Odetchnął z ulgą, gdy wampir ocknął się tak, jak tego oczekiwał od niego. Specjalnie wybrał zaklęcie, które nie mogło go skrzywdzić, ale i tak nie chciał go rzucać. Nie chciał prowokować konfliktu, wchodzić w ten akt agresji. Nic o nim nie wiedział poza tym, że jest wampirem. I bratem Geraldine. Pierwsza rzecz... nie miała wcale tak wielkiego znaczenia, jak mogli podejrzewać. Przynajmniej dla samego rzemieślnika. Druga zaś była zdecydowanie ważniejsza. Szczególnie teraz, tutaj, w Windermere. Gdzie jego uczucie do Ger było tak mocne, tak... wyolbrzymione. Ale prawdę o własnych uczuciach miał dopiero odkryć. Czy na pewno? Zawsze mógł wrócić do swojej małej pracowni, zamknąć się w niej i zdać sobie sprawę, że Windermere było jedynie bodźcem. Iskrą, która była niezbędna. Przyszłość pozostawmy jednak przyszłości.
Natychmiast skierował swą różdżkę na trytona, by schwytać go w bańkę. Trytona. Pod wodą. W bańkę. Prychnął pod nosem, przenosząc wzrok na Victorię. Mógł się domyślić, że doceni ten gest, bo Esmé, może pierwszy raz podczas tego wyjazdu, wykazał się jakimś profesjonalizmem. Ruszył swoją nieposłuszną głową i wykazał się chociaż ociupiną umiejętności. On też był z tego powodu zadowolony. Zadowolony był też z tego, że znajdowała się tutaj sama Lestrange. Ich spięcia dla samego kaletnika były czymś dziecinnym, powierzchownym. W głębi szanował ją za... to kim była. Nie potrafił tego ubrać w słowa, bo nie odnosiło się to tylko do profesjonalizmu wobec pracy, wobec jej rzemiosła. Może życie samego Rowle nie było łatwe, ale łatwo żyło się prowadząc jego tryb życia, z jego osobowością. Nie wymagało to wielu poświęceń, bo żyło się tak, jak się chciało. I brało się konsekwencje takiego żywota. Nie znał jej, ale był przecież na tyle arogancki, by podejrzewać siebie o to, że już ją przejrzał. Nie na wskroś, aż tak szalony nie był. Ale że rozumiał pewną jej cząstkę. Wydawało mu się, że Victoria wiedze żywot zupełnie odwrotny od jego własnego. Niekoniecznie pełen takiej... swobody, jaką miał Rowle. Na jaką pozwalał sobie sam i jego specyficzny status w rodzinie. Czy jej współczuł? Skądże. Miała karierę, była piękna i zdolna. Proces był trudny, ale dzieło wspaniałe.
Posłał całkiem wesoły uśmiech Victorii, po czym ponownie rozejrzał się dookoła, by dowiedzieć się w czym może dalej pomóc. Geraldine zraniła Adrię i... szarżowała na nią? Lestrange rzucała zaklęcie... na Adrię? Chyba? Brat-wampir też coś czarował i Perseus chyba też. Każdy działał, dodając swoje dwa grosze. Prawie każdy. Nie zawsze trzeba było dodawać cokolwiek. Czasami wystarczyło poczekać. I wtedy napotkał zagubione oczy Laurenta. Przyglądał mu się przez chwilę, odprowadzając go wzrokiem za plecy Victorii. Otumaniony, ale u jej boku - bezpieczny. Dobrze. Bardzo dobrze, bo niezmiernie cenił ich małe spotkania, a po dzisiejszych wydarzeniach czuł, że miał w rękach sporo materiału. Mógł z tego wiele stworzyć i zobaczyć, dowiedzieć się tego, co lubił - co na to Laurent? Przecież lubił kiedy ten mówił co myślał. Należało dawać mu powody do myślenia, prowokować myśl tak, jak prowokuje się świeczkę, przesuwając nad nią palcami. Tak, aby samemu się nie sparzyć.
Co mógł zatem Esmé? Czekać. Pilnował trytona w bańce, ponawiając zaklęcie, gdyby to było konieczne. Została do wyeliminowania Adria, która i tak była mocno ranna. Krwawiła, barwiąc morską wodę na szkarłat. Nie tylko ona. Cieszył się, że nie potrafił oddychać wodą, bo tego metalicznego smaku cudzej posoki na pewno by nie zniósł. Miejsce to było... makabryczne. Wystarczająco, by i tak czuł się tutaj coraz mniej... komfortowo. O ile w ogóle dało się mówić o jakimkolwiek komforcie przy takich wydarzeniach. Cóż, jeszcze do niedawna przynajmniej woda była czysta. To co tutaj się wydarzyło nie było wygodną historią, ale ważną historią. Esmé, całe szczęscie, zupełnie gdzieś miał to, jak w tym wszystkim wypadał. Robił co chciał, a oto są konsekwencje. Oto cena. Wystarczy ją zapłacić. To cena wolności.
Gdyby było potrzebne, to rzucam znów zaklęcie banieczki na trytonie, by się nigdzie nie wydostał.
Akcja nieudana
Sukces!