[1946] And his shadow dances along | Vakel & Morpheus

W takich momentach chciałby mieć więcej siły. Chciałby móc złapać kogoś za ubrania i rzucić nim dokładnie tam, gdzie chciał go mieć. Usadzić go w miejscu raz i dobrze, nawet jeżeli trochę brzydził się fizyczną agresją przez własne doświadczenia. Niestety pewnych rzeczy nie dało się przeskoczyć ani oszukać. Nie był ani trochę umięśniony, to przez to tak żywo kpiła z niego rodzina. Drobny, delikatny, wychudzony, zakochany w książkach zamiast w ćwiczeniach fizycznych. Kiedy jego brata walczyli ze sobą na pięści, on zbierał manto i uciekał do swojego pokoju, gdzie zamykał się ze stosem tomiszczy i oddawał temu, co faktycznie sprawiało mu przyjemność. Mimo tylu nacisków nie zmienił się nigdy, ale teraz? Teraz by chciał, właśnie po to, żeby Longbottom się na tej podłodze znalazł. Żeby nie był taki nonszalancki, nie cofał się na krok, nie odprawiał Shafiq'a ręką jak jakiegoś swojego paroba...

- Żeby przeprosić - powtórzył po nim, imitując to ściśnięte gardło. On miał w sobie bardzo, bardzo dużo energii, a zatem i możliwości do tego, aby krzyczeć (!), ale nie musiał tego robić, skoro tak łatwo przyszło mu go przedrzeźnić. - To wspaniale ci wyszło to przepraszam - wyrzygał mu, wciąż wyraźnie rozzłoszczony. Nie podobało mu się to, że wymuszał na nim to słowo już któryś z rzędu raz, a wciąż nie dostał tego, czego chciał. Klęknij i przeproś - prosta komenda. Podobno w Dolinie Godryka lubili psy, Morpheus powinien to załapać. Nie uczyli go w tej cholernej Warowni musztry?

Furia w oczach Dolohova wyzbyta była poetyckości. Nie był już delikatny jak porcelana, był jak stary, rozgrzany, kipiący garnek, z którego zaraz spadnie chwiejąca się przykrywka. Odczuwał gniew, mocny i silny, trawiący jego wnętrzności jak coraz groźniejszy pożar lasu. Nie było to jego typowe zachowanie, nie było to też coś, co by w sobie lubił i pielęgnował, ale niewątpliwie była to ważna część jego jestestwa i nie mógł, choćby i bardzo chciał, zaprzeczyć jej istnieniu.

- Oooh, chciałem poczuć się od ciebie lepszy, dając ci czas na naprawienie swojego błędu - wyjaśnił mu, nawet jeżeli to nie do końca była prawda. A może była, ale tylko po części? Może tych prawd było wiele. Któraś z nich mogła być najprawdziwsza? Najprawdziwsza z prawd. Nie znał jej. Kiedy chodziło o niego, nie potrafił poprawnie odczytać własnych emocji, robił z nim coś kompletnie niezrozumiałego. Morpheus Longbottom zwodził go na manowce, a nie robił absolutnie nic!