[26 sierpnia 1972] Jeden wieczór pod Londynem - stół do pokera #2

Podobało mu się, jak chętnie jego współgracze podbijali stawkę. Szybko poszło, ale w końcu czemu się dziwić? Jakby nie patrząc przynajmniej trójka z nich, nie licząc jego samego, często przebywała w kasynach i ta sama trójka, dalej nie licząc jego sanego oczywiście, pewnie miała przynajmniej początkowe problemy z hazardem. Zapowiadała się więc naprawdę ciekawa noc nie ważne, co przyniesie im pierwsza runda.
Basilius wziął do ręki swoje karty i przyjrzał się im uważnie, zachowując przy tym kamienną twarz, a po chwili wymienił trzy karty. Dalej nie pokazując żadnego wyrazu twarzy, studiował swoją nową talię.
– Pasuję – powiedział w końcu, nie do końca zadowolony z takiego obroty sytuacji, ale to nic. Jeszcze się na nich odegra, jak nie w tej rundzie to w innej. A jak nie dzisiaj, to kiedy indziej.