Wdech, wydech.
Wyprostował się, aż strzyknęło mu w kościach. Odciągnął do tyłu łopatki, przelotnie dotknął wisiorka z harfą Apollina, ukrytego pod podkoszulkiem. Założył maskę osoby, która ma wszystko i wszystkich w nosie, gdzie Vasilij nie mógł zobaczyć pęknięć na lakierze i porcelanie skóry. Nie mógł zobaczyć ognia. Nie mógł zobaczyć ognia, który w nim budził, bo sparzą się oboje. Już ich parzyło. Przeniósł wszystko do wnętrza. Aż wybuchnie im w twarz. Może w lepszych okolicznościach.
Wszystko przez to, że nadal czekał, aż Dolohov go ugryzie.
— Właśnie dałem ci możliwość zniszczenia mojego życia i mówisz mi właśnie to? — zapytał, tworząc lustro Vakelowi, aby ponownie stajać się przypływem, skracającym odległość między Morzem Jońskim a Itaką. Nie zamierzał dać mu odejść, zamiast jednak gwałtownie złapać za ramiona, za czarną tkaninę, jak języki ognia, wsunął dłonie pomiędzy poły jego szaty i ułożył na talii Dolohova. — Mówiłem o bogach, mówimy ciągle o bogach. Bo widzę, od lat, kim chcesz być. Musisz mieć więc wiedzę o tym, co zniesie innych na kolana. A ja nie boję się śmierci, umrę młodo. Nie mam kariery. Jestem tylko uczniem. Mam tylko moje imię i nazwisko.
Jeśli zaś gwiazda w jego dłoniach była tak sprytna, za jaką się uważała, wiedziała, że wszystko, co się zdarzyło na osi czasu, od pierwszego bezpośrednio wypowiedzianego zdania, mogło stanowić dowód przeciwko Longbottomowi. Od słodkiej persymony, przez zagiętą kartę do listu. Do skromnego pocałunku, jak z obrazów romantyków, gdzie jest to sugestia czegoś więcej. Oparł swoje czoło o czoło Vakela. Nie ucieknie mu. Nie ucieknie.
— Oświeć mnie więc. — Dotknął nosem nosa. Mógł uciec, może. — Jaka jest moja wartość. — Usta niemal dotykające się, oddech pachnący papierosami i pastą do zębów, dzieliły ich milimetry — I jakim bogiem chcesz być?
Pocałował go. Inaczej niż wcześniej. Ze niedoświadczeniem nowicjusza i jasnym celem, aby Vakel zapomniał wszystko o kosmosie, co wiedział, odległości między planetami, kąty, w pustce między gwiazdami miało brzmieć echem tylko Mor-phe-us.
— Moim?