[14.02.1972] Jak być grzecznym w Walentynki

Nie miało tak zabrzmieć, bo to nie miało celu rzucaniem wyzwań. Ale podobała mu się ta odpowiedź. Na tyle, że nawet zrobił klasycznego w swoim wydaniu smirka, rozsadzony na krześle i oparł o siebie paluszki palców. Niemal jak główny Boss, do którego postacie właśnie przyszły spuścić mu łomot, a ten siedział dumnie na swoim tronie. Z tym, że raczej mało było "dumy" w restauracyjnym krzesełku. Smirk był krótki, ale wyraźnie się odrysował na jego facjacie.
- Masz rację - lubię. - Złapała go. Bardzo dobrze tutaj trafiła i w zasadzie to też mu się spodobało. Choć nie powinno. W odniesieniu do zeszłych myśli chciał ją trzymać daleko, ale czuł, że przegrał. Rozsądek wygrał. Zaraz… to wygrał? Czuł, że przegrał, bo musiał się poddać, chociaż wiedział, że ta walka była bezsensowna. Autodestrukcja była wpisana w jego żyły zamiast krwi. - Potraktuję to jako wyzwanie. Ja poszukam. A ty mi potem powiedz. - Gdyby sama nie wyszła z tymi słowami to by tego nie zaproponował. Uważał to za zbyt śmiałe, że by się mogła obrazić. Ta kobieta go będzie zaskakiwać w przyszłości - taki wysnuł wniosek.
- To też nic osobistego. Staram się unikać ludzi. Poznawanie ich to przywiązanie się do nich. A przywiązania odbijają mi się czkawką. Ale ta, niech ci będzie. Chcę. - Niech ci będzie, że to powie na głos, że chce ją poznać. To nie była taka wielka chęć, to była maluczka doza ciekawości, jaka się w nim pojawiła po kilku ciekawych reakcjach Viki i połączenie tej logiki, że lepiej mieć w sobie jednak… chcoiaż nie-wroga. Ej, ale poczuł, że ją polubi. Że jeśli tylko zejdzie z niego strach przed jej reakcjami to ją polubi… i wtedy też takim skończonym dupkiem nie będzie.
Ten gest z rękawami sprawił, że czarnowłosy się na moment napiął. Powiódł wzrokiem na tym gestem, który dla jego instynktu wydał się nad wyraz… apetyczny? Chyba dobrze było to powiedziane. Apetyczny. Ale bardzo szybko się rozluźnił.
- Zobaczę lepiej jeśli położysz rękę na talerzu. - Za szybko na takie żarty? Tak? Nie?
Następne słowa były naprawdę ważne. Minimalistyczne, ale dopiero się poznali. Nie można kogoś takiego zarzucać na start tym, czego dokładnie się oczekuje. Od czegoś trzeba zacząć.
- Jestem chamski, ale jest nawet kilka debili, którzy mnie polubili. - Uśmiechnął się lekko. - Dogadamy się, Tori. Jestem pewien, że cię polubię. I ty mnie też. Zwłaszcza mój nieodparty urok osobisty.