[30.07.72, wieczór] Uzdrowiciele na wakacjach

– Tacy są najgorsi– stwierdził gdzieś na pograniczu rozbawienia i irytacji, bo chociaż sam może i nie raz gadał, że czuł się lepiej, niż w rzeczywistości się czuł, to jakby już mu przyszło wylądować w szpitalu, to grzecznie by tam leżał, aż inni uzdrowiciele powiedzieliby mu, że może wyjść. Głównie ze względu na zdrowy rozsądek, ale też dlatego, że jednak głupio by mu było wyjść na idiotę przed kolegami i koleżankami z pracy. No i chyba za bardzo bałby się reakcji Florence.
Na słowa o córce byłego aurora jedynie pokręcił głową, mrucząc pod nosem coś w stylu co za rodzina.
– Tak, myślę, że ten Octavian zaniepokoił mnie najbardziej. Ale przynajmniej jako ptak nie miał tej swojej brody, więc to był chyba całkiem miły sen. I nie mówił o gniciu.– Octavian... Skłamałby, gdyby powiedział, że nie miał nic wspólnego, nawet jeśli niecelowo, z obsesją młodego uzdrowiciela na punkcie tego, by zachowywać się poważniej. Obecnie magimedyk był w takim stanie, że Basilius nie zdziwiłby się, gdyby pod ich służbowymi szatami nosił garnitur. No i za każdym razem, gdy widział Prewetta musiał wspominać o tym, jak to sobie świetnie radzi z przypadkami gnicia. Ale był zdolny, to trzeba było mu przyznać.
Basilius śladem za kuzynką usiadł przy stole i nałożył sobie jedzenie na talerz. Dekoracje w kolorach złota, żółci, pomarańczu i miedzi... Kukurydza. Ciężko było nie myśleć o zbliżającym się Lammas. Basilius trochę nie był pewny, czy organizowanie czegokolwiek większego było dobrym pomysłem po wydarzeniach na Beltane, ale ludzie chyba potrzebowali zabawy. Prawdę mówiąc sam nie był nigdy szczególnie przywiązany do tego święta, chociaż od momentu podjęcia pracy w Mungu wszystkie święta kojarzyły mu się coraz bardziej z większą ilością przypadków spowodowaną rodzinnymi spotkaniami, ale zamierzał wybrać się pierwszego sierpnia na Pokątną. Niech tylko Matka pilnuje wszystkiego, by nie zrobiło się za bardzo chaotyczne lub niebezpiecznie.
– Kłamać? Ja? – spytał wyrywając się z zamyślenia. – Nie wiem o co ci chodzi. Brzydzę się kłamstwem – skłamał, nawet nie próbując nabrać kuzynki, że jest inaczej. Wątpił, czy byłoby to w ogóle możliwe. 
– Wiesz, jeśli chodzi o szeroko rozumiane radzenie sobie z tą dwójką to zawsze możesz na mnie liczyć. – Uśmiechnął się. Florence rzeczywiście miała rację. Prewettowie wydawali się dzielić jedynie na dwa kolory, sam z bratem był tego najlepszym przykładem. Paradoksalnie tak ja on na początku przeżywał, że został Krukonem, tak Icarus przeżywał, że nim nie został.
– Hm... Chyba bałbym się świata, w którym trafiłabym do Slytherinu, Flo – zażartował i nabrał na widelec trochę sałatki, tylko po to, by za chwilę spojrzeć ze zdziwieniem na Bulstrode.
– Tego ścigającego? – Zmarszczył brwi. – Albo szukającego. Pałkarza? W każdym razie gra w Quidditcha, nie? Co z nim? – Quidditch był naprawdę jedną z tych rzeczy, które nie mogły bardziej nie obchodzić Prewetta.