- To była zielona sukienka. Taka jasnozielona? - zmarszczył brwi, bo tak po prawdzie, to nieszczególnie się na tym skupiał podczas widowiska. Na tych wszystkich szczegółach. - Mniej więcej do kolan. I miała takie coś... przy dekolcie. - dodał jeszcze, nie bardzo będąc w stanie te coś nazwać, po czym zmuszony był na dłuższy moment się zatrzymać. Bo reszta stanowiła dla niego zdecydowanie większe wyzwanie. Czy Sophie czymkolwiek się wyróżniała? Choćby trochę? - Piegi? Ma naprawdę dużo piegów. Nie wiem czy coś jeszcze byłbym w stanie dodać. Wiewióreczka, znaczy nasza Sophie, niczym szczególnym się nie wyróżnia. Rozumie pan, ani nie jest zbyt ładna, ani brzydka. Po prostu jest. Na ogół ma proste włosy, ale dzisiaj zrobiła z nimi... no takie coś. - nie do końca wiedząc jak to opisać, dłonią przesunął w powietrzu, tuż przy głowie, starając się to jakoś zobrazować. Chodziło mu o to, że włosy były lekko podkręcone.
Nie protestował, kiedy auror zaproponował, żeby podeszli do stolika. Zanim jednak ruszył we wskazanym kierunku, upewnił się jeszcze, że żona zamierzała wrócić do Ricka. Posłał jej spojrzenie, które wyraźnie mówiło, że powinna pozwolić mu wszystkim się zająć. Ostatecznie był przecież ojcem. Miał prawo, ale też i okazje do zdobycia jakiś informacji. Na tym drugim skupiony był nawet bardziej.
Wreszcie podszedł do stolika, zajął jedno z wolnych miejsc. Wyprostowany, oparł się o oparcie krzesła, ręce trzymał możliwie najdalej od blatu. Ot, nawyki. Przyzwyczajenia.
- Od czego powinniśmy zacząć? - musiał sobie to wszystko odtworzyć w głowie. A że przy okazji zyskał też kilka sekund na przemyślenie odpowiedzi? Szczegół. - A więc tak. Jeśli chodzi o pana Borgina, to nie jest dla mnie kimś obcym. Jako handlarz świecami i kadzidłami, prowadzę od lat interesy z jego dziadkiem. Natomiast jeśli chodzi o moją córkę, to nie sądzę, żeby mieli wcześniej okazje nawiązać jakąś... relacje? - musiał poświęcić chwilę na znalezienie odpowiedniego słowa, którym mógłby to określić. Relacje wydawały się jak najbardziej na miejscu. - Sophie dopiero skończyła w tym roku Hogwart. Wydaje się dużo młodsza od... od tego mężczyzny. Wiem pan, w tym wieku 5, 6 czy nawet 7 lat to bardzo dużo. Raczej nie mieliby okazji zbliżyć się do siebie w Hogwarcie, a nasze rodziny nigdy nie były ze sobą szczególnie blisko, żeby mogło do tego dojść poza szkołą. - przez cały czas starał się obserwować aurora, odczytywać jego reakcje, mimikę twarzy. Upewniał się, że nie odpowiadając na pytania, nie popełnił jakiegoś błędu. Nie zaliczył mniejszej lub większej wpadki. Zwłaszcza, że i bez tego, stąpał niebezpiecznie blisko krawędzi. - W zasadzie, to nie wiedzieliśmy nawet, iż był poszukiwany. Czy do niedawna nie pracował jeszcze jako brygadzista? Ah. Co to się z tą młodzieżą ostatnimi czasy porobiło. Wie pan, moja żona jest sędziną, zapewne musi ją pan przynajmniej kojarzyć z widzenia? Lorien Mulciber, wcześniej Crouch. Z tego co mogę czasem od niej usłyszeć... dożyliśmy naprawę strasznych czasów. - tutaj pozwolił sobie nawet na to, żeby spojrzeć w jej stronę, jakby z troska? Jakby chcąc pokazać, że jej dobrym mężem. Dbającym o swoją kobietę. Przejmującym się nią? Nie chcącym dopuścić do tego, żeby musiała zbyt długo czekać? Nawet jeśli przez cały ten czas miał jej towarzyszyć Richard. - Wydaje mi się, że jestem po części winien tego, że się teleportowała z panem Borginem. - kontynuował, powróciwszy do aurora. Ponownie skupiając na nim swoją uwagę. Starał się przy tym zabrzmieć nieco inaczej. Może jakby z tej przyczyny odczuwał jakieś wyrzuty? Obwiniał samego siebie? - Wie pan, moja córka przez lata wychowywała się bez matki. Grace, moja pierwsza żona, niech ją matka ma w opiece, zmarła kiedy Wiewióreczka była jeszcze dzieckiem. Nie poświęcałem jej dość uwagi. A dzieci, w zasadzie nastolatki, czasami potrzebują tej uwagi i popełniają różne głupoty, aby ją zdobyć. - tutaj westchnięcie. Ciężkie. - Przepraszam jeśli za dużo mówię? Staram się dobrze to wszystko wytłumaczyć. - niby przeprosił, niby zasugerował, że mógłby się bardziej streszczać, ale po wszystkim i tak kontynuował. Jakby sam podjął decyzje, że to ważne. Przecież ojciec dbający o dziecko powinien postarać się je chronić, prawda? Wytłumaczyć, że nie miało nic wspólnego z przestępcą; że to wszystko to tylko zbieg okoliczności. - Wie pan, wolałbym żeby moja córka nie pokazywała się w takich miejscach i jakby to powiedzieć... bardziej się szanowała? Dbała o opinię na swój temat? Uważam, że takie widowiska nie są dla niej odpowiednim miejscem i nie powinna brać w tym udziału. Dlatego, kiedy dostałem list od prowadzącej, postanowiłem jakby dać jej nauczkę? Sprawić, że po prostu poczuje się ze swoim udziałem trochę niekomfortowo. Ot, zawstydzić ją. - tutaj uciekł spojrzeniem. Na kilka chwil. Nie trwało to długo. Może i nie był szczególnie dobrym kłamcą, ani tym bardziej mówcą (trzymanie się od lat na uboczu, unikanie pokazywania się w miejscach publicznych... to po prostu nie pomagało), ale starał się. Próbował pokazać, że był tym wszystkim trochę jakby przytłoczony? - Myślę, że właśnie dlatego teleportowała się razem z panem Borginem. Trochę przesadziłem jako jej ojciec i po prostu postanowiła uciec, nieświadoma tego, że zrobiła to w towarzystwie poszukiwanego... hm... przestępcy? Nawet nie wiem jak to nazwać. Myśli pan, że nic jej nie grozi? Czy pan Borgin poszukiwany jest z jakiś poważnych powodów? Proszę zrozumieć, obecnie sytuacja w kraju jest dość... trudna, czasy są niełatwe. Zwyczajnie się o nią... martwię.