17.07.2024, 19:30 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 26.08.2024, 14:59 przez Peregrinus Trelawney.)
Nierówna skała pod stopami czarodziejów była wilgotna, co czyniło ją zdradliwie śliską. Peregrinus, który miał już za soba kilka dni wędrówek, na sobie zaś buty trekkingowe, poruszał się jednak po tym podłożu w miarę pewnie. Stropy, choć zawieszone dość nisko, pozwalały większość trasy pokonać wyprostowanym, choć od czasu do czasu Trelawney musiał pochylić głowę. Wnętrze było przesiąknięte wilgocią i przeszywało ziąbem, między ścianami niosło się echo kapiącej wody oraz kroków wędrowców.
Przyświecając im obu lumosem, wróżbita bez trudu odnalazł miejsce, w którym ostatnio zakończył swoją wyprawę, spłoszony dziwnym widokiem. Nie było to trudne: droga w zasadzie była jedna, wszystkie pozostałe korytarze były krótszymi lub nieco dłuższymi, ale zawsze ślepymi zaułkami. Ponieważ Peregrin znał drogę, nie szli tam spokojnym krokiem dłużej niż dziesięć minut.
— Tutaj dotarłem wczoraj. — Echo pochwyciło jego słowa i poniosło je w głąb jaskini. Mężczyzna uniósł różdżkę, aby pokazać kuzynowi runy wydrążone w skalnym skosie na wysokości ich wzroku.
Powierzchnia była nierówna, co dodatkowo zniekształcało runiczne żłobienia, lecz nie ulegało wątpliwości, że nie były one dziełem natury. Układały się w znaki wydrapane na pierwszy rzut oka jakimś prymitywnym narzędziem: być może naostrzonym kamieniem, na pewno nie z precyzją nanoszącego runy różdżką czarodzieja.
— A tam — od różdżki Peregrinusa oderwała się niewielka kuleczka światła, która poszybowała naprzód — tam wydało mi się, że widziałem ten cień.
Światełko ukazało płytkie jeziorko — czy raczej większą kałużę — po czym zatrzymało się przy skalnej półce po drugiej stronie wody. Tego dnia niczego podejrzanego tam nie było, lecz zaklęcie ujawniło niewielki korytarzyk na prawo od półki, pnący się łagodnie w dół. Był tak wąski, że w przeciwieństwie do głównej przestrzeni groty, po której się do tej pory poruszali, pokonać go mogli jedynie gęsiego.
Świetlista kulka prysła. W blasku wciąż jaśniejącej różdżki Peregrin spojrzał pytająco na Leona, aby upewnić się, że ten wciąż chce zapuścić się w zupełnie nieznane.
— Wolisz iść pierwszy czy pilnować tyłów?
Przyświecając im obu lumosem, wróżbita bez trudu odnalazł miejsce, w którym ostatnio zakończył swoją wyprawę, spłoszony dziwnym widokiem. Nie było to trudne: droga w zasadzie była jedna, wszystkie pozostałe korytarze były krótszymi lub nieco dłuższymi, ale zawsze ślepymi zaułkami. Ponieważ Peregrin znał drogę, nie szli tam spokojnym krokiem dłużej niż dziesięć minut.
— Tutaj dotarłem wczoraj. — Echo pochwyciło jego słowa i poniosło je w głąb jaskini. Mężczyzna uniósł różdżkę, aby pokazać kuzynowi runy wydrążone w skalnym skosie na wysokości ich wzroku.
Powierzchnia była nierówna, co dodatkowo zniekształcało runiczne żłobienia, lecz nie ulegało wątpliwości, że nie były one dziełem natury. Układały się w znaki wydrapane na pierwszy rzut oka jakimś prymitywnym narzędziem: być może naostrzonym kamieniem, na pewno nie z precyzją nanoszącego runy różdżką czarodzieja.
— A tam — od różdżki Peregrinusa oderwała się niewielka kuleczka światła, która poszybowała naprzód — tam wydało mi się, że widziałem ten cień.
Światełko ukazało płytkie jeziorko — czy raczej większą kałużę — po czym zatrzymało się przy skalnej półce po drugiej stronie wody. Tego dnia niczego podejrzanego tam nie było, lecz zaklęcie ujawniło niewielki korytarzyk na prawo od półki, pnący się łagodnie w dół. Był tak wąski, że w przeciwieństwie do głównej przestrzeni groty, po której się do tej pory poruszali, pokonać go mogli jedynie gęsiego.
Świetlista kulka prysła. W blasku wciąż jaśniejącej różdżki Peregrin spojrzał pytająco na Leona, aby upewnić się, że ten wciąż chce zapuścić się w zupełnie nieznane.
— Wolisz iść pierwszy czy pilnować tyłów?
źródło?
objawiono mi to we śnie
objawiono mi to we śnie