Po usłyszeniu odpowiedzi Matthiasa w sprawie organizacji wesel, uniósł brew w niemym pytaniu "Doprawdy?". On raczej by nie pozwolił swoim dzieciom organizować czegokolwiek dużego samopas, bez konsultacji rodzicielskiej. Tu przede wszystkim chodzi o opinię, reputację. Blackowie się najwyraźniej spalili, kiedy słyszało się, co tam zadziało. Niedopuszczalne.
Usprawiedliwił siebie i Lorien z nieobecności, ale zaznaczył, że zaproszenia dostali. Jako że Lorien określiła go jako tego swojego kochanego męża, musiał grać odpowiednią troskę o swoją "małżonkę". Lorien podchwyciła to kontynuując wyjaśnienie. O ile ona musiała znieść jego dotyk, tak samo działało to w drugą stronę, gdy poczuł jej dłoń na swoim policzku. Fałszywa miłość. Pokazywana jak prawdziwa.
"Panie Robercie." – wyczuł ten wydźwięk. Agnes zwróciła się do niego oficjalnie.- Tak. Przebrnęliśmy.
Odpowiedział ze spokojem i uprzejmością, nie zagłębiając się w szczegóły. Ewentualnie Lorien mogłaby coś od siebie dodać. To, że byli w "żałobie", było ich sprawą. Być może Mulciber postanowił towarzyszyć małżonce w takim wydarzeniu, aby nie myślała o przeszłości i skupiła na teraźniejszości. Nie podobało mu się też to, że Agnes proponowała jej jakieś wizyty magimedyczne czy porady. Ale zostawił już ten temat. Lorien zdecyduje czy z ofert skorzysta.
W przypadku widowiska randkowego, Richard gdy utkwił wzrok na Sophie, odczytał jej reakcję oraz zmianę na jej twarzy. Nie miała się czego obawiać. Nie wydadzą jej, gdyż temat krążył wokół osób bez podawanego imienia poza Atreusem. Dyskretnie kiwnął jej głową, że rozumie, w zapewnieniu że może być spokojna o swoją sytuację. Przynajmniej na razie. Widział, że rozmową starała się odwrócić uwagę swojemu towarzyszowi od prowadzonych dyskusji. Zatem powrócił skupieniem do tutejszej gry, czy raczej słuchania kolejnych plotek o Atreusie i jakieś znajomej Pań Delacour. Lepiej tak, jakby mieli znać prawdę.
Ruletka się kręciła. Zakręciła i przestała. Ktoś wygrał, ktoś nie wygrał. Zwyczajna nuda. Ale baby to lubią. Słoneczko Roberta nie miało już żetonów, zalecił Lorien nie podarowywania Sophie swojej puli, co jak można było zaobserwować, przystała na jego decyzję.
Matthias z kolei potwierdził słowa, jakie Richard wypowiedział w sprawie tego finansowego zapewnienia. Zadba odpowiednio o dobro jego "córki", aby mogła dzielić z nim przyjemność zabawy.
Jego decyzja nie spotkała się z aprobatą Pani tego miejsca. Jako auror był bardzo spostrzegawczy i wyczuł to. Jego wzrok na moment powędrował na Camille, która swoim spojrzeniem go chyba ostrzegała. Szybko poznał granice.
- Nie wątpię.Odpowiedział kobiecie uprzejmie. Uciął także w ten sposób temat. Prześwietli chłopaka później.
Agnes planowała jakąś niespodziankę? Wolałby chyba nie wiedzieć jaką. "Gdzie jest ta kelnerka?" – zaczął ją chyba przywoływać myślami, gdyż potrzebował się napić, skoro nie mógł w tej chwili zapalić.
Elise powróciła z zamówieniem w towarzystwie kolejnych dam, gdzie jedna z nich była znajomą Agnes. Kolejna blondynka. "Kolejna Delacour? Pierdolę, Więcej tych Flądr nie mieli...?" – skomentował w myślach.
Kiedy Celine przedstawiała kolejno osoby sobie jej znane, zdziwił się, że Lorien przedstawiono jej panieńskim nazwiskiem.
- Mulciber.Z uprzejmym lekkim uśmiechem, poprawił szanowną Celine Delacour.
- Robert Mulciber. Lorien to moja żona.
Przedstawił się Celine jak i pannie Urlett Reykjavík. Uświadomił, więc obie panie, że Lorien była jego żoną, zauważając, iż nie były w to najwyraźniej wtajemniczone. Dalej Lorien może im nasłodzić swoimi uśmiechami i tym jakiego ma wspaniałego męża.
Gdy Elise podeszła do nich z alkoholem, Richard odebrał swoją szklankę whisky i dla Lorien wino.