[10.08.72] Windermere. Las przesiąknięty znanym złem

Słowa Brenny uderzyły bezlitośnie w naiwny pomysł Trelawneya. Skoro ot tak znalazła niedawno w lesie jeszcze jedno ciało, sam nasuwał się wniosek, że jest ich więcej i na taryfę ulgową nie było sensu liczyć. Pozostawało mieć nadzieję, że trupy nie spacerują po Windermere w stadzie i wszystkie da się relatywnie prosto zgładzić, chociażby poprzez strawienie ich ogniem wzorem Sebastiana. W tym wyniszczonym lesie zresztą czarodzieje nie musieliby się już nawet martwić przypadkowym podpaleniem roślinności: zdawało się, że nic tutaj już niczemu bardziej nie zaszkodzi. Ba, być może ta jałowa ziemia tak była martwa, że nie znalazłoby się na niej nic, co mogłoby zbłąkaną iskrę rozwinąć w płomień. Nie byłoby wielkim zaskoczeniem, gdyby i ogień tu umierał.
Peregrinus rozumiał początkowe powątpiewanie ludzi w las pożerający zwłoki, brzmiało niewątpliwie niecodziennie, ale… czy aż tak niemożliwie? Owen Bagshot raportował w końcu równie zaskakującą obecność żywych trupów, a szanse na to, że dwóch czarodziejów obłąkało w tej samej sprawie były nikłe. Teraz to jednak rzeczywiście nie miało znaczenia. Liczył się tylko fakt, że zwłok było więcej, a to oznaczało więcej potencjalnych przeciwników.
Gęsta mgła, która ich pochłonęła, miała tę zasadniczą wadę, że ograniczała znacząco pole widzenia i polegać mogli głównie na słuchu. W każdej chwili z każdej strony mógł nadejść kolejny nieumarły; Peregrinus czekał tylko spięty, kiedy spomiędzy mlecznych kłębów wyłoni się gnijąca ręka, która go pochwyci. W czasie tego spaceru umysł, któremu odmówiono pełni informacji, ustąpił miejsca wyobraźni, która to płatała figle i podsuwała same najgorsze scenariusze. Zostać zombie ludożercą w martwym lesie: jakże żałosny byłby to dla niego koniec.
Spośród tej mgły zamiast kolejnego nieumarłego, wyłonił się na szczęście póki co jedynie ich cel: ruiny. Wróżbita poczuł lekki dreszcz ekscytacji: rzeczywiście dotarli tu i stanęli u progu kościółka, którego pozbawione podłogi klepisko kryć mogło czaszkę.
Okrzyk brygadzistki od razu zwrócił jego uwagę na męską sylwetkę klęczącą w środku.
— To widziałem — powiedział cicho.
Wypełniło go uczucie niby déjà vu. Był już w tym miejscu, podglądał te wydarzenia kilka godzin wcześniej, lecz coś nie dawało mu spokoju. W jego wizji mężczyzna lękał się o Brennę, jakby wiedział, że coś jej grozi już, teraz, natychmiast. Longbottom była tu tymczasem z nimi, w miarę bezpieczna. Na tyle, oczywiście, na ile bezpiecznym można było być w takich okolicznościach i takim miejscu. Nie działo się jednak nic… nagłego.
Nie zajęło mu długo dojście do tych wniosków. Instynktownie spróbował otworzyć trzecie oko, aby sprawdzić, jakie będą następne kroki mężczyzny z kościoła; uzupełnić swoją wizję o jego przyszłość najbliższą, lukę pomiędzy teraźniejszością a wcześniejszą wizją.

Percepcja na wykaz intencji klęczącego (o ile to prawdziwy człowiek, i o ile to się łapie pod "nieopodal"):

Rzut PO 1d100 - 37
Slaby sukces...

Rzut PO 1d100 - 43
Sukces!

O ile natomiast użycie umiejętności nie wyszło krytycznie źle i Trelawney nie został zamroczony, odwrócił się od kościoła, aby — jak i jego kompanii — wypatrywać w gotowości zagrożenia, które usłyszał Sebastian.