie robiło swoje. Musiał to jakoś lepiej rozplanować. Jakiś złośliwy głosik w głowie, lub po prostu zdrowy rozsądek, podpowiadał mu, że mógłby spokojnie po prostu ograniczyć czas spędzany w kasynach i chociaż Basilius wiedział, że głos ten miał rację, to jednak spróbował go ignorować i po prostu złapał kuzynkę pod ramię. To nie był dzień na rozmyślanie o swoich problemach.
– Naprawdę? – spytał, gdy usłyszał o planowanym remoncie, jednocześnie nie omieszkając, zrobić wymowną minę, widząc jaki los spotkał buty Pandory.
Spotkanie z abrakasanem rozpoczęło się dokładnie tak, jak się tego spodziewał. Wyrzutami sumienia.
– Nie jestem zły. Tylko rozczarowany – oznajmił na dzień dobry Sylvaine, gdy tylko zobaczył, że jego właściciel wreszcie raczył go odwiedzić. Stojąca obok niego klacz nie wykazała się jednak, aż taką wyrozumiałością, spoglądając na Prewetta piorunującym spojrzeniem, jakby już planowała, jak wysadzić go w powietrze.
— Przepraszam. Ja... – zaczął i zerknął na Pandorę. Jabłka. Proszę. Szybko. Mówiły jego oczy.
Teraz to on przewrócił oczami.
– A więc dobrze, damo, następnym razem, gdy tylko zobaczę, że cierpisz wewnętrznie, zatańczę z tobą bez wahania – obiecał jej z uśmiechem. Jeden taniec i tak go nie zbawi, a na dobrą sprawę ratowanie Pandory można było potraktować, jako ostateczność.
Skrzywił się nieznacznie. Sylvaine nie miał w zwyczaju zbyt często narzekać. Trafił mu się naprawdę wyrozumiały abrakasan. Musiał więc bardzo go zasmucić.
– A więc jest, aż tak źle? – spytał, zastanawiając się, czy Tahira, czarna, zupełnie jakby spalona słońcem, klacz i partnerka jego abrakasana, nie zamorduje go dzisiaj, tym samym zapewniając mu śmierć, o której na pewno będą pisać w gazetach w dziale Śmiechu warte.
Posłał jej kolejny uśmiech. Jego kuzynka miała strasznie zaraźliwy uśmiech. Przez chwilę miał wrażenie, że znowu mieli te kilka lat i komentowali jakąś nudna rodzinną uroczystość, do której ich zmuszono.
– Myślę, że jestem w stanie to przeżyć, by uzyskać jego przebaczenie – powiedział, sam sciszając głos. – Wiesz. Naprawdę chciałbym mieć więcej czasu, by go odwiedzać.– Tylko to naprawdę nie było takie łatwe. Nie kiedy praca zabierała mu tyle czasu, a i towarzyszące mu często zmęczenie robiło swoje. Musiał to jakoś lepiej rozplanować. Jakiś złośliwy głosik w głowie, lub po prostu zdrowy rozsądek, podpowiadał mu, że mógłby spokojnie po prostu ograniczyć czas spędzany w kasynach i chociaż Basilius wiedział, że głos ten miał rację, to jednak spróbował go ignorować i po prostu złapał kuzynkę pod ramię. To nie był dzień na rozmyślanie o swoich problemach.
– Naprawdę? – spytał, gdy usłyszał o planowanym remoncie, jednocześnie nie omieszkając, zrobić wymowną minę, widząc jaki los spotkał buty Pandory.
Spotkanie z abrakasanem rozpoczęło się dokładnie tak, jak się tego spodziewał. Wyrzutami sumienia.
– Nie jestem zły. Tylko rozczarowany – oznajmił na dzień dobry Sylvaine, gdy tylko zobaczył, że jego właściciel wreszcie raczył go odwiedzić. Stojąca obok niego klacz nie wykazała się jednak, aż taką wyrozumiałością, spoglądając na Prewetta piorunującym spojrzeniem, jakby już planowała, jak wysadzić go w powietrze.
— Przepraszam. Ja... – zaczął i zerknął na Pandorę. Jabłka. Proszę. Szybko. Mówiły jego oczy.