- Sophie? Przez większą część roku przebywa w Hogwarcie. – starał się odbić piłeczkę, nie było mu bowiem śpieszno do dzielenia się posiadanymi informacjami. Nie wynikało to jednak z braku zaufania do brata, a raczej z potrzeby zadbania o jego bezpieczeństwo. Na chwilę obecną wolała go trzymać od tego wszystkiego z daleka. – W całym kraju nie ma obecnie bezpieczniejszego miejsca niż szkoła. Wiesz, że to prawda.
Prawdy w tych słowach było naprawdę dużo. Tylko czy posłużenie się takim wytłumaczeniem miało wystarczyć, kiedy chodziło o uspokojenia brata? O pewne takie… zamydlenie mu oczu? Robert miał nadzieje, że Richard nie będzie drążył; że mu z tym wszystkim zwyczajnie zaufa. Ten jeszcze jeden raz. Bo czy kiedykolwiek dał mu podstawy do tego, aby to zaufanie ograniczyć?
Nocna wyprawa do Hogsmeade przyciągnęła jego uwagę. Przyciągnąć ją musiała. Bo wiedział. Bo zdawał sobie sprawę z tego, że czarodziejska wioska znajdywała się na liście celów; że została ona uwzględniona w planach. Dlatego dopytywał. Dlatego przejął się tym zdecydowanie bardziej niż poruszonym chwilę temu bezpieczeństwem własnej córki.
- Masz racje. Jesteś durniem i powinieneś był za tę głupotę oberwać. – wreszcie padło z jego strony. Łatwo było zauważyć, że Robert był tym wszystkim całkiem mocno poruszony. Mimo wszystko o bezpieczeństwo bliskich sobie osób musiał więc się obawiać. A przynajmniej o bezpieczeństwo samego Richarda. – Aczkolwiek cieszę się, że nic Ci się nie stało.
Złagodniał. Oczywiście, że koniec końców musiał przynajmniej trochę złagodnieć. Bo nie potrafił tak na dłuższą metę. Nie umiał gniewać się na brata. Szkoda, że podobnej wyrozumiałości Robertowi brakowało, kiedy chodziło o inne osoby. Aczkolwiek nie o tych innych osobach teraz mowa. A przynajmniej – nie w tym sensie, skoro Richard postanowił pociągnąć temat Mistrza. Czarnego Pana. Człowieka, który miał stać się szeroko znanym jako Ten, Którego Imienia Nie Wolno Wymawiać. Aczkolwiek dopiero za jakiś czas.
- Zwolenników? – zainteresował się tym. Z perspektywy Richarda zapewne była to ledwie ciekawość. Uzasadniona ciekawość, skoro temat tych ataków był przez cały ten czas tematem gorącym. Względnie świeżym. Budzącym wśród czarodziejów na Wyspach Brytyjskich spore poruszenie. – Skąd takie zdanie? – doprecyzował jeszcze. W rzeczywistości bowiem Richard nie powiedział wiele o tym, co wydarzyło się w Hogsmeade. A przynajmniej nie na tyle dużo, żeby to wszystko stało się dla Roberta czymś oczywistym.
Do uwagi brata, jakoby ideologia, którą głosił Czarny Pan nie była czymś złym – do niej po prostu się nie odniósł. Przemilczał. O ile mógł nazwać Mistrza wariatem, w zasadzie zrobił to chwilę temu, to posunięcie się o ten następny krok do przodu nie wchodziło już w grę. Robert miał swoje granice. I starał się ich trzymać.