[14.02.1972] Jak być grzecznym w Walentynki

Sukienka. No tak, w zasadzie czego innego by się spodziewał, jeśli nie sukienki? Nawet nie SUKIENKA. Suknia. Nie lubił takich umalowanych i uszykowanych kobiet. Nigdy jakoś nie przypadały mu do gustu. Tak oficjalnie ubrane, by DUMNIE prezentować swoją krew, swoją rodzinę, całą siebie. Było w tym coś sprzedajnego. Oczywiście było to przede wszystkim naturalne ze wspomnianego już powodu. Wypadało jakoś wyglądać, kiedy szło się do restauracji. Dzisiaj, hurra! Walentynki! To nie był czas na spacerki po parku w dżinsach. Gdyby oddychał to teraz by cicho odetchnął. Ale tylko imitował oddychanie przy ludziach, więc wzdychanie było tutaj zupełnie teatralne. Teatru zaś nie potrzebowali. Został przy tym, że “wypada się dogadać”. Chociaż znowu jak przyszło do spotkania to nie miał ochoty, znowu go to trochę irytowało, znowu był zły i takim sposobem ta karuzela spierdolenia zaczynała się od nowa. Na szczęście w o wiele mniejsze natężenie tej złości sprawiało, że nie błyskało mu z oczu nienawiścią i nie był taki nabuzowany, żeby od wejścia się całkowicie spinać. Dzięki temu i zamienienie kilku zdań z panem Lestrange było nie tak tragiczne.
Mogli gładko aportować się do miejsca, gdzie czekał na nich ten stolik.
- Podobał ci się? - Hej, zawsze to jakiś progres. Zadawanie pytań i minimum zainteresowania. Chociaż wciśnięty w garnitur znowu był nieszczęśliwy, w dodatku w restauracji… to nie tak, że wampiry nie mogły jeść. Mogły. I mogły cieszyć się smakiem tego jedzenia. Ale chyba było jeszcze za wcześnie dla niego, żeby to robić. Widok jedzenia tylko pogarszał jego nastrój z myślą, że już nie było takiego, które by go nasyciło. - Wiem, jak wejść do kryjówki. - Powiedział, kiedy odsuwał jej krzesło do stolika. Jak gdyby nigdy nic. Mogli oczywiście też porozmawiać o życiu i śmierci i jak zrobić jutro jajecznicę. No - mogli. Usiadł po drugiej stronie stolika.