Odetchnął. Odetchnął z ulgą, kiedy brat zgodził się tematu nie drążyć. Robert naprawdę nie chciał go wprowadzać w to wszystko. Wolał trzymać Richarda możliwie najdalej od kwestii, które mogły sprowadzić nad ich głowy jedynie problemy. Same problemy. Nie potrzebowali ich. Nie potrzebowali komplikować sobie wszystkiego jeszcze bardziej. Podejmować w tym wszystkim jeszcze większego ryzyka.
Skinął w odpowiedzi na to głową.
- Dziękuje. - padło z jego strony.
I naprawdę mu dziękował. Dziękował bratu szczerze. Za zaufanie. Za dostosowanie się do jego prośby. Za ryzygnację z grzebania w tym, co najpewniej miało okazać się cholernie śmierdzącą sprawą. Mało wygodną. Problematyczną. Doceniał to.
Zmieniając temat, chciał upewnić się, że tym razem nikt z ich rodziny nie zawędruje w nieodpowiednie miejsce. Nie zrobi czegoś głupiego. Czuł się odpowiedzialny za to, aby dbać o bezpieczeństwo bliskich. Zawsze się taki czuł. Dlatego pytał. Dlatego interesował się tym tematem. Tymi planami.
- Byłoby bezpieczniej gdybyś miał ich na oku. - przyznał bratu racje. Cholera jedna wie, co dzieciakom wpadnie do głowy. Leonard może i nie był już nastolatkiem, ale pozostała dwójka pociech Richarda? A do tego jeszcze Sophie? W tym wieku miało się pstro w głowie. W tym wieku się nie myślało. Popełniało różne głupstwa. Biorąc pod uwagę obecną sytuacje w kraju, panujące nastroje, bezpieczniej było trzymać rękę na pulsie.
Czy miał jakieś propozycje? Pomysły? Zadania dla dzieciaków? On, Robert? No nie oszukujmy się, kiepski był z niego organizator, kiedy chodziło o tego rodzaju kwestie. Nie miał zielonego pojęcia na temat tego, co mogłoby ich zainteresować. Wydać im się wystarczająco atrakcyjne. Nie poświęcał dzieciakom wystarczających ilości uwagi, żeby faktycznie je poznać. Zrozumieć. Praktycznie zawsze pozostawał zajęty.
- Po prostu zabierz ich na jakiś plac zabaw. Cokolwiek. - rzucił, nawet nie zauważając, że było to kompletnym idiotyzmem. Co na takim placu zabaw miałyby robić praktycznie dorosłe dzieciaki? No ale ten typ tak już miał. Najpewniej zatrzymał się na tym etapie, kiedy Sophie miała 7 lat i chętnie wdrapałaby się na jakieś drzewo. Albo coś podobnego. A później spadła, złamała rękę i zmusiła go do zabrania jej prosto do Munga. - Byle nie wpadło im do głowy coś głupiego.
I na tym był to w zasadzie koniec. Po tych słowach podniósł się z miejsca, pożegnał, opuścił pomieszczenie. Ruszył najpewniej w kierunku gabinetu, w którym zawsze czekała na niego jakaś robota. Każdego jednego dnia.