Z każdą kolejną chwilą wypadu do Windermere lista rzeczy, których Esmé nie rozumiał rosła. Nie było to nic dziwnego, chociaż tempo w jakim nawarstwiały się pytania, a w jakim uzyskiwane były odpowiedzi... nie ułatwiało w rozeznaniu się w sytuacji. Coraz mniej elementów było logicznych, coraz więcej wykraczało poza rozumowanie kaletnika, a więc powoli też czuł, że ma nad tym wszystkim mniejszą kontrolę. Tak, jakby miał jakąkolwiek od początku. W tym przypadku zaskakującym faktem okazało się, że nieznajomy mężczyzna nie potrzebuje maski do tlenu. Nie potrzebuje też zaklęcia, tak jak Gerry, ani nie wygląda jak tryton. A jednak... jakoś funkcjonuje. I z jakiegoś powodu wciąż był zamknięty w bańce. Kolejna zagadka nie na teraz.
Ale zagadką na teraz było to, co Geraldine próbuje przekazać. Rowle ze skupieniem przyglądał się jej ustom, może nawet nieco bardziej, niż na molu, rozszyfrowując słowo...
G-grat?
Że będzie tylko przeszkadzał? To po co go uwalniać? Spojrzał jeszcze raz na mężczyznę, który według niego nie wyglądał wcale podobnie do Gerry, chociaż... łączyło ich to, że wyglądał na człowieka silnego, a przynajmniej na to wskazywała jego sylwetka. Kolega po fachu? Inny łowca? Hm, inny łowca? Nie był to nazbyt popularny fach, a przodowali w nim Yaxleyowie więc może...
Brat.
Otworzył szerzej oczy, zaskoczony nie tyle tym, że wreszcie zrozumiał o co chodziło, a że... właśnie o tak, zupełnym przypadkiem, natrafili na brata łowczyni i właśnie go uwalniali. Skąd się tu wziął? Czy Ger wiedziała, że zaginął? Kolejne pytania, kolejne rzeczy których Esmé nie rozumiał. Jedynie kiwnął głową do swojej towarzyszki, że - cóż - rozumie. Przynajmniej tyle, że to brat.
Dziwów nie było końca. Tryton się odezwał, na co Esmé poruszył się w wodzie niespokojnie, zaskoczony i nagłym dźwiękiem, i tym że to stworzenie potrafi mówić. Kolejny dowód na to jak bardzo ludzkie było. Wyrwane z kontekstu słowa, nieułożone nawet w logiczne zdanie wystarczyły, by kaletnik skojarzył co tryton ma na myśli - wciąż rozumiał to bardziej, niż popiskiwania Selkie. Obie wodne istoty mówiły jednak o tym samym - o Adrii i walce. Tutaj pojawiła się jeszcze "trucizna", która zdawała się grać kluczową rolę - o tym Selkie nie wspominał, o tym może nic nie wiedział, jako że przecież nie był trytonem. Tylko czym była trucizna? Wydawało się nielogicznym zatruć jezioro, w którym się żyło, ale ryby na brzegu wydawały się... no właśnie, martwe niczym od trucizny. Jakby zabiło ich coś, co było w wodzie.
Może i Esmé rozwodził się nad swoim człowieczeństwem, a może po prostu zmagał się z nim, gdy życie wymagało od niego podejmowania szybkich oraz brutalnych decyzji, lecz było to zachowanie w sporej mierze egoistyczne z jego strony. Obawiał się o siebie, o swoje własne sumienie, a znacznie mniej o trytonkę. Równie mało obchodził go tryton w celi, problem Adrii i trucizny - był przecież tylko kaletnikiem, a to problemy... kogoś. Z pewnością kogoś, ale z pewnością nie jego. Rzemieślnik miał swoje problemy - wydostanie się na powierzchnie wraz z Geraldine i jej bratem.
I tutaj tknęły Esmé dwie myśli - pierwsza z nich praktyczna, bo sugerowała pomysł z uwolnieniem trytona jako więźnia, by w razie czego spowolnił swoją ucieczką nadciągające tutaj wsparcie. O ile oczywiście trytonka je zawołała. Druga myśl wskazywała na to, że tryton może i wyglądał, cóż, mało przyjaźnie, ale mówił bardziej ludzko, niż Selkie. Selkie, któremu pomogli, o którego tak się zatroszczyli, a który zmagał się z identycznymi problemami, co zamknięty za kratami tryton.
Ciemne oczy kaletnika wpatrywały się przez dłuższą chwilę w czarne, obce oczyska wodnej istoty. Nie odwracając od niego wzroku wyciągnął drugą dłonią różdżkę i wycelował nią w kraty, skupiając się, by zaraz spleść zaklęcie. Jak zrozumie to tryton? Odbierze to jako próbę zabicia go? Czy może wręcz przeciwnie - podejrzewa Esmé o próbę uwolnienia go? To też było ciekawe, bo po samym rzemieślniku nie dało się wyczytać co zamierza. Ukrywanie emocji przychodziło mu z nieskrywaną łatwością. Mniejsza z tym, że rzadko kiedy miał w ogóle co ukrywać.
No dobrze, ale co zamierzał? Zabić? Uwolnić? Oczywiście, że uwolnić. Jakkolwiek egoistyczny czy nawet egocentryczny Rowle bywał, tak miał dobrą duszę. Zawsze to wychodziło na wierzch - prędzej czy później. Zaklęcie jakie splatał miało posłużyć do transmutacji krat w swoistą furtkę, którą można swobodnie otworzyć. Najpewniej istniał jakiś sposób, może nawet bardzo prosty, by te kraty otworzyć bez ingerencji magią transmutacji, ale ponownie - nie było na to czasu teraz.
Nie wiedział jednak, i wiedzieć nie mógł, co zamierza tryton. Uciec? Rzucić się do walki? Z nimi? Z innymi trytonami? Dlatego w drugiej dłoni Esmé trzymał sztylet. Trzymał go baaardzo pewnie, by w razie potrzeby skorzystać z niego, aby wyperswadować napastnikowi wizję pojedynku.
Rzut na transmutację, aby stworzyć "furtkę" w kratach i uwolnić trytona.
Akcja nieudana
Akcja nieudana