11.07.2024, 19:08 ✶
Pandorze ciężko było uwierzyć, że nie można lubić wszystkich miejsc na świecie. Ona sama zawsze była zafascynowana widokami i odmienną kulturą, możliwością próbowania nowych rzeczy. Jej serce było szczególnie poruszone, gdy najbliższe otoczenie przypominało spokojną wieś, otoczoną lasami i ze stadami dziko żyjących zwierząt, zarówno magicznych, jak i zwykłych — chyba była już trochę stara.
- Pójdziemy na gorące źródła, wtedy na pewno nie zmarzniesz. - zapewniła go jeszcze z uśmiechem, przesuwając spojrzeniem po twarzy kuzyna. Miała nadzieję, że polubią się z Hjalmarem, że znajdzie sojusznika wśród Prewettow — nie licząc Laurenta oczywiście, który pomoże mu podjąć odpowiednią decyzję, gdy przyjdzie czas, aby stanął oko w oko z Edwardem i wszystkimi faktami, które pomijała, a o które on nigdy nie pytał. Wiedziała przecież, że to wszystko mogło być dla niego zbyt intensywne i zbyt obciążające, nie każdy był przecież chciwy, jak typowy londyńczyk.
- Hmm? - ściągnęła brwi, posyłając mu pytające spojrzenie. Nie bardzo wiedziała, jak dom i ogród mogli skończyć się złą randką, ale wiadomość, że Bas był otwarty na nowe relacje i może uda się jej poznać w najbliższym roku jakąś stałą jego partnerkę, była pokrzepiająca. Pandora życzyła mu jak najlepiej, a ciężko było samemu na świecie. - Na pewno nie było aż tak źle, trudno sobie to wyobrazić, gdy stanowisz połowę pary.
Nie było sekretem, że nadzwyczaj dobrze o nim myślała. Trzeba jednak przyznać, że nawet dla niej ewentualna rozmowa o potomstwie na pierwszym, wychodzącym poza oficjalne brzmienie, spotkaniu, to byłoby zbyt dużo.
Powiadało się, że te magiczne konie wybierały sobie same właściciela, a jeśli ktoś próbował na siłę je połączyć z jeźdźcem, który nie uzupełniał w jakiś sposób ich charakteru, to nic z tego nie wychodziło. Kłóciły się, ale mężczyzna miał rację — były ze sobą zżyte i zawsze w najważniejszych kwestiach, miały podobne zdanie. Mara była charakterna i impulsywna, zupełnie, jak Pandora. Częściej najpierw działała, niż układała w głowie odpowiedni plan, ale też nie bała się jego ewentualnych konsekwencji. Jeśli chodzi o wspomnienia, miała od tego klasery zdjęciowe. Całe stosy zdjęć rodziny oraz przyjaciół, do których wracała raz na kilka tygodni, popadając w kilkugodzinną nostalgię, odbywając podróż pełną sentymentu. Gdy była nastolatką, nie mogła doczekać się niezależności oraz dorosłości, ale mając już na karku trzydzieści lat, tęskniła za szkołą i wszystkimi przygodami, które oferował Hogwart. Mieli dla siebie wszyscy więcej czasu, sprawy nie były tak skomplikowane i łatwiej było ze sobą rozmawiać, chociaż brunetka nigdy nie narzekała na relację z bliskimi, te zawsze były dość dobre.
Mara uderzyła kopytem o ziemie z podekscytowaniem, zaczepiając wargami ubranie Basiliusa — z czystej zadziorności, nie chcąc go uszkodzić. - Moglibyśmy się ścigać jak kiedyś!
Zaproponowała zarówno właścicielowi, jak i jego zwierzęciu, którego obdarzyła krótkim spojrzeniem rubinowych oczu. Przekręciła nieco łeb, sugerując, że Prewett mógłby podrapać ją za uchem. Pandora przesuwała palcami po szyi Sylvana, zachwycona jego gracją i elegancją. Jej dłonie delikatnie wplatały palce w gęstą grzywę, rozczesując ją i poprawiając. Ciężko było znaleźć żywe stworzenie, nad którym nie wpadałaby w zachwyt, bo w końcu nawet takie włochate pajączki były pożyteczne i potrzebne, pomimo odrobinę odstraszającego wyglądu. Westchnęła na jego pytanie, przenosząc na niego spojrzenie brązowych oczu, czując, jak śniade lica oblewa rumieniec.
- Laurent go poznał i mama, ale mama nic nie wie na temat tego, że ze sobą jesteśmy. Myśli, że to znajomy, z którym już chyba nie mam kontaktu... Tak mi się zdaje? Jak już wiesz, jest Islandczykiem i zajmuje się rzemiosłem, jego rodzina od pokoleń prowadzi kuźnie i być może miałeś okazję odwiedzić ich pracownię w Anglii. - wyjaśniła ogólnikowo, nie bardzo wiedząc, co właściwie powinna o Hjalmarze powiedzieć. - Najlepiej by było, gdybyście się po prostu poznali. Wiesz, że zawsze się liczę z Twoim zdaniem. To dobry człowiek Bas, o wielkim sercu i skromności. Rzeczy materialne nie mają dla niego znaczenia.
Urwała, przygryzając na chwilę dolną wargę, po czym westchnęła, przysuwając się bliżej złotego konia i przytulając go mocniej. Jak miała niby powiedzieć, że biedny kowal nie miał pojęcia o zamku, złotym tronie, majątku i kilku innych aspektach, które towarzyszyły noszeniu ich nazwiska. Lubiła to w ich relacji, budowała się naturalnie. Nie chciał Pandory, która miała być dziedziczką Edwarda, tylko Pandorę, która była po prostu — miała nadzieję — interesującym go człowiekiem.
- Pójdziemy na gorące źródła, wtedy na pewno nie zmarzniesz. - zapewniła go jeszcze z uśmiechem, przesuwając spojrzeniem po twarzy kuzyna. Miała nadzieję, że polubią się z Hjalmarem, że znajdzie sojusznika wśród Prewettow — nie licząc Laurenta oczywiście, który pomoże mu podjąć odpowiednią decyzję, gdy przyjdzie czas, aby stanął oko w oko z Edwardem i wszystkimi faktami, które pomijała, a o które on nigdy nie pytał. Wiedziała przecież, że to wszystko mogło być dla niego zbyt intensywne i zbyt obciążające, nie każdy był przecież chciwy, jak typowy londyńczyk.
- Hmm? - ściągnęła brwi, posyłając mu pytające spojrzenie. Nie bardzo wiedziała, jak dom i ogród mogli skończyć się złą randką, ale wiadomość, że Bas był otwarty na nowe relacje i może uda się jej poznać w najbliższym roku jakąś stałą jego partnerkę, była pokrzepiająca. Pandora życzyła mu jak najlepiej, a ciężko było samemu na świecie. - Na pewno nie było aż tak źle, trudno sobie to wyobrazić, gdy stanowisz połowę pary.
Nie było sekretem, że nadzwyczaj dobrze o nim myślała. Trzeba jednak przyznać, że nawet dla niej ewentualna rozmowa o potomstwie na pierwszym, wychodzącym poza oficjalne brzmienie, spotkaniu, to byłoby zbyt dużo.
Powiadało się, że te magiczne konie wybierały sobie same właściciela, a jeśli ktoś próbował na siłę je połączyć z jeźdźcem, który nie uzupełniał w jakiś sposób ich charakteru, to nic z tego nie wychodziło. Kłóciły się, ale mężczyzna miał rację — były ze sobą zżyte i zawsze w najważniejszych kwestiach, miały podobne zdanie. Mara była charakterna i impulsywna, zupełnie, jak Pandora. Częściej najpierw działała, niż układała w głowie odpowiedni plan, ale też nie bała się jego ewentualnych konsekwencji. Jeśli chodzi o wspomnienia, miała od tego klasery zdjęciowe. Całe stosy zdjęć rodziny oraz przyjaciół, do których wracała raz na kilka tygodni, popadając w kilkugodzinną nostalgię, odbywając podróż pełną sentymentu. Gdy była nastolatką, nie mogła doczekać się niezależności oraz dorosłości, ale mając już na karku trzydzieści lat, tęskniła za szkołą i wszystkimi przygodami, które oferował Hogwart. Mieli dla siebie wszyscy więcej czasu, sprawy nie były tak skomplikowane i łatwiej było ze sobą rozmawiać, chociaż brunetka nigdy nie narzekała na relację z bliskimi, te zawsze były dość dobre.
Mara uderzyła kopytem o ziemie z podekscytowaniem, zaczepiając wargami ubranie Basiliusa — z czystej zadziorności, nie chcąc go uszkodzić. - Moglibyśmy się ścigać jak kiedyś!
Zaproponowała zarówno właścicielowi, jak i jego zwierzęciu, którego obdarzyła krótkim spojrzeniem rubinowych oczu. Przekręciła nieco łeb, sugerując, że Prewett mógłby podrapać ją za uchem. Pandora przesuwała palcami po szyi Sylvana, zachwycona jego gracją i elegancją. Jej dłonie delikatnie wplatały palce w gęstą grzywę, rozczesując ją i poprawiając. Ciężko było znaleźć żywe stworzenie, nad którym nie wpadałaby w zachwyt, bo w końcu nawet takie włochate pajączki były pożyteczne i potrzebne, pomimo odrobinę odstraszającego wyglądu. Westchnęła na jego pytanie, przenosząc na niego spojrzenie brązowych oczu, czując, jak śniade lica oblewa rumieniec.
- Laurent go poznał i mama, ale mama nic nie wie na temat tego, że ze sobą jesteśmy. Myśli, że to znajomy, z którym już chyba nie mam kontaktu... Tak mi się zdaje? Jak już wiesz, jest Islandczykiem i zajmuje się rzemiosłem, jego rodzina od pokoleń prowadzi kuźnie i być może miałeś okazję odwiedzić ich pracownię w Anglii. - wyjaśniła ogólnikowo, nie bardzo wiedząc, co właściwie powinna o Hjalmarze powiedzieć. - Najlepiej by było, gdybyście się po prostu poznali. Wiesz, że zawsze się liczę z Twoim zdaniem. To dobry człowiek Bas, o wielkim sercu i skromności. Rzeczy materialne nie mają dla niego znaczenia.
Urwała, przygryzając na chwilę dolną wargę, po czym westchnęła, przysuwając się bliżej złotego konia i przytulając go mocniej. Jak miała niby powiedzieć, że biedny kowal nie miał pojęcia o zamku, złotym tronie, majątku i kilku innych aspektach, które towarzyszyły noszeniu ich nazwiska. Lubiła to w ich relacji, budowała się naturalnie. Nie chciał Pandory, która miała być dziedziczką Edwarda, tylko Pandorę, która była po prostu — miała nadzieję — interesującym go człowiekiem.