09.06.2024, 21:40 ✶
- Ludzie w maskach? Większość ludzi wydaje mi się bardzo prosta i łatwa do rozszyfrowania. Grają, oczywiście, żeby jak najlepiej wypaść, ale nie nazwałbym tego noszeniem masek.
Cathal Shafiq był chyba w tym nadmiernie surowy, ale zdecydowaną większość ludzi uważał za mało interesujących i absolutnie niewartych poznania. To że ktoś ukrywał okrucieństwo, jakiego dopuszczał się wobec rodziny, służby czy mugolaków, było po prostu elementem nie pokazywania światu tych rzeczy, które świat mógłby negatywnie ocenić.
Trudno powiedzieć, jakie wrażenie zrobiły na nim pochlebstwa Cynthii. Mogły być szczere – nie miała tak naprawdę wiele do ugrania na znajomości z nim, a przynajmniej nie wydawało się, by coś ugrać mogła poza spotkaniem samym w sobie. Pewnie, pochodził z rodziny czystej krwi, ale mężczyzn czystej krwi było sporo, a on nie był dziedzicem. Był zamożny, ale nie obrzydliwie bogaty. Jego praca była intrygująca i mogła przynieść odrobinę sławy, ale nie dawała takich wpływów, jak te w Ministerstwie i równie dobrze jak ku wielkiej karierze mogła prowadzić do całych lat spędzanych na wykopaliskach, bez specjalnych sukcesów. Miał znajomości, nieliczne jednak, w porównaniu do wielu innych czystokrwistych, a jego umiejętności niewielki dawały by jej pożytek.
Tak naprawdę jednak nie znał jej na tyle dobrze, aby mieć pewność, ile w tym szczerości, a ile pewnego odruchu czy kalkulacji.
I teraz nawet nad tym nie myślał. Parę kropel drinka mącącego zmysły miało wprawdzie wkrótce przestać działać, ale na razie Cathal wciąż był beztroski i nietypowo dla siebie nieskłonny do zamyślenia. Nawet Milford, niekiedy utrudniający szybkie reakcje czy skupienie, teraz mu nie dokuczał.
– Też nie sądziłem, że mam psa – skwitował jej słowa, z odrobiną rozbawienia. – Po prostu pewnego dnia wszedłem do domu i okazało się, że pies ma mnie.
Shafiq nie był ani wielkim wielbicielem zwierząt, ani ich wrogiem. W jego rodzinie hodowano raczej węże i matka uczyła go kiedyś ich języka, w zarastających ogrodach posiadłości Gauntów. Nie trzymał żadnych zwierzaków poza sowami, bo nie miał na to czasu, a życie w obozowych warunkach i podróże nie tworzyło wiele pola do przygarniania psów i kotów – choć zdarzyło mu się czasem jakiegoś dokarmiać. Pojawienie się psa przyjął bez wielkich zachwytów, ale i bez żadnych oporów i po paru tygodniach zaczął go lubić.
– Cavall. Kawaler. Tak nazywał się pies króla Artura. Chociaż jestem pewien, że królewski ogar był znacznie inteligentniejszy niż ten pies.
To nie tak, że nie obchodziła go Cynthia – przyszedł tutaj z nią, nie z umiłowania do gier hazardowych, których nigdy nie był wielkim wielbicielem i normalnie na pewno byłby o wiele bardziej zainteresowany nią niż kartami i drinkami. Tym razem jednak sama podsunęła mu napój, który skłaniał do odrobiny lekkomyślności: dlatego objął ją wcześniej ot tak, po prostu, przy wszystkich, nie przejmując się, czy jej to nie przeszkadza i nie uzna, że psuje jej opinię, i dlatego teraz bez wahania rzucił na stół aż tyle galeonów, jakby mógł przegrywać choćby najwyższe sumy.
Wyglądało jednak na to, że jeżeli jednak Cathal Shafiq się mylił, i szczęście istniało, to sprzyjało mu tego wieczora. Bo kiedy wymienił kartę, dostał króla. Szanse na przebicie tego układu, trójka i para, w dodatku z wysokimi figurami, istniały, owszem – ktoś mógł mieć karetę, pokera lub pokera królewskiego – to zdarzało się jednak niezmiernie rzadko.
– Remont czeka mnie tak czy inaczej. Zobaczymy, na co będę mógł pozwolić sobie przy jego okazji – powiedział, posyłając Cynthii uśmiech znad kart.
A chwilę później wyłożył na stół swoje karty.
– Full – poinformował, przebijając z pewnością pana, który dostał „jego damę”, ale full był tylko o oczko niżej od karety i wyglądało na to, że postawione galeony wrócą do Shafiqa i to znad datkiem. Zerknął znów ku Cynthii, zaintrygowany, jak poszło jej.
Cathal Shafiq był chyba w tym nadmiernie surowy, ale zdecydowaną większość ludzi uważał za mało interesujących i absolutnie niewartych poznania. To że ktoś ukrywał okrucieństwo, jakiego dopuszczał się wobec rodziny, służby czy mugolaków, było po prostu elementem nie pokazywania światu tych rzeczy, które świat mógłby negatywnie ocenić.
Trudno powiedzieć, jakie wrażenie zrobiły na nim pochlebstwa Cynthii. Mogły być szczere – nie miała tak naprawdę wiele do ugrania na znajomości z nim, a przynajmniej nie wydawało się, by coś ugrać mogła poza spotkaniem samym w sobie. Pewnie, pochodził z rodziny czystej krwi, ale mężczyzn czystej krwi było sporo, a on nie był dziedzicem. Był zamożny, ale nie obrzydliwie bogaty. Jego praca była intrygująca i mogła przynieść odrobinę sławy, ale nie dawała takich wpływów, jak te w Ministerstwie i równie dobrze jak ku wielkiej karierze mogła prowadzić do całych lat spędzanych na wykopaliskach, bez specjalnych sukcesów. Miał znajomości, nieliczne jednak, w porównaniu do wielu innych czystokrwistych, a jego umiejętności niewielki dawały by jej pożytek.
Tak naprawdę jednak nie znał jej na tyle dobrze, aby mieć pewność, ile w tym szczerości, a ile pewnego odruchu czy kalkulacji.
I teraz nawet nad tym nie myślał. Parę kropel drinka mącącego zmysły miało wprawdzie wkrótce przestać działać, ale na razie Cathal wciąż był beztroski i nietypowo dla siebie nieskłonny do zamyślenia. Nawet Milford, niekiedy utrudniający szybkie reakcje czy skupienie, teraz mu nie dokuczał.
– Też nie sądziłem, że mam psa – skwitował jej słowa, z odrobiną rozbawienia. – Po prostu pewnego dnia wszedłem do domu i okazało się, że pies ma mnie.
Shafiq nie był ani wielkim wielbicielem zwierząt, ani ich wrogiem. W jego rodzinie hodowano raczej węże i matka uczyła go kiedyś ich języka, w zarastających ogrodach posiadłości Gauntów. Nie trzymał żadnych zwierzaków poza sowami, bo nie miał na to czasu, a życie w obozowych warunkach i podróże nie tworzyło wiele pola do przygarniania psów i kotów – choć zdarzyło mu się czasem jakiegoś dokarmiać. Pojawienie się psa przyjął bez wielkich zachwytów, ale i bez żadnych oporów i po paru tygodniach zaczął go lubić.
– Cavall. Kawaler. Tak nazywał się pies króla Artura. Chociaż jestem pewien, że królewski ogar był znacznie inteligentniejszy niż ten pies.
To nie tak, że nie obchodziła go Cynthia – przyszedł tutaj z nią, nie z umiłowania do gier hazardowych, których nigdy nie był wielkim wielbicielem i normalnie na pewno byłby o wiele bardziej zainteresowany nią niż kartami i drinkami. Tym razem jednak sama podsunęła mu napój, który skłaniał do odrobiny lekkomyślności: dlatego objął ją wcześniej ot tak, po prostu, przy wszystkich, nie przejmując się, czy jej to nie przeszkadza i nie uzna, że psuje jej opinię, i dlatego teraz bez wahania rzucił na stół aż tyle galeonów, jakby mógł przegrywać choćby najwyższe sumy.
Wyglądało jednak na to, że jeżeli jednak Cathal Shafiq się mylił, i szczęście istniało, to sprzyjało mu tego wieczora. Bo kiedy wymienił kartę, dostał króla. Szanse na przebicie tego układu, trójka i para, w dodatku z wysokimi figurami, istniały, owszem – ktoś mógł mieć karetę, pokera lub pokera królewskiego – to zdarzało się jednak niezmiernie rzadko.
– Remont czeka mnie tak czy inaczej. Zobaczymy, na co będę mógł pozwolić sobie przy jego okazji – powiedział, posyłając Cynthii uśmiech znad kart.
A chwilę później wyłożył na stół swoje karty.
– Full – poinformował, przebijając z pewnością pana, który dostał „jego damę”, ale full był tylko o oczko niżej od karety i wyglądało na to, że postawione galeony wrócą do Shafiqa i to znad datkiem. Zerknął znów ku Cynthii, zaintrygowany, jak poszło jej.