28.06.2024, 22:46 ✶
Dym wypełnił jego płuca, a powiew chłodniejszego powietrza musnął jego rozgrzane policzki, pozwalając uwolnić się kolejnej porcji myśli, do tej pory przygaszonych nieco przez wysokie temperatury. Przywykł do Londynu - do nieba przykrytego ciężką szarością i deszczu, mokrych i śliskich ulic, parności, gorących promieni upalnego słońca przebijającego się przez gęste chmury, zmuszając go do radzenia sobie z wilgocią. A tu wreszcie - zimne, szkockie powietrze i cisza przerywana jedynie tym, co mówiła Eden.
- Myślę, że wredne to było wyrządzić mu taki numer z drinkami - odparł, wydychając dym w innym kierunku, niż siedziała. - Naprawdę nie wiem, co za imbecyl dopuścił do tego, żeby na czyimś weselu serwować napoje doprawione taką magią. Dlatego nic nigdy nie piję na przyjęciach. Na Beltane dolewali do herbatek amortencji.
Tak naprawdę to drwienie z niego też było wredne, ale z lekkim niesmakiem musiał przyznać, że sam zrobiłby sobie pewnie z niego jakiś dowcip. Mniej toksyczny, mniej inwazyjny, nie był przecież aż tak nieprzyjemnym typem, coby się znęcać nad panem młodym, ale taka okazja nie przytrafia się zbyt często. No i nawet kiedy człowiek robi sobie żarty, może takiego Perseusa choćby na chwilę przypilnować.
- Na twoje nieszczęście nie dam ci się utopić nawet jeżeli sama wskoczysz do jeziora i będziesz łykała wodę. - Ścisnął usta w wąską linię. - Chociaż z potworem mogę sobie nie poradzić.
Powinien ją straszyć? Oczywiście, że nie, ale troszkę nie mógł się powstrzymać. Taką już miał upierdliwą naturę - lubił czasem uszczypnąć, dźgnąć palcem, a ona... wyglądała bardzo dobrze wyłożona w tej pozycji jak księżniczka. Nie wydawało mu się, żeby spotkał kiedyś bardziej atrakcyjną kobietę. Masa ludzi pewnie nie zgodziłaby się z jego rankingiem, on jednak usłyszawszy ich zwątpienie, sam by zwątpił, ale nie w nią, a w ich wzrok. I poczucie estetyki.
Moody lubił ciszę, dlatego najlepiej odpoczywało mu się kiedy jeździł łowić nad rzekę. Powoli docierało do niego jednak, że głos blondynki, chociaż gęba jej się nie zamykała, odkąd wsiedli na tę łódkę, wcale nie zakłócał spokoju tej chwili. Właściwie, to... bardzo dobrze zgrywał się z delikatnymi, kojącymi dźwiękami okolicznej fauny i flory. Słyszał opowieść przeplataną szelestem liści, plusku ryb, świergotu ptaków, których chyba nie znał, charakterystycznego dźwięku wioseł wpadających do wody, kiedy coś uderzyło w łóżkę od spodu i zakołysało nią niebezpiecznie. Zaraz... co?
- Eh? - Nie wydusił z siebie nic szczególnie mądrego, jedynie złapał się krawędzi, a drugą ręką złapał ją za nogę. W rzeczywistości niewiele warty gest, ale dał mu jakiś wewnętrzny spokój. Wciąż tu była.
- Myślę, że wredne to było wyrządzić mu taki numer z drinkami - odparł, wydychając dym w innym kierunku, niż siedziała. - Naprawdę nie wiem, co za imbecyl dopuścił do tego, żeby na czyimś weselu serwować napoje doprawione taką magią. Dlatego nic nigdy nie piję na przyjęciach. Na Beltane dolewali do herbatek amortencji.
Tak naprawdę to drwienie z niego też było wredne, ale z lekkim niesmakiem musiał przyznać, że sam zrobiłby sobie pewnie z niego jakiś dowcip. Mniej toksyczny, mniej inwazyjny, nie był przecież aż tak nieprzyjemnym typem, coby się znęcać nad panem młodym, ale taka okazja nie przytrafia się zbyt często. No i nawet kiedy człowiek robi sobie żarty, może takiego Perseusa choćby na chwilę przypilnować.
- Na twoje nieszczęście nie dam ci się utopić nawet jeżeli sama wskoczysz do jeziora i będziesz łykała wodę. - Ścisnął usta w wąską linię. - Chociaż z potworem mogę sobie nie poradzić.
Powinien ją straszyć? Oczywiście, że nie, ale troszkę nie mógł się powstrzymać. Taką już miał upierdliwą naturę - lubił czasem uszczypnąć, dźgnąć palcem, a ona... wyglądała bardzo dobrze wyłożona w tej pozycji jak księżniczka. Nie wydawało mu się, żeby spotkał kiedyś bardziej atrakcyjną kobietę. Masa ludzi pewnie nie zgodziłaby się z jego rankingiem, on jednak usłyszawszy ich zwątpienie, sam by zwątpił, ale nie w nią, a w ich wzrok. I poczucie estetyki.
Moody lubił ciszę, dlatego najlepiej odpoczywało mu się kiedy jeździł łowić nad rzekę. Powoli docierało do niego jednak, że głos blondynki, chociaż gęba jej się nie zamykała, odkąd wsiedli na tę łódkę, wcale nie zakłócał spokoju tej chwili. Właściwie, to... bardzo dobrze zgrywał się z delikatnymi, kojącymi dźwiękami okolicznej fauny i flory. Słyszał opowieść przeplataną szelestem liści, plusku ryb, świergotu ptaków, których chyba nie znał, charakterystycznego dźwięku wioseł wpadających do wody, kiedy coś uderzyło w łóżkę od spodu i zakołysało nią niebezpiecznie. Zaraz... co?
- Eh? - Nie wydusił z siebie nic szczególnie mądrego, jedynie złapał się krawędzi, a drugą ręką złapał ją za nogę. W rzeczywistości niewiele warty gest, ale dał mu jakiś wewnętrzny spokój. Wciąż tu była.
fear is the mind-killer.