19.07.2024, 00:56 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 19.07.2024, 00:58 przez Basilius Prewett.)
Basilius jedynie przygryzł wargi i wbił spojrzenie ciemnych oczu w ziemię. Wiedział, co kuzynka sądziła na ten temat i prawdę mówiąc miała rację. Zrobił głupio. Nie był dobry w walce. Nie był sprawny fizycznie. Był chory. Powinien grzecznie siedzieć na miejscu i po prostu czekać, aż będzie potrzebny, ale tego nie zrobił. Nie potrafił. Po pierwsze za bardzo już został wplatany w te sprawę by odpuścić, po drugie nie chciał zostawiać przyjaciół, a po trzecie chyba tego potrzebował. Tylko jak miał jej to wytłumaczyć? Jak powiedzieć, że ogarniające go pod koniec lipca i początek sierpnia zmęczenie, jak i zalecenie uzdrowiciela by odpoczywał w tym starym ośrodku sprawiły, że czuł się jeszcze bardziej bezczynny i musiał po prostu musiał coś zrobić w tamtej sytuacji, bo chyba by oszalał? Najlepiej chyba było nie mówić wcale. Kochał Florence niczym siostrę i wiedział, że na wielu płaszczyznach się rozumieli, ale wolał nie przyznawać się jej do ten niewielkiej słabości do ryzyka, która tak skrzętnie w sobie ukrywał. Prawdę mówiąc wolał nie przyznawać się do tego nawet przed sobą samym.
– Po prostu musiałem – wyszeptał w końcu, a potem uznał, że było to jedno z gorszych możliwych wytłumaczeń. – Uzdrowiciel mógł się też przydać w lesie. Na przykład gdyby to tam znaleziono Bagshota i wymagałby szybkiej pomocy. Nie wiedzieliśmy w jakim jest stanie. Możliwe było, że musielibyśmy szybko reagować – odpowiedział jedynie krótko, ponownie patrząc Bulstrode prosto w oczy. I znowu czuł się trochę, jak to małe dziecko, któremu trzeba było wiecznie tłumaczyć dlaczego musi na siebie bardziej uważać. – Tak, też sądzę, że nad nami czuwała.
Bo prawdę mówiąc to był cholerny cud, że wpadli pod ziemię i nic im się nie stało. Że uratowali Bagshota.
Na słowa Florence, że nie była pewna, że chce słyszeć więcej po prostu skinął głową, uznając że tak będzie najlepiej. Na całe szczęście kuzynka nie ciągnęła tematu i już miał wejść z nią do środka, gdy coś rzuciło mu się w oczy.
– Hej, kojarzę tę miotłę – powiedział nagle zapominając o sprawie z Windermere. Była stworzona dla dorosłej osoby, a wyglądała już na tyle staro, że przebywajacy tutaj skrzat pewnie wystawił ją po prostu, by potem wyrzucić, ale jednak Basilius był niemal pewny, że tę samą miotłę znaleźli kiedyś, gdy byli dziećmi z kuzynami i próbowali na niej latać na w miarę rozsądnej wysokości. Uśmiechnął się na to wspomnienie i chwycił miotłę.
– Po prostu musiałem – wyszeptał w końcu, a potem uznał, że było to jedno z gorszych możliwych wytłumaczeń. – Uzdrowiciel mógł się też przydać w lesie. Na przykład gdyby to tam znaleziono Bagshota i wymagałby szybkiej pomocy. Nie wiedzieliśmy w jakim jest stanie. Możliwe było, że musielibyśmy szybko reagować – odpowiedział jedynie krótko, ponownie patrząc Bulstrode prosto w oczy. I znowu czuł się trochę, jak to małe dziecko, któremu trzeba było wiecznie tłumaczyć dlaczego musi na siebie bardziej uważać. – Tak, też sądzę, że nad nami czuwała.
Bo prawdę mówiąc to był cholerny cud, że wpadli pod ziemię i nic im się nie stało. Że uratowali Bagshota.
Na słowa Florence, że nie była pewna, że chce słyszeć więcej po prostu skinął głową, uznając że tak będzie najlepiej. Na całe szczęście kuzynka nie ciągnęła tematu i już miał wejść z nią do środka, gdy coś rzuciło mu się w oczy.
– Hej, kojarzę tę miotłę – powiedział nagle zapominając o sprawie z Windermere. Była stworzona dla dorosłej osoby, a wyglądała już na tyle staro, że przebywajacy tutaj skrzat pewnie wystawił ją po prostu, by potem wyrzucić, ale jednak Basilius był niemal pewny, że tę samą miotłę znaleźli kiedyś, gdy byli dziećmi z kuzynami i próbowali na niej latać na w miarę rozsądnej wysokości. Uśmiechnął się na to wspomnienie i chwycił miotłę.