[14.02.1972] Jak być grzecznym w Walentynki

O tak, ona była zdecydowanie lepsza w budowaniu relacji i z tym, żeby w ogóle dokądkolwiek doprowadzić tą relację, która łączyła ich. Ona też miała w tym wszystkim swoje demony. Mówienie o rodzinie i dzieciach było personalne, ale chyba naturalne kiedy miałeś kogoś poślubić. Każdy w końcu miał swoje wyobrażenia rodziny. W tym wypadku było tylko pytanie: jak sobie to wyobrażałaś? Swoją przyszłość. Z mężem, którego może niekoniecznie musisz kochać, ale chociaż byście się wzajemnie szanowali. Kobiety lubiły mówić, że “się przyzwyczaisz”, że “z czasem każdego można pokochać”. Dopóki nie był dupkiem… Uczucie miłości było jednak cenniejsze ponad przyzwyczajenie. Każdy się w końcu kiedyś zakochał, nie wszyscy przetrawili to w prawdziwą miłość. Sauriel też miał swoje zauroczenia.
- Hmm… technicznie nie. - Tak formalnie to kto by jej powiedział: hej, nie włamuj się do swojego pokoju! W zasadzie to mówił to też żartem przez to, że przecież nie musiała się włamywać. Mogła wejść, powiedzieć, że idzie pracować, wyjść. Chyba że tego jej rodzice zabraniali? Ale była w tym dziecięca zabawa, żeby zakradać się do własnego domu, pokoju i wymykać rodzicom. Saurielowi przynajmniej się to tak kojarzyło. Jak… zabawa. Przemykanie poza oczami ludzi, żeby nic nie wiedzieli i odnosić swoje małe zwycięstwa. A jak cię przyłapią to przecież i tak nic złego się nie stanie, prawda? Często się wykradał - i zakradał. Chociaż to głównie dlatego, że chciał robić rzeczy, które nie podobały się Erykowi i chodzić w miejsca, do których chodzić teoretycznie nie mógł. Kiedyś. Bo potem człowiek doroślał i ciężej było go upilnować. Kiwnął parę razy głową w potwierdzeniu, że no - nie muszą. I po chwili do niego w sumie dotarło, że to zdanie mogło być trochę takie przypadkowe, to jest - dopasowane do zabawy, ale mogło mieć też drugie dno. Zastanowiło go to, którą z tych opcji Victoria prezentowała w tym momencie. Ale chyba nie było to przypadkowe, co? Jak miał teraz strzelać, to zaufałby przeczuciu, że powiedziała to w pełni świadomie. - Chcesz się im odgryźć? - Więc zapytał. I akurat słowo związane z gryzieniem było tu przypadkowe. Kiedy padło, to też sobie uświadomił, że w ogóle ta cała gra słów śmiesznie wyszła.
- Nie jest nowa znaczy - słyszałem, że byłaś już zaręczona. - Powinien tu zapytać, czy jest czarną wdową i jemu też ześle śmierć, ale znów - wcale nie był przekonany, czy powinien. Mógł próbować badać jej granice, ale bał się tego, że kiedy już sobie sam popuści, to potem ciężko będzie mu się zatrzymać, nawet jeśli ona powie “dość”. Nie ufał pod tym względem samemu sobie. - Jaasne… - Powiedział trochę, jakby to dobrze określić, wstrzemięźliwie? Bo “niepewnie” nie było tutaj adekwatnym określeniem. - Od czegoś trzeba zacząć i tak dalej. - Dopowiedział już jakby z większym przekonaniem co do tego, jaki jest tu cel. Starał się przede wszystkim wytłumaczyć samemu sobie, że JEST DOBRZE i że Victoria wcale nie ma żadnych złych zamiarów. - Nie przeszkadza ci, że nie jem? Tak na dobry początek.