Lato 1972, 29 czerwca - Na skróty pod prysznic

Zrozumienie, co Crow właściwie chciał osiągnąć, przyszło o wiele później, w oczach Perseusa za późno nawet; w dniu, w którym stanął przed ołtarzem z wybraną mu przez ojca żoną i z goryczą zdał sobie sprawę z tego, że przyczyniły się do tego jego własne niefortunne decyzje. Gdyby tylko posłuchał go wcześniej, otworzył się na kobiety, pokornie zaakceptował, że kiedyś musi się z jakąś ożenić... Być może wtedy nie wydarzyłaby się ta seria tragicznych wydarzeń, o których chciał Crowowi opowiedzieć, a jednocześnie oszczędzić, by przypadkiem nie doszukiwać się w nich swojej winy.

Odwrócił się jeszcze, słysząc za sobą charakterystyczne plaśnięcia, ale nikogo za Perseusem już nie było. Chwilę potem do jego uszu dotarł szum wody, zatem założył, że olbrzym postanowił wrócić do swoich spraw. Sam chciał go objąć, ale trochę obawiał się tego noża w jego rękach, dlatego ograniczył się tylko do oparcia swojego czoła o jego własne, ale już bez tego dawnego, okołomantycznego charakteru. To było, jak sam zauważył, pełne niezręczności.

— Owszem, mon cher, szukałem cię we wszystkich łazienkach w Londynie, żeby ci o tym osobiście powiedzieć — roześmiał się, a potem jego twarz przybrała rozmarzony wyraz, gdy w myślach pojawiła się sylwetka Vespery — Jest... wspaniała. Piękna, mądra, wyrozumiała wobec moich dziwactw i pełna tych poetyckich epitetów, za którymi nie przepdasz, więc odpuszczę.

Nie tylko tego mu odpuścił; postanowił przemilczeć też fakt, że jego przyszła żona była śmierciożerczynią, która nie byłaby zadowolona z tej znajomości... I to była ta jedna - ale wcale nie taka drobna - rzecz, która kładła się cieniem na jego szczęściu.

— Szukałem cię, jak wróciłem do Londynu. Poszedłem nawet na Ścieżki... — tu zrobił przerwę i skrzywił się nieznacznie na wspomnienie okropności, jakie go tam spotkały — Udało mi się dowiedzieć wreszcie, że odszedłeś, ale nikt nie wyjaśnił mi w jakim znaczeniu i bałem się... Bardzo się bałem, że już cię nigdy nie spotkam.

Ale on był przed nim. Żywy i zdrowy, i miał nadzieję, że szczęśliwszy niż na ścieżkach. Chciał go dotknąć, by się upewnić raz jeszcze, czy to Crow z krwi i kości, ale obawiał się, że ten dotyk mógłby zostać źle odebrany. Odsunął się więc nieznacznie, ze strachu o własne reakcje. Tęsknił za nim, a w swej tęsknocie był jak pies zostawiony na łańcuchu przez swojego właściciela, który radośnie machał ogonem na jego widok.

— Masz jakieś plany na dziś? Bo jeśli nie... Możemy pójść gdziekolwiek...