O ile podejrzewał, że całe to przedstawienie zmierza z wolna ku końcowi, tak nie spodziewał się tego, że ten miał nastąpić w przeciągu zaledwie kilku minut. Gdyby było inaczej, nie prosiłby Richarda o kolejnego drinka. Nie wysyłałby go na poszukiwania informacji. Prawdopodobnie nie zdecydowałby się również zostać przy stoliku w towarzystwie samej tylko Lorien. Nie to, iż obawiał się, że sytuacja mogłaby wymknąć się spod kontroli, ale jednak… to nadal było miejsce publiczne.
- Mogłabyś się powstrzymać od tego rodzaju uwag, kiedy jesteśmy wśród ludzi. – choć uwaga ciemnowłosej mu się nie podobała, nie zdecydował się na to, aby jakoś tak wyraźniej zaprezentować swoje niezadowolenie. Wskazał nawet skinięciem głowy na wyświetlane wciąż zdjęcia. Tak jakby te miały wszystko wyjaśnić. W zasadzie, to wyjaśnić wszystko powinny. Była to całkiem niezła wymówka. – Na chwilę odpłynąłem. – wytłumaczył. Nie chciał bowiem zaczynać tutaj żadnej sprzeczki, doprowadzić do ostrzejszej wymiany zdać. Choć też nie sądził, aby Lorien się na to zdecydowała. Mimo całego tego włoskiego temperamentu, jaki niekiedy się u niej ujawniał, nie była takim typem kobiety.
Dla stworzenia pozorów, pozwolił sobie wyciągnąć w kierunku partnerki dłoń, palcami przeczesał ciemne włosy. Można było pomyśleć – czuły gest, na który znaleźli chwilę. Wykorzystali okazje, jaką była tymczasowa nieobecność Richarda. Następnie całą swoją uwagę przeniósł ponownie na scenę. Śledził wszystko, co tam siedziało. Nagle zdawało się to tak interesujące!
Bardziej interesujące niż rozmowa z żoną?
- Domyśliłem się. – odpowiedział na słowa brata, sięgając po przyniesiony alkohol. Skinięciem głowy wskazał na scenę, tłumacząc tym samym skąd te wnioski się u niego wzięły. – Ale dzięki.
Upijając pierwszego łyka z otrzymanej właśnie szklanki, obserwował wszystko, co działo się na scenie. W głowie pojawiały się setki myśli. Powinien teraz zareagować. Zrobić cokolwiek. Tylko czy był gotów na to, żeby wykonać kolejny krok? Niby wiedział na co konkretnie się zdecydował, pozwalając na ten cyrk, ale teraz miał pewne wątpliwości.
Kolejny łyk. Następny. Jeszcze jeden.
Konfetti.
Nagrody pocieszenia.
Pusta szklanka odstawiona na stół.
Rozprostowane kości.
Sylwetka, nagle górująca nad wszystkimi innymi. Głośne brawa. I okrzyk, który tylko pozornie skierowany miał być w kierunku córki.
- Brawo! Brawo! To moja córka, zwyciężczyni! Brawo, Sophie!– pogratulował jej, mając nadzieje, że tym zachowaniem, zachowaniem prawdziwie dumnego ojca, sprawi że Słoneczko poczuje wystarczająco dużo wstydu. A jeśli tak się nie stanie… cóż, innych pomysłów mu nie brakowało. – Tatuś i Hipuś są z Ciebie bardzo dumni, Wiewióreczko!
Przez cały ten czas nie przestawał klaskać.
I gdyby tylko nie był w tym momencie tak bardzo skupiony na swojej córce, być może wcześniej zdołałby zorientować się w tym, że również ten cały tajemniczy Wybierający był mu dobrze znany. Po prawdzie to nawet zbyt dobrze. Rozpoznanie Stanleya wymagało od niego jednak nieco więcej czasu. Kilku kolejnych chwil.
Pierw przestał klaskać.
Następnie opadła mu kopara.
Na koniec z jego ust padły słowa, którymi nie zwykł się posługiwać.
- Co do chuja? – wypowiedziane nieco zbyt głośno, żeby uniknąć zwrócenia na siebie uwagi.