[26 sierpnia 1972] Jeden wieczór pod Londynem - stół do ruletki

- Mio carissimo marito…- Wymruczała, siląc się na niemal wzruszony ton. Jakże on się o nią troszczył! Jak martwił. Chciał zaprezentować Sophie cukierkowy obraz szczęśliwego małżeństwa, gdzie “mama” i “tata” (o ironio!) bardzo mocno się kochali? Jak w tych wszystkich tanich romansidłach? Uniosła ostrożnie dłoń układając smukłe palce na jego policzku, gdy tylko przysunął się, aby jej pogratulować zwycięstwa.
Zachowywali się jak prawdziwie zakochana para, która oczu od siebie oderwać nie może. Nawet jeśli w głębi duszy Lorien kipiała ze złości, gdy temat zszedł na wszelkie widowiska randkowe, czy fakt, że jej “niedyspozycja” została użyta jako argument dla którego opuścili kurze wesele. Równie dobrze mógł zrzucić winę na syna i jego ekstrawaganckie świeczki, przez które lepiej było się ludziom na oczy nie pokazywać.
Zdusiła w sobie chęć zepchnięcia dłoni Richarda ze swojego ramienia.
- “Nie była w formie” brzmi tak… poważnie. - Zaśmiała się cicho. Rozczulona. - To było tylko przejściowe osłabienie - na które więcej nie pozwolę- ale mój mąż jest… czasami trochę za bardzo się o mnie martwi, jakbym była delikatną ptaszyną. Jest bardzo premuroso.- Nawet na moment nie oderwała dłoni od policzka Richarda, teraz jeszcze spoglądając na niego z tą fałszywą miłością. Miała szczęście, że przy stoliku nie było teraz jej bliższych przyjaciół czy kogokolwiek, kto mógłby stwierdzić coś w stylu: “ale chwila moment. Co to za gierki pani Mulciber? Widziałem jak ta wiedźma się szczerzej uśmiecha do kubka nędznej kawy z Ministerstwa Magii niż do własnego męża!”. Dopiero po zdawałoby się ciągnących w nieskończoność minucie czy dwóch - zabrała rękę.

Nieświadomie cofnęła rękę z żetonów, które chciała przekazać Sophie. Postawił ją w niewygodnej sytuacji - miała grać dobrą żonę czy jednak prawie-że-matkę? Zamarła na sekundę, ale ostatecznie wysunęła dłoń spod jego. Porzucając przy okazji próbę obdarowania Sophie dodatkową gotówką.
- To bardzo szarmanckie panie… Delacour?- Zaryzykowała z nazwiskiem. Matthias wspomniał, że jest w jakiś sposób (zdążyła już zapomnieć jaki) powiązany z Agnes, więc może i nazwisko dzielili.- Niezwykłe, że młodzi ludzie wciąż jeszcze potrafią być tak czarujący i odpowiedzialni.- Odchyliła się wygodniej na krześle, zostawiając w spokoju swoje żetony. Mimo to nie zdołała powstrzymać lekkiego uśmieszku, gdy dostrzegła jak obstawia. Wszystko albo nic. Znała ten styl gry aż za dobrze.
Wielka wygrana i picie najdroższego mugolskiego szampana do białego rana na dachu jakiegoś wieżowca albo nocka w nędznej spelunie za ostatnie dwa funty, kiedy było się zbyt pijanym by teleportować do domu.
Pozwoliła sobie na ten moment mentalnego resetu, bezwiednie okręcając wokół palca złoty łańcuszek z przywieszką-wagą.

Odkryj wiadomość pozafabularną

po rozmowach i ustaleniach: jednak nie daję Sophie więcej żetonów.
Zakłady zostają bez zmian.