[1946] And his shadow dances along | Vakel & Morpheus

Dolohov oczekiwał od niego przeprosin na kolanach. Wydawało mu się to całkowicie jasne - miał go przepraszać z podłogi, jak nie na klęczkach, to płaszcząc się na zimnej posadzce. Nie otrzymał tego w takiej formie. To powodowało frustrację, ale... usłyszał to przepraszam. To było dobre, to stanowiło jakiś krok w kierunku zrozumienia siebie nawzajem, a później jego życie zachwiało się. Wystarczył jeden moment - trzy słowa, które na powrót zmroziły mu krew w żyłach, chociaż przed chwilą skóra na jego policzkach zdawała się topić od tego, jak jego wnętrzności płonęły żywym ogniem.

- Nie mów nikomu... - Nie mów nikomu, powiedziane po pocałunku w kącik ust. Oh ten człowiek uwielbiał się wymądrzać i udowodnił to kilka sekund temu, ale wciąż... był tylko piętnastolatkiem z przerośniętym ego i bolesnym brakiem możliwości wymazania ze swojej głowy Longbottoma jedzącego jakiś cholerny owoc, od którego miał wilgotne wargi. - Na pewno TO chciałeś mi powiedzieć...? - Cofnął się na krok, a słowa te wydusił z gardła z głębokim, wyczuwalnym od razu niedowierzaniem. - Ty się naprawdę nie masz dobrze ze słowami.

A może miał się dobrze, ten list był dobrze napisany, tylko przy Dolohovie odbierało mu rozumu? Ostatecznie... cóż, było to nieistotne, bo mógł oceniać tylko tę wersję, jaką zechciał mu pokazać. Spodobał mu się człowiek spotkany w pociągu do Hogwartu, nie opuszczał jego myśli nawet po uderzeniu go w twarz, ale ta niepewność, bierność wobec wydarzeń... psuła mu nastrój. Podobały mu się przecież obsesja, ale i zaufanie. Chciałby mieć przy sobie kogoś, kto widząc jego śmierć zbudowałby mu nagrobek ze swoją podobizną i umieścił tam cząstkę swojej duszy, żeby już zawsze mu towarzyszyć, a Morpheus spuszczał głowę i widział swój koniec w scenie, w której Vakel dosłownie szarpał go za ubrania, domagając się uwagi. To było zbyt wiele. Krukon tupnął nogą, nie miał pojęcia jak rozładować to napięcie - kipiało w nim tak bardzo, że pokrywka już nie tylko dygotała na parze, ona już spadła na podłogę.

- A ja nie zasługuję na bycie traktowanym jak problem tylko dlatego, że nie znasz swojej wartości.

Takim właśnie tekstem mu rzucił, wykrzywiając twarz i odwracając się w kierunku drzwi wyjściowych do Wielkiej Sali. Zamierzał stąd tchórzliwie wyjść, chociaż jego oczy mówiły o tym wszystkim coś innego, niż chciałby z tego wyciągnąć. Przed chwilą świeciła w nich nadzieja, później zgasła, ale nie dała w ten sposób przestrzeni kolejnej fali gniewu - ustąpiła żalowi. Dolohov był zwyczajnie smutny i zmieszany.