Nie miecz czynił wojownika, nie szata zdobiła człowieka i nie bycie człowiekiem, czyniło ludzkim. Niektórym było bliżej do potworów, niżeli ludzi - mordercy, gwałciciele, psychopaci. Często zwierzęta okazywały się bardziej ludzkie, niż ludzie. Częściej spełniały standardy, które to przecież człowiek wyznaczył człowiekowi, by móc mianować go rzeczywiście "człowiekiem". I czasami zapominano, że samo urodzenie nie wystarczało. I równie często zapominano, że nie trzeba było urodzić się człowiekiem, by być człowieczym.
Rowle nigdy nie zabił człowieka. Nigdy też umyślnie nie zranił człowieka. Trytonka, chociaż zdecydowanie bardziej humanoidalna, niż kaletnik by wolał, to wciąż była potworem. Wciąż jej gęba roiła się od ostrych jak brzytwa zębów gotowych rozerwać jego ciało. Jej szpony pozostawały nieludzko długie, ostre i przygotowane do rozprucia gardła. Jej oczy okrągłe, skupione na celu, skupione na myśli by zabić. Nie czuł się komfortowo, stosując wobec niej przemoc, próbując wycelować sztyletem tym razem w jej serce, ale... wiedział że działa tak, jak powinien. Że robi to, co musi. I nie więcej. Broni się przed bestią, która próbowała ich zamordować.
Adrenalina działała na jego korzyść, bo inaczej nie potrafił wyjaśnić swoich sukcesów w starciu z trytonką. Nie tylko ranił ją raz, ale teraz zdołał się obronić tak, jak planował - wykonując podstępny atak. Uniknął bolesnego spotkania z jej szponami, a sam zatopił ostrze broni w jej ciele, czując jak ciepła krew wypływa i muska jego dłoń. Ciepła, szkarłatna ciecz na tle chłodnej wody. To było... zbyt ludzkie. Krwawiła tak, jak i ludzie, a jej oczy wyrażały to samo zaskoczenie, co u ludzi. Niczym człowiek opadła z sił na moment, nim uderzyła w nią jakże ludzka świadomość końca - lęk przed śmiercią. Ruszyła ku ucieczce na co Czarodziej zareagował... otępieniem. Rozum wręcz krzyczał, by nie pozwolił jej uciec, by rzucił się za nią, zaszlachtował ją niczym zwierzę, którym przecież niby była, by dokończył to, co zaczął. Ale ciało nie drgnęło. Czuł jak węzeł ściska mu gardło na samą myśl, że miałby ją dobić. Że miałby zabić istotę, która... bała się tak bardzo. W tym momencie co ją różniło od człowieka? Szata. Powłoka. Ciało. Tylko tyle i aż tyle. Był prawie pewien, że czuje krew w powietrzu, które filtrował z tej mętnej wody. Metaliczny posmak gościł w jego ustach za każdym razem, gdy nabierał tlenu w płuca. Nie, nie był w stanie rzucić się za nią i zrobić to, co powinien. I wiedział, że przez swoje tchórzostwo, przez swoje miękkie serce zapłaci słoną cenę. Oby tylko on. Oby.
Praktycznie odprowadził trytonkę wzrokiem, aż mu znikła. Najpewniej zwoła straż, w końcu znajdowali się w czymś na wzór strażnicy lub więzienia - ktoś musiał pilnować więźniów, ktoś musiał być w pobliżu. Nie mieli broni, oprócz tego sztyletu, ale mieli magię, zatem wciąż mieli szanse. I to spore szanse. Nawet mimo tego, że znajdowali się w nieswoim królestwie, bo wyeliminowali największy problem - brak powietrza. Teraz ograniczała ich najbardziej mobilność, ale... gdyby to miało tak wielkie znaczenie, to wszyscy kłanialibyśmy się gepardom. Bo ptaki już patrzyły na nas z góry.
Spojrzał w kierunku Ger, bo to była najwyższa pora, aby uciekać. Trytonka miała wezwać wsparcie pewnie, a oni byli już wolni. Mogli jak najszybciej wypłynąć na powierzchnię, a później z pomocą magii dostać się na brzeg - możliwe, że wspomagając się transmutacją dryfujących szczątek ich poprzedniej "łajby". Ale Geraldine miała inne plany, których kaletnik w ogóle nie rozumiał. Wskazała mu celę i wtedy dopiero Esmé przypomniał sobie o innych. No tak, inni. Nie powinni ich tak tutaj zostawiać, ale... czy mieli możliwość uratować ich wszystkich, gdy ledwo sami uchodzili z życiem? Może lepiej byłoby opracować plan na brzegu? Przygotować się? Mógłby wymyślić szereg narzędzi, które by pomogły w całym przedsięwzięciu. Tylko czy na to wszystko był czas? Nie mogli teraz nawet komunikować się bez większych przeszkód, więc pozostało mu zaufać Gerry. Co przyszło mu z łatwością.
Podpłynął bliżej niej, będąc jednak skierowanym twarzą do wyjścia, którym uciekła trytonka, by w razie czego być gotowym na nowych przeciwników. Jedynie pobieżnie rzucił okiem na tego jednego więźnia, którego akurat Yaxley chciała uwolnić. Mężczyzna, chyba dosyć młody. Znała go? Najpewniej, skoro to właśnie jego próbowała uwolnić. Obawiał się jednak, że ten poza bańką może mieć problemy z oddychaniem, więc w razie czego Esmé gotów był zdjąć swą maskę, by pozwolić nieznajomemu zaczerpnąć przez nią powietrza tak dużo, jak potrzebował. Najwyżej będą się nią wymieniać.
Spojrzał też na inne cele - przyglądał się innym więźniom, starając się mniej-więcej zapamiętać ich wygląd, by w razie czego móc przekazać innym kogo widział, by możliwie dopasować ich do potencjalnie zaginionych osób. Przyjrzał się też trytonowi, bo ciekaw był jego reakcji na to, co się tutaj działo. Nie musiał być wrogiem, ale nie był też raczej sojusznikiem. Zatem... jak reagował?