Czym się zajmujesz, Penny? Pytanie na temat, o którym mogłaby opowiadać godzinami! Zadając je, Philip nie do końca wiedział w co wdepnął.
- Tworzeniem przedmiotów o specjalnych właściwościach. – odpowiedziała, zaczynając od tej ogólnej informacji. Następnie upiła łyk czerwonego wina. Kiedy tylko była w stanie, kontynuowała wcześniejszą wypowiedź. – Przede wszystkim zajmuje się biżuterią oraz innymi dodatkami. Takimi bardziej… subtelnymi. – potrzebowała chwili, żeby znaleźć odpowiednie słowo. – Chodzi o to, żeby przedmiot spełniał swoją rolę w taki trochę mniej widoczny sposób. Nie rzucał się w oczy. Ostatnimi czasy zajmowałam się dla przykładu guzikami do marynarki, które miały pozwolić poczuć większą pewność siebie? Specjalne zamówienie. – doprecyzowała, choć nie zamierzała przy tym podawać szczegółów. Przecież nie wypadało tak rozpowiadać na prawo i lewo o tym, kto tego rodzaju wsparcia potrzebował. Ludzie prosili o wykonanie takich przedmiotów, licząc na to, iż ich wytwórca zachowa pewną dyskrecje. – W znacznej mierze działam na zamówienie, choć oczywiście w moim sklepie w Londynie posiadam sporo gotowych wyrobów. Naprawdę polecam.
Pewnie byłoby tego więcej, gdyby nie James Blunt oraz fanki, które ich w międzyczasie otoczyły. Albo raczej – dopadły Philipa. Kiedy wreszcie sytuacja się uspokoiła, Penny była już skupiona na Prewettównie.
- Wolałabym Penny. – zareagowała, przedstawiając Pandorze tę wersje imienia, którą posługiwała się od lat. Następnie wysłuchała reszty jej słów, kiwając przy tym głową. Ciężko było nie zgodzić się z Pandorą. – Słyszałam, że był z niego za młodu prawdziwy czaruś. Zmienił się dopiero przy żonie. Sama zresztą widziałaś, że ta potrafi go ustawić.
Dało się wychwycić, że choć wszystko nadal tłumaczyła, to była poniekąd tą sytuacją rozbawiona. Kącik ust rudej zbyt często wyrywał się ku górze. Nawet nie próbowała tego w jakiś sposób ukryć. Zamaskować. Bo i niby z jakiego powodu miałaby się w tym przypadku powstrzymywać?
Przechyliła lekko głowę, słuchając Isaaca. Tego całego wywodu na temat pochodzenia oraz znaczenia imion. Po prawdzie, to nawet było to trochę ciekawe. Zwłaszcza, że sama dotąd nieszczególnie się tym interesowała. Coś tam dzwoniło, ale jeśli miałaby określić, w którym kościele… niewątpliwie miałaby w tym przypadku mały problem.
Najbardziej interesującym był w tym przypadku fakt, że najwyraźniej cała ich trójka korzenie miała greckie. A raczej – takie korzenie zdawały się posiadać ich imiona.
- Dokładnie tak. Penelope. – potwierdziła, następnie skupiając uwagę na imieniu Pandory. Zarazem też na samej Pandorze. – Proszę, proszę. Mam nadzieje, że żadnych nieszczęść tutaj ze sobą nie przyniosłaś. – zaśmiała się, rzecz jasna nie mając przy tym na myśli niczego złego. Niewłaściwego? Oby inni tego nie odebrali na opak.
Nie to, że tego bycia odebraną na opak Penny się obawiała. Prawda była taka, że wcale o tym nie myślała. Po prostu mówiła. Słuchała. Reagowała na to, co akurat padło ze strony jej towarzyszy.
- Też podziękuje. Nie przepadam. – odmówiła papierosa. Nie narzekała przy tym na to, iż Isaac zdecydował się zapalić przy nich. Byli na zewnątrz. Mogła to więc zaakceptować. Co innego niż w przypadku palaczy, którzy bezczelnie sięgali po papierosy w pomieszczeniu zamkniętym. Chociażby taki Aidan… czasami chciało mu się wręcz łeb ukręcić.
Wreszcie ich rozmowę przerwał odgłos widelczyka uderzającego o w szkło, a następnie słowa Jamesa. Dla Penny dziadka. Wyraźny sygnał, aby podejść bliżej namiotu. Grzecznie przeprosiła towarzyszy. Chciała bowiem wysłuchać przemowy. Nie udało jej się jednak dotrzeć na miejsce. Zrobiła ledwie kilka kroków, zanim zadrżała ziemia. Zachwiała się pod jej wpływem. Otwierając szeroko oczy, próbowała utrzymać równowagę. Zamachała nawet rękoma! Po czym wpadła prosto w objęcia najpewniej nie spodziewającego się tego Isaaca. Przy okazji upuszczając kieliszek i oblewając nogawkę spodni mężczyzny czerwonym winem.
Jej spojrzenie zdradzało spore… zaskoczenie. Szok? Strach? Kompletnie nie miała pojęcia, co się właśnie wydarzyło. Aż straciła nagle język w gębie! Podtrzymując się Isaaca, starała się utrzymać pion. Jakoś to wszystko ogarnąć.
- P-przepraszam! – odezwała się po dłuższej chwili, odsuwając się naprawdę nieznacznie. Przecież się tu teraz do niego nie przyklei jak jakiś rzep. To tylko normalne wstrząsy, jak to właśnie powiedział jej dziadek. Nie było więc powodów…
Nie zdołała dokończyć tej myśli. Ziemia ponownie zadrżała. Drugi raz. Trzeci. Wreszcie zaczęła pękać, a z powstałej tym sposobem szczeliny wydobyła się macka, uderzając w piramidę kieliszków. Wszystko działo się naprawdę szybko, zmuszając do podjęcia jakiejś decyzji; jakiś działań. Penny jednak zamiast zareagować, stała niczym słup soli, ograniczając zarówno możliwości jakimi dysponował w tym momencie Isaac. Wciąż bowiem była względem niego bardzo blisko, nawet jeśli nie wspierała się na nim rękoma.
Chyba, że ten ją po prostu bezczelnie i jakże niedelikatnie odepchnie.
Ręką zasłoniła twarz, nie mając dość czasu na to, aby sięgnąć po różdżkę i tym samym uchronić się przed ewentualnymi odłamkami szkła. I całe szczęście, ponieważ już po chwili czuje jak fragment kieliszka zderza się z jej ręką w okolicy łokcia. Krzywi się. Coś przeklina.
Kompletnie nie wie co teraz powinna zrobić.