[Lato 1972, Sad Abbottów] Złota Jabłoń

Niedaleko płotu, obok Nory i dzieciaków

– Świetnie! – podzielił entuzjazm maluchów i ucieszył się również na widok confetti, ale nie było zbyt wiele czasu na świętowanie, bo przecież zagrożenie nie zostało w pełni zażegnane. I akurat tarcza wcześniej uformowana się rozmyła...

– Somnia ogień tutaj szybko! – krzyknął do Morpheusa, wiedząc, że na polu starcia takie informacje bywają bardziej niż potrzebne.

– Schowajcie się ciasno za mną, spróbuję nas osłonić! – krzyknął – A jak nie, to odwrócę jej uwagę.– dodał jeszcze zdecydowanie ciszej do Nory, spoglądając na nią znad czarnych okrągłych szkieł porozumiewawczo. Jego życzenie śmierci może było mniejsze niż u Morpheusa, ale w obliczu zagrożenia odkrywał w sobie dawno pogrzebanego idealistę w ilości zdecydowanie większej, niż ktokolwiek (łącznie z nim samym) by się po nim spodziewał. Może okruchy odpowiedzialności dawnego prefekta naczelnego utkwiły mu głęboko w oku i nie dawały teraz o sobie zapomnieć?

Skoncentrował się i z wiarą na sukces szerokim gestem zarysował nad nimi tarczę, która miałaby powstrzymać zarówno uderzenie, jak i zebrać zbliżającą się do nich niebezpiecznie chmurę.

Rozpraszanie IV na odnowienie kopulastej tarczy nad Anthonym, Norą i dzieciakami

Rzut PO 1d100 - 75
Sukces!

Rzut PO 1d100 - 6
Akcja nieudana