adnotacja moderatora
Rozliczono - Anthony Shafiq - osiągnięcie Pierwsze koty za płoty
—05/08/1972—
Anglia
Charlotte Kelly, Jonathan Selwyn, Morpheus Longbottom & Anthony Shafiq
![[Obrazek: IPx7pNf.jpeg]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=IPx7pNf.jpeg)
Je suis belle, ô mortels! comme un rêve de pierre,
Et mon sein, où chacun s'est meurtri tour à tour,
Est fait pour inspirer au poète un amour
Eternel et muet ainsi que la matière.
Je trône dans l'azur comme un sphinx incompris;
J'unis un coeur de neige à la blancheur des cygnes;
Je hais le mouvement qui déplace les lignes,
Et jamais je ne pleure et jamais je ne ris.
Je suis belle, ô mortels! comme un rêve de pierre,
Et mon sein, où chacun s'est meurtri tour à tour,
Est fait pour inspirer au poète un amour
Eternel et muet ainsi que la matière.
Je trône dans l'azur comme un sphinx incompris;
J'unis un coeur de neige à la blancheur des cygnes;
Je hais le mouvement qui déplace les lignes,
Et jamais je ne pleure et jamais je ne ris.
Zwykle nie pojawiali się na imprezach tego typu razem, ale ogród był przestronnym miejscem, gdzie spokojnie można było odnaleźć odrobinę prywatności dla siebie i swoich przyjaciół. Anthony już w burgundzie, przechadzał się niespiesznie żwirową alejką, paląc egipską cygaretkę.
– Aż dziw, że nie kazali nam się przebrać w te owłosione świnie zza morza. – Oczywiście, rozumiał miłość i uwielbienie do jakiś stworzeń, przecież sam był najlepszym tego przykładem. Tylko... jak można było kochać te chomiki, skoro można było kochać smoki? Tego nie mógł pojąć, w swoim życiu znalazłby tylko jeden, jedyny przypadek w którym preferował futro nad łuskę i też finalnie nie dotyczyło to zwierząt, a szeregu klątw, które mogły obejmować swoim działaniem najbliższe mu osoby.
– Czuję nasze nadchodzące urodziny na barkach. Chyba nie będę zostawał do końca – rzucił krótkie spojrzenie na Morpheusa, który taki lekko zmiękczony alkoholem i emocjami wydawał się być najodpowiedniejszym Morpheusem do prowadzenia poważnych rozmów. Nadszedł czas, powinien to zrobić i dziś był chyba dobry dzień. Jak tylko zdejmie z siebie ten piekielny czerwony.
– A jak Wam minął czas? Słyszałem te jęki na sali gdy weszliście razem. Twoja matka przestała oddychać na tak długo, że przez moment sądziłem, że nie dotrwa do tortu – podjął lekko, bardzo żałował, że nie mógł być gdzieś w okolicy. Oczywiście, mógł poprosić o wspomnienie któreś z nich, ale o ileż śmieszniej było słuchać jak para przynosi tą opowieść sama z siebie, okraszając ją odautorskim komentarzem.
Nagle zatrzymał się w miejscu i rozejrzał czujnie, zastygając w bezruchu z cygaretką dopiero w połowie wypaloną.
– Słyszeliście to? Coś jak walka...? Chłosta? – Weszli bardzo w głąb ogrodu, docierały do nich ledwie dźwięki muzyki przyjęcia, zza drzew widać było piętro i dach rezydencji, cóż w dobrym towarzystwie nogi same prowadziły, bardzo bezmyślnie, lecz cóż mogło im zagrozić, gdy byli we czwórkę, znowu razem? Anthony wskazał na gęste krzewy przesłaniające jakiś przeszklony budynek i westchnął.
– To raczej nie brzmi jak treningi cyrkowców. Sprawdzimy to czy wracamy? – zapytał nominalnie, wiedział bowiem jak cała czwórka lubi wsadzać swoje czterdziestoletnie nosy tak jakby mieli lat dopiero czternaście. W takim towarzystwie zbyt łatwo przychodziła druga, trzecia młodość.
– Aż dziw, że nie kazali nam się przebrać w te owłosione świnie zza morza. – Oczywiście, rozumiał miłość i uwielbienie do jakiś stworzeń, przecież sam był najlepszym tego przykładem. Tylko... jak można było kochać te chomiki, skoro można było kochać smoki? Tego nie mógł pojąć, w swoim życiu znalazłby tylko jeden, jedyny przypadek w którym preferował futro nad łuskę i też finalnie nie dotyczyło to zwierząt, a szeregu klątw, które mogły obejmować swoim działaniem najbliższe mu osoby.
– Czuję nasze nadchodzące urodziny na barkach. Chyba nie będę zostawał do końca – rzucił krótkie spojrzenie na Morpheusa, który taki lekko zmiękczony alkoholem i emocjami wydawał się być najodpowiedniejszym Morpheusem do prowadzenia poważnych rozmów. Nadszedł czas, powinien to zrobić i dziś był chyba dobry dzień. Jak tylko zdejmie z siebie ten piekielny czerwony.
– A jak Wam minął czas? Słyszałem te jęki na sali gdy weszliście razem. Twoja matka przestała oddychać na tak długo, że przez moment sądziłem, że nie dotrwa do tortu – podjął lekko, bardzo żałował, że nie mógł być gdzieś w okolicy. Oczywiście, mógł poprosić o wspomnienie któreś z nich, ale o ileż śmieszniej było słuchać jak para przynosi tą opowieść sama z siebie, okraszając ją odautorskim komentarzem.
Nagle zatrzymał się w miejscu i rozejrzał czujnie, zastygając w bezruchu z cygaretką dopiero w połowie wypaloną.
– Słyszeliście to? Coś jak walka...? Chłosta? – Weszli bardzo w głąb ogrodu, docierały do nich ledwie dźwięki muzyki przyjęcia, zza drzew widać było piętro i dach rezydencji, cóż w dobrym towarzystwie nogi same prowadziły, bardzo bezmyślnie, lecz cóż mogło im zagrozić, gdy byli we czwórkę, znowu razem? Anthony wskazał na gęste krzewy przesłaniające jakiś przeszklony budynek i westchnął.
– To raczej nie brzmi jak treningi cyrkowców. Sprawdzimy to czy wracamy? – zapytał nominalnie, wiedział bowiem jak cała czwórka lubi wsadzać swoje czterdziestoletnie nosy tak jakby mieli lat dopiero czternaście. W takim towarzystwie zbyt łatwo przychodziła druga, trzecia młodość.
minimoodboard credits for Jonathan Selwyn