Sprawa Marty Warren, przez kolejne pokolenia uczniów nazywanej Jęczącą Martą, dla Roberta stanowiła odległą przeszłość. Dzisiaj, kiedy myślał o tej placówce, o Hogwarcie, wydarzenia związane z jej śmiercią nie były pierwszym, co pojawiało się w jego głowie. Owszem, nadal pamiętał. Owszem, nadal uważał, że władze szkoły nie dopełniły swoich obowiązków. Zarazem jednak nie rzutowało to na jego opinię na temat tego miejsca. A już na pewno nie w takim stopniu, jak to miało miejsce w przypadku Richarda.
- Od tamtych wydarzeń minęło prawie 30 lat. Czasy się zmieniły, Rick. - zauważył. Wciąż jednak za tymi słowami bardziej niż faktyczne przekonania, stała chęć odwiedzenia brata od drążenia tematu, który był nieco niewygodny. Mógł okazać się problematyczny.
Na szczęście kolejna kwestia, kwestia wyprawy Richarda do Hogsmeade, zdawała się być aż nadto pomocną. Płynnie przeszli z jednego tematu do drugiego, choć wciąż krążyli zbyt blisko tego, czego Robert wolałby nie poruszać. Jakoś jednak musiał sobie z tym fantem poradzić. Przecież nie uda mu się unikać tego w nieskończoność. Pozostawał tego świadomy.
- Trzymam Ciebie za słowo. - zareagował na otrzymane zapewnienie, na ten moment jeszcze nie będąc świadomym tego, że niedalekiej przyszłości sam zdecyduje się poprosić brata o to, żeby pomógł mu z pewnym zadaniem mogącym go narazić na pewne niebezpieczeństwo. Na razie tak daleko myślami nie wychodził. Czegoś takiego w ogóle nie brał pod uwagę. Może z tego względu, że nie był wciąż na to gotowy?
Westchnął, kiedy brat zdawał się nie zrozumieć pytania.
- Śmierciożercy, zwolennicy, wyznawcy, zwał jak zwał. - wtrącił. Mógłby oczywiście mu pewne różnice i podziały nakreślić, nie miałby z tym problemu, ale po jednej przekazanej informacji, zapewne łatwiej przyszłoby mu zdecydować się na kolejną. A później jeszcze następną. Nie chciał sobie na to pozwalać. Wykonywać tego kroku. Potrzebował jasnych, możliwie wyraźnie zaznaczonych granic.
Wysłuchał uwag, które miał mu do przekazania brat. Głośni. Zwracający na siebie uwagę. Pozwalający na to, żeby cel im się wymknął. I pomyśleć, że o niepowodzeniu tego zadania nie miał jeszcze okazji usłyszeć. Będzie musiał tym się zająć. Rozliczyć odpowiednie osoby. Przypomnieć im, gdzie konkretnie znajdywało się ich miejsce. Pozwolił sobie na chwilę odpłynąć w myślach. Właśnie w tym kierunku. W kierunku organizacji. Do rzeczywistości szybko jednak przywołało go pytanie brata.
Nie odpuszczał. Nigdy nie odpuszczał.
- Tak. Mam w swojej garderobie śmierciożerczą szatę i maskę, a w wolnym czasie biegam po kraju i zabijam szlamy. Takie hobby. Stosunkowo nowe, dopiero co odkryte.- odpowiedział. Niby była to prawda, ale czy tak sformułowaną prawdę, ktokolwiek mógłby wziąć na poważnie? Nie mówiąc już o tym czy ktoś mógłby uznać Roberta za członka tego rodzaju organizacji? Za człowieka podejmującego się tak radykalnych działań? Zmienił się przez te wszystkie lata, mocno zmienił, ale czy te zmiany mogły go zaprowadzić w tym kierunku? Na to pytanie Richard musiał sobie odpowiedzieć sam. - Wiem tylko tyle, ile udało mi się gdzieś zasłyszeć. Nic więcej, Rick. I nic mniej. - te słowa dodał po krótkiej przerwie. Ile razy jeszcze coś podobnego będzie musiało opuścić jego usta?