[wrzesień 1971] wysoka jak brzoza i głupi jak koza | gerry & percy

Geraldine również zwracała na siebie uwagę i nie chodziło tutaj o krew olbrzymów płynącą w jej żyłach. Była sobą - po prostu sobą, nie próbującą na siłę trzymać się konwenansów, salonowych tematów i niewygodnych wyjściowych ubrań. Była po prostu Gerry, w płaszczu na polowania, pachnącą mokrą ziemią i świeżym igliwiem, z małymi gałązkami zaplątanymi w pszeniczne kosmyki. Była jak pierwsza wiosenna burza - dzika, odważna i nieposkromiona. Była złotym lwem na sztandarze swego domu w Hogwarcie.
— Och, proszę, nie czuj się winna — nakrył jej dłoń swoją własną w geście pocieszenia, a może skruchy, bo to on przecież doprowadził do tej sytuacji — To ja zacząłem ten temat. Po prostu... jest to dla mnie tak krępująca sytuacja, że nie ma chyba na świecie trunku, poza veritaserum oczywiście, które rozwiązałoby mi język.
Skoro coś było krępującego dla Perseusa, który był człowiekiem - jakby to określiła młodzież kilkadziesiąt lat póżniej - przypałowym, to oznaczało tylko, że musiał być to naprawdę ciężki kaliber. I właściwie, to był, ale nie w taki sposób, jak Geraldine mogła przypuszczać. Wstydził się choroby, wstydził się tego, jak jego noga staje się coraz słabsza i jak coraz trudniej utrzymać mu się prosto. Wstydził się tego, że kiedyś stanie się od kogoś zależny.
— To oni boją się silnych kobiet — pokręcił głową i uśmiechnął się. Dopił resztę swojego drinka, a pustą szklankę odstawił gdzieś obok, nie zwracając zupełnie uwagi na to, co robi, bowiem wciąż zajęty był Geraldine — To nie jest twoją winą, że zawstydzasz wszystkich, tylko ich, że nie potrafią tego zaakceptować.
On na przykład nie miał problemu z tym, że obiektywnie był od niej słabszy - czy to nie czyniło gry ciekawszej? Ta świadomość, że z góry jest się na straconej pozycji jawiła mu się jako coś niezwykle pociągającego.
Widział jej zmieszanie i obawiał się, że już mu odmówi, ale... tak się nie stało. Teraz to on był zaskoczony jej zgodą, ale przysunął się jeszcze bliżej, a potem delikatnie musnął wargami jej własne. Były ciepłe i miękkie (nie spodziewał się, że będą aż tak miękkie), a smakowały alkoholem i minionym latem. Zaraz też przylgnął do niej bardziej, wsunął palce w jasne włosy i przyciągnął ją mocniej do siebie.
— Idziemy do ciebie? — zapytał zduszonym szeptem. Bo przecież nie u niego - na Grimmauld Place, kilka tygodni przed ślubem z narzuconą narzeczoną. Takiego poziomu butności jeszcze nie osiągnął, a poza tym miał zawadę w postaci toksycznych rodziców.