02.06.2024, 17:17 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 03.06.2024, 06:50 przez Anthony Shafiq.)
Posuwiste tango dwojga partnerów, gra uległości i dominacji, roztargnienia i kontroli, wybrzmiewało tak znajomo. Trudno było orzec, czy to powrót do starych ról, czy odwieszenie na hak masek, które zwykli przywdziewać w Anglii, udając przed światem nominalną życzliwość dwojga mężczyzn, których ścieżki przecinały się z musu towarzyskiej szarady, a nie własnej woli. Minęło tyle czasu, ale teraz, jakby nie upłynął wcale. Bliżej, zdecydowanie teraz było bliżej Anthony'emu do swobody ich wspólnych wyjazdów, niż do zaniepokojonego, dopytującego, wyzutego z inicjatywy gospodarza domostwa, w którym zupełnym przypadkiem Erik nocował kilka tygodni wcześniej. Iskry przeskakujące w szarych oczach, wzrok zakotwiczony w w drugim spojrzeniu i ten charakterystyczny uśmiech, który zakwitł na pociągłej twarzy, wskazywały na to, że bynajmniej słowa Erika nie wytrącały go z równowagi, a tylko dosypywały węgla do już i tak robuchanego pieca.
– Za bardzo? Nie przypominam sobie, żebyś kiedykolwiek zgłaszał zażalenia Eriku – odpowiedział mu gładko, palcami zahaczając o biały materiałowy pas, który w zestawie z muszką zdobił eleganckie, wyjściowe ubranie jego towarzysza. Szelki nie powinny stanowić żadnego problemu, a dodatkowe paski w które można było się lub kogoś zaplątać... – Dobrze, że z tym można poradzić sobie jedną ręką... – niemal wymruczał ciągnąc go do siebie, testując wytrzymałość wątłego zapięcia. Ach, ci starzy... zawsze byli głodni młodości.
Dzwonek rozbrzmiewający na korytarzu ostatecznie przerwał jakiekolwiek próby odwrócenia uwagi od przedstawienia i głównego powodu, dla którego nie byli w kameralnej, ukrytej na szczycie loży, a tu, w ciasnej garderobie pełnej tandetnych strojów.
– To tylko iluzja, ale jakoś musieli odznaczać się na tle mugolskiej inscenizacji, gdzie żyrandol jednak by nie spadł przez wzgląd na ograniczenia wystawiających. – Bo oczywiście Anthony mógł nie lubić tej sztuki, ale musiał wiedzieć czym różnią się oba wykonania, więc siła rzeczy był na Upiorze co najmniej dwukrotnie. W normalnych okolicznościach dodałby "tak słyszałem", żeby nie przyznawać się do wizyt w ośrodkach niemagicznych, mieli już za sobą tę rozmowę przed laty, gdy wyjaśniał Erikowi jak mugole potrafią w swych ograniczeniach sięgnąć artystycznego absolutu. O tym, że hobbystyczne odwiedziny w operach i teatrach europejskich nie powinny być informacją powszechną wśród magicznej społeczności, nie musieli sobie mówić. Nie byłaby to pierwsza współdzielona tajemnica.
Anthony już wsunął na siebie lśniącą karykaturę eleganckiego stroju, gdy transmutowany gwóźdź w ścianie wzbudził jego gwałtowny sprzeciw, czyniąc to, czego wcześniej Erikowi nie udało się osiągnąć słowami.
– No chyba kpisz! – żachnął się, bo bez względu na to, czy Erik chciał to zrobić w bezmyślności czy tylko dla żartu, jego wzburzenie prawdziwie było wielkie. – Nie godzi się rosiera wieszać na jakimś... na... – zapowietrzył się – Przecież to kompletnie odbiera formę marynarce! Ty... ty... barbarzyńco! – Wyszarpnął mu swoje odzienie z dłoni i przewiesił przez własne ramie. – Tak to jest Ci zaufać. – prychnął jeszcze, choć gniew uleciał z niego równie szybko jak się pojawił teraz, gdy jego ubranie było bezpieczne. – Tam za parawanem chyba widziałem jakiś wolny wieszak dedykowany marynarkom... – pokiwał głową z niedowierzaniem i przeszedł w róg garderoby.
Parawan skrywał tak wielkie lustro w złocistej ramie, jak i – zgodnie z jego wcześniejszą obserwacją – wspomniany wieszak.
– Absolutnie nie. Tylko połamania nóg! – odruchowo odpukał w niemalowane drewno, by wysłać negatywną energię do ziemi. Nie żeby był przesądny, ale każdy aktor trochę był, a on już wszedł w swoją rolę w roli. – A skoro już wspominasz o Islandii... Myślałem o tym, żeby w okolicy stycznia wybrać się do innej hodowli, w okolicach Uralu. Mój przyjaciel ze szkolnych czasów zaprosił mnie na pewien event, wiem, że masz zapchany kalendarz ale... – urwał, jego uwagę przyciągnęła smuga na srebrzystej tafli, której nie zauważył wcześniej. Smugi, która zdawała się nie być od brudu, a złocistej mikki.
– Что это? – mruknął, myślami będąc już na północy Rosji. A potem...
...pozostała po nim tylko rzucona na ziemię marynarka rosiera.
– Za bardzo? Nie przypominam sobie, żebyś kiedykolwiek zgłaszał zażalenia Eriku – odpowiedział mu gładko, palcami zahaczając o biały materiałowy pas, który w zestawie z muszką zdobił eleganckie, wyjściowe ubranie jego towarzysza. Szelki nie powinny stanowić żadnego problemu, a dodatkowe paski w które można było się lub kogoś zaplątać... – Dobrze, że z tym można poradzić sobie jedną ręką... – niemal wymruczał ciągnąc go do siebie, testując wytrzymałość wątłego zapięcia. Ach, ci starzy... zawsze byli głodni młodości.
Dzwonek rozbrzmiewający na korytarzu ostatecznie przerwał jakiekolwiek próby odwrócenia uwagi od przedstawienia i głównego powodu, dla którego nie byli w kameralnej, ukrytej na szczycie loży, a tu, w ciasnej garderobie pełnej tandetnych strojów.
– To tylko iluzja, ale jakoś musieli odznaczać się na tle mugolskiej inscenizacji, gdzie żyrandol jednak by nie spadł przez wzgląd na ograniczenia wystawiających. – Bo oczywiście Anthony mógł nie lubić tej sztuki, ale musiał wiedzieć czym różnią się oba wykonania, więc siła rzeczy był na Upiorze co najmniej dwukrotnie. W normalnych okolicznościach dodałby "tak słyszałem", żeby nie przyznawać się do wizyt w ośrodkach niemagicznych, mieli już za sobą tę rozmowę przed laty, gdy wyjaśniał Erikowi jak mugole potrafią w swych ograniczeniach sięgnąć artystycznego absolutu. O tym, że hobbystyczne odwiedziny w operach i teatrach europejskich nie powinny być informacją powszechną wśród magicznej społeczności, nie musieli sobie mówić. Nie byłaby to pierwsza współdzielona tajemnica.
Anthony już wsunął na siebie lśniącą karykaturę eleganckiego stroju, gdy transmutowany gwóźdź w ścianie wzbudził jego gwałtowny sprzeciw, czyniąc to, czego wcześniej Erikowi nie udało się osiągnąć słowami.
– No chyba kpisz! – żachnął się, bo bez względu na to, czy Erik chciał to zrobić w bezmyślności czy tylko dla żartu, jego wzburzenie prawdziwie było wielkie. – Nie godzi się rosiera wieszać na jakimś... na... – zapowietrzył się – Przecież to kompletnie odbiera formę marynarce! Ty... ty... barbarzyńco! – Wyszarpnął mu swoje odzienie z dłoni i przewiesił przez własne ramie. – Tak to jest Ci zaufać. – prychnął jeszcze, choć gniew uleciał z niego równie szybko jak się pojawił teraz, gdy jego ubranie było bezpieczne. – Tam za parawanem chyba widziałem jakiś wolny wieszak dedykowany marynarkom... – pokiwał głową z niedowierzaniem i przeszedł w róg garderoby.
Parawan skrywał tak wielkie lustro w złocistej ramie, jak i – zgodnie z jego wcześniejszą obserwacją – wspomniany wieszak.
– Absolutnie nie. Tylko połamania nóg! – odruchowo odpukał w niemalowane drewno, by wysłać negatywną energię do ziemi. Nie żeby był przesądny, ale każdy aktor trochę był, a on już wszedł w swoją rolę w roli. – A skoro już wspominasz o Islandii... Myślałem o tym, żeby w okolicy stycznia wybrać się do innej hodowli, w okolicach Uralu. Mój przyjaciel ze szkolnych czasów zaprosił mnie na pewien event, wiem, że masz zapchany kalendarz ale... – urwał, jego uwagę przyciągnęła smuga na srebrzystej tafli, której nie zauważył wcześniej. Smugi, która zdawała się nie być od brudu, a złocistej mikki.
– Что это? – mruknął, myślami będąc już na północy Rosji. A potem...
...pozostała po nim tylko rzucona na ziemię marynarka rosiera.