Niewiele widoków potrafiło sprawić, że Esmé zamierał. I jeszcze rzadziej zdarzało mu się zaniemówić. Jedynie rozchylił usta i uniósł wysoko brwi, wpatrując się w opadające ciało trytona. Pierwszy raz widział tak makabryczną scenę i to dekapitacji, ale... to przecież potwory, prawda? Nie poczuł żalu, smutku, ani nawet zwykłego głosu rozsądku, że nie powinien się cieszyć. Bo cieszył się, odczuwał satysfakcję tak z tego, że tryton nie żyje i nie sprawia zagrożenia, jak i z niezawodności Geraldine. Udowadniała swoje umiejętności za każdym razem, gdy było to istotne. W momentach, które najbardziej się liczyły.
Te kilka momentów i szczypta magii Windermere sprawiało, że Esmé nawet w tak niebezpiecznej sytuacji nie potrafił już czuć zagrożenia. Nie można było też zapomnieć o czystej adrenalinie, której porządnie zasmakował, gdy znajdował się w objęciach Adrii. Wystarczyło nie pozwolić, by Ger cokolwiek się stało, wspierać ją najlepiej jak potrafił, a nie było rzeczy niemożliwych. No, a przynajmniej tak mu się wydawało tutaj, w tym niezwykłym miejscu, w którym mógł na nowo posmakować emocji. Nawet jeżeli wzbogaconych nutą kłamstwa.
Nie był to moment na podziwianie zjawiska śmierci, bo sytuacja wokół poprawiła się jedynie w stopniu nieznacznym. Adria wciąż żyła, a zatem nie mogli odetchnąć z ulgą. I to na niej skupił się kaletnik, korzystając z transmutacji. Może nie miał w planach ratować Laurenta zaklęciem więzów, ale był to mile widziany skutek uboczny, wesoły przypadek, który będzie mógł mu wypomnieć kiedyś. Nawet jeżeli jego głowa i tak została zanurzona w brei. Ale... żeby szantażować Prewetta najpierw trzeba było rozgryźć tę nadzwyczaj trudną zagadkę - że był aktualnie foką. To oświecenie przyszło później.
Oddał sztylet Geraldine, chociaż aktualnie radziła sobie doskonale z wykorzystaniem magii i korzystanie z tak krótkiej broni wydawało się niezbyt sensowne. Mimo wszystko wolał, aby była uzbrojona w sztylet - tak w razie czego. W rękach rzemieślnika był loterią - albo zrobi krzywdę sobie, albo komuś.
- Będę Cię osłaniał. - odezwał się, nie wiedząc zupełnie czy go słyszy. Chciał jednak to powiedzieć, bo taka okazja mogła drugi raz mu się nie zdarzyć. Tak, wciąż się bawił. Wciąż tak, jak mówił Victorii. I tak, był idiotą, bo pewnie doskonale bawiłby się i bez mącenia mu w głowie i sercu. Tak czy inaczej, rzucił krótkie spojrzenie Geraldine, uśmiechając się do niej mimowolnie, czując... zwyczajną dumę z niej. Zaraz jednak przeszedł do swojego zadania - osłaniania. Ger mogła się skupić na Adrii, a on zamierzał powstrzymać każdego, kto próbowałby powstrzymać łowczynię. Dał sobie chwilę na rozeznanie się w sytuacji, na sprawdzenie kto w jakim był stanie i co się działo wokół nich. Dopiero wtedy, martwiąc się o brakującego Laurenta, zdał sobie sprawę, że wcale go nie brakuje - i wtedy znów przeniósł wzrok na fokę, zauważając jak wgryza się Perseusowi w rękę. Czy to na pewno był Laurent? Nie wierzył, że Prewett byłby w stanie zaatakować Blacka - zresztą chyba z nim tutaj przypłynął. Może to była tamta foka z wyspy? Nie wyglądała podobnie. Chyba. Nie był ekspertem, ani nie miał doskonałej pamięci.Brat Geraldine wydawało się, że doszedł do siebie, chociaż jego spojrzenie było dziwnie utkwione w Geraldine. Intensywnie. Nagle ruszył w jej kierunku, a czysty sceptycyzm podpowiadał Esmé, że coś jest nie tak. Że brat-wampir próbuje zaatakować własną siostrę. Może... może tak, jak Laurent atakował Perseusa? Z tych samych powodów? Z powodów... brei? Obydwaj mieli głowy zanurzone w garnku i nic ich nie chroniło przed dziwaczną mazią. Żadna bańka.
- Radzę to przemyśleć, wampirze. - odezwał się do niego, a tak naprawdę bardziej do siebie, licząc na to, że brat Gerry ocknie się nagle. A najbardziej liczył na to, że w ogóle źle zrozumiał całą sytuację. Wolał jednak być gotowy, bo przecież powiedział - będzie ją osłaniał. Uniósł różdżkę, celując nią, niestety, w swojego wybawcę. Bo gdyby nie on, to Adria rozszarpałaby kaletnika. Co planował? Planował zaklęcie transmutacji - stworzenie bańki, niezwykle ciężkiej do rozerwania od wewnątrz, a wewnątrz właśnie znajdować się miał wampir. Oczywiście tylko wtedy, gdy znalazłby się za blisko. Wolał odsunąć ten moment, upewniając się, że nie obezwładni brata łowczyni zupełnie omylnie.Jeżeli tylko ocknął się i zaprzestał natarcia na Geraldine, to Esmé przeniósł swój wzrok na trytona, w którego ciskała zaklęciem Victoria, by zaraz po tym - gdyby ten nie został unicestwiony w ten lub inny sposób - schwytać go w bańkę identyczną, co we wcześniejszym planie - wytransmutowaną tak, by niełatwo było ją zniszczyć od wewnątrz.
Jeżeli Astraroth się nie zatrzymał (nie wiem jak to rozpatrzysz kiedy przechodzi mu efekt brei), to oba rzuty są na bańkę na niego. Jeżeli się zatrzymał, to oba są na trytona, którego odrzucała Victoria.
Slaby sukces...
Sukces!