[14.02.1972] Jak być grzecznym w Walentynki

Tak, dla laika brzmiało to skomplikowanie i niemożebnie trudne do wykonania, żeby faktycznie weryfikować bukiety, które się otrzymuje. Zrobił dlatego taką dziwną minę, że no niby racja, z jedną różą to nie trudno się pomylić, no ale z całym bukietem? Dzięki bogom, że matka nie posłała go z czerwoną różą, taką jedną i jedyną, bo to by dopiero było dziwne i niezręczne. Jak tak teraz o tym pomyślał to idąc z taką jedną różyczką nawet dziwnie by się czuł. Bo faktycznie różyczkę dawali sobie kochankowie. Gdzieś to w pewnych utartych schematach, tych popularnych, przesiąknęło do jego kości tą wiedzą i tak zostało. Bez wiedzy faktycznej, czemu wszyscy z tą jedną różą popylają. Teraz sekrety tego stały się jasne.
- No, zauważyłem. - Z tym, że to wcale nie takie proste. Rozumiał pojęcie kompozycji akurat bardzo dobrze, widział też, że dobór odpowiednich elementów i odpowiednich kwiatów to była cała sztuka. Żeby odpowiednio wyglądały, pachniały… żeby miały odpowiednie znaczenie, jak w obrazach. - Kto to wszystko nawymyślał… - Siadł sobie pewnego razu jakiś gościu i stwierdził: o, a dzisiaj nadam znaczenie kwiatom! Pewnie była do tego historia dorobiona, bo ktoś komuś ważnemu kiedyś kwiaty wręczył i było to z tej okazji, albo wyznał jej to i to i beng - ludzie zaczęli naśladować. I weszło w schematy. Lista takich znaczeń się tylko w kwiatach wydłużała. Przyjął do wiadomości, że to nie trawa, chociaż jak dla niego - jak trawa wyglądało. Gdyby miał osobiście skomponować bukiet pewnie wyszedłby całkiem śmieszny. Ale apropo tej ciekawości świata to właśnie go to zaciekawiło. Żeby spróbować zrobić bukiet. Jego matka będzie przeszczęśliwa z tego powodu, może lepiej nie dać jej tej satysfakcji i zrobić go cichaczem…
- Co? - Wyrwało się z jego ust, zanim dobrze się zastanowił. Bo aż go wcięło, jak tak odpowiedziała. Spodziewał się raczej zaraz tyrady, albo przynajmniej upomnienia, albo… no czegokolwiek przywołującego do porządku. A nie “no dobra!”. Miał Victorię za bardzo grzeczną dziewczynkę, która się słucha mamusi i tatusia. W sumie jednocześnie była kobietą sukcesu. To nie powinno go tak dziwić. Praca była dla niej ważna. Kompletnie jednak nie spodziewał się, że ich kolacja faktycznie skończy się na wesołym bieganiu po starych domach i zatęchłych ulicach miasta. - Ay… jedz. - Powiedział nadal poddany temu szokowi i zdębiały, nie bardzo nawet mając pomysł, co jeszcze miałby powiedzieć. Że może jednak nie? Że może tu posiedzą? Nooo… mógłby to powiedzieć, ale nie chciał. Bo nie chciał tu w zasadzie przesiedzieć całego wieczoru. Wskazał więc gestem na kartę dań, nie że chciał ją popędzać, tylko nadal jego mózg zaliczał swoisty reset, kiedy układał wizję tego świata na nowo. Nie był jednak przekonany, czy ona na pewno chciała przeznaczyć na to wieczór. Więc co? Będzie niezadowolona? Jeśli będzie niezadowolona… Mózg spod resetu zaczął całą paranoiczną tyradę akcji, reakcji i skutków. - Żartowałem. - Dodał tak w razie czego, ale już nie zdobył się na “nie musimy nigdzie iść” albo “zapomnij”.