Dziwne uczucie – być anomalią od trzech miesięcy i najwyraźniej… powodować dziwne anomalie na świecie. Nic dziwnego, że na Polanie Ognisk pojawiły się drzewa korzeniami do góry, skoro to tam skumulowana była ta cała energia Limbo i gdzie doszło do… czego właściwie? Rozerwania zasłony pomiędzy światem materialnym, a światem duchów? Co dokładnie robił ten dziwny, kręcący się wokół kamień? Victoria nie miała zielonego pojęcia, co się tam dokładnie działo, ale ten został przez nich zniszczony, więc…
– W każde sabaty? Czy tylko majowy i październikowy mają granicę tak… gładką pomiędzy nami a Limbo? – nie użyła słów „Beltane” i „Samhain”, bo też nie miała pojęcia, czy w Egipcie nazywają je tak samo. Wolała operować datami, bo przynajmniej wszyscy wiedzieli, o co chodzi. Victoria słyszała o tych dwóch sabatach, ale co z resztą? Skoro i ich daty nie były przypadkowe, czy miały coś wspólnego z granicą? Czy też wtedy była tak cienka, czy coś się zmieniało? Chyba warto było to wiedzieć…
Tak, nekromancja stała się nielegalna nie bez powodu, ale cała nie była zła. Każde narzędzie można było źle wykorzystać, nawet to najbardziej dobre. Nie tylko nekromancja powodowała, że ludzie zwracali się w stronę czarnej magii, przecież ten sam efekt można było uzyskać za pomocą kształtowania, translokacji, transmutacji pewnie też – Victoria nie zgłębiała tego zanadto, bo nie potrzebowała wymyślać makabrycznych sposobów na to, by pozbawić kogoś życia. A zakaz na nekromancję… Zakazany owoc kusił najbardziej, prawda? Ten zakaz na niektórych działał wręcz odwrotnie i tym bardziej prowadził do zatracenia się.
A jednak ostatnie czego się tutaj spodziewała to to, że kobieta tak po prostu przy nich rzuci to najgorsze zaklęcie na niczego winną jaszczurkę. Victoria wpatrywała się w jej martwe ciało zaskoczona, jakby miała zaraz jednak ruszyć się i wstać, ale nic takiego się nie wydarzyło. Nie była w pracy, a jednak i tak drgnęła w odruchu, serce chyba jej się na moment zatrzymało, by zaraz zacząć bić w szaleńczym tempie. Na co dzień to tym się przecież zajmowała: łapaniem takich, jak ona. Ale jej przecież nie będzie aresztować, przecież była tu w wiadomym celu. I to nie tak, że Victoria nie podejrzewała, że osoba, z którą miały się spotkać, może nie być całkowicie… Że jej dusza może nie być spaczona – bo brała to pod uwagę. Wiedziała też, że spaczona dusza wcale nie równa się szaleństwu, nie tak od razu i nie tak do końca.
Spróbować? Miała spróbować przekazać energię w martwe zwierzę w obcym kraju, przed czarownicą, która była w stanie rzucać to okropne zaklęcie? Fakt, Victoria była zdesperowana, ale… ale nie aż tak. Zresztą dopiero co rozważała to w swoich myślach, a nie była osobą, która tak prędko podejmuje tak ważne decyzje; potrzebowała je przemyśleć, dojrzeć do nich… I wolała to testować na własnych warunkach, w otoczeniu osób, którym ufa, a tu przynajmniej jedna osoba była… cóż. Ufała w to, co mówiła, ale nie była wcale pewna, że nie chciałaby wykorzystać jej do własnych celów. Albo czy gdyby udało się… o bogowie, wskrzesić jaszczurkę, to czy nie testowałaby jej dalej, męcząc biedne zwierzę, by wyciągnąć z niej tę energię? Nie.
– Chyba nie jestem na razie do tego gotowa – odpowiedziała bardzo dyplomatycznie, patrząc w oczy kobiety. Poruszyła się przy tym niespokojnie na krześle, na którym siedziała; Brenna za to już stała na równych nogach. Na moment tylko spojrzała na przyjaciółkę i kiwnęła do niej głową. – Tak, chyba tak…