27.07.2024, 20:52 ✶
Słuchał z uwagą, choć ciało było pozornie zmroczone alkoholem, umysł jak ślepia ciągnęły chłodem stali. Z czterech jeźdźców nie on otrzymał miecz, nie on posiadł tarotowy dwór powietrza, myśli i rozumu. Zbyt długo jednak udawał pójście tą drogą, by nie potrafić odsunąć sentymentów od serca. Słowo po słowie, zdanie po zdaniu, odsłaniała się przed nim jak piękny, nadwątlony chorobą kwiat. Jakże słodko opadały jej płatki na ziemię, jeden po drugim, od dzieciństwa, przez nieudolne próby, po największą życiową tragedię, jaką może doświadczyć kobieta.
Odebranie dziecka.
Cudowny skandal, jeśli ktoś chciałby ukręcić łeb sędziemu. Opinia publiczna jeszcze kiedyś zlinczowałaby rozwiązłą matkę. Ale dziś...?
Zaciągnął się powietrzem, jakby ciało zmożone alkoholem nie pamiętało kiedy oddech powinien być w rozsądnym swoim wymiarze.
– Oset chroni Szkotów, jest silny i wytrzymały, a na północy noszenie jego symbolu ma przyciągać szczęście. Oset odpędza demony. Oset ma swoją wartość, bo niemożliwym jest się go pozbyć z ogrodu, gdy raz do niego zawita. – Bynajmniej, nie znał się na roślinach, ale heraldykę miał w małym paluszku. Opowiastka wokół ostu i odgonieniu za jego pomocą wikingów była żałośnie naiwna, ale kraciaste prymitywy nosiły go z dumą, gardząc różami i innymi miękkimi kwiatami. Oset niósł siłę determinacji. Siłę rozmoczoną teraz alkoholem. Czy byłaby w stanie samodzielnie wstać?
Anthony przechylił głowę gwałtownie, jakby spadła mu z szyi i zawisła bezładnie i pokiwał nią ze smutkiem, ukrywając twarz, która mogła zdradzić zbyt wiele chłodnego badania terenu.
– Na cóż mu Twoje dziecko Severine... nie niesie przecież nazwiska? Nie zrobiłaś chyba tego z... mugolakiem? – lekko się skrzywił, bo choć sam miał niebywałą słabość do ludzi obłożonych klątwą zbliżającą ich do zwierząt, tak nie wyobrażał sobie splugawienia własnego ciała choćby i dotykiem osoby urodzonej w niemagicznej rodzinie. Nie mówił też o tym, że rozpatrywanie dziecka w kategoriach "wynagradzania" sobie czegokolwiek nie wróży ani jej, ani temu dziecku najlepiej, po cóż miałby o tym wspominać, gdy odsłaniała przed nim własną dźwignię. Zniszczyć ojca. Odzyskać potomka. – On... Twój przyjaciel... wie o tej sytuacji? – dodał jeszcze jedno pytanie, sięgając butelkę i dolewając jej a potem niby sobie.
Odebranie dziecka.
Cudowny skandal, jeśli ktoś chciałby ukręcić łeb sędziemu. Opinia publiczna jeszcze kiedyś zlinczowałaby rozwiązłą matkę. Ale dziś...?
Zaciągnął się powietrzem, jakby ciało zmożone alkoholem nie pamiętało kiedy oddech powinien być w rozsądnym swoim wymiarze.
– Oset chroni Szkotów, jest silny i wytrzymały, a na północy noszenie jego symbolu ma przyciągać szczęście. Oset odpędza demony. Oset ma swoją wartość, bo niemożliwym jest się go pozbyć z ogrodu, gdy raz do niego zawita. – Bynajmniej, nie znał się na roślinach, ale heraldykę miał w małym paluszku. Opowiastka wokół ostu i odgonieniu za jego pomocą wikingów była żałośnie naiwna, ale kraciaste prymitywy nosiły go z dumą, gardząc różami i innymi miękkimi kwiatami. Oset niósł siłę determinacji. Siłę rozmoczoną teraz alkoholem. Czy byłaby w stanie samodzielnie wstać?
Anthony przechylił głowę gwałtownie, jakby spadła mu z szyi i zawisła bezładnie i pokiwał nią ze smutkiem, ukrywając twarz, która mogła zdradzić zbyt wiele chłodnego badania terenu.
– Na cóż mu Twoje dziecko Severine... nie niesie przecież nazwiska? Nie zrobiłaś chyba tego z... mugolakiem? – lekko się skrzywił, bo choć sam miał niebywałą słabość do ludzi obłożonych klątwą zbliżającą ich do zwierząt, tak nie wyobrażał sobie splugawienia własnego ciała choćby i dotykiem osoby urodzonej w niemagicznej rodzinie. Nie mówił też o tym, że rozpatrywanie dziecka w kategoriach "wynagradzania" sobie czegokolwiek nie wróży ani jej, ani temu dziecku najlepiej, po cóż miałby o tym wspominać, gdy odsłaniała przed nim własną dźwignię. Zniszczyć ojca. Odzyskać potomka. – On... Twój przyjaciel... wie o tej sytuacji? – dodał jeszcze jedno pytanie, sięgając butelkę i dolewając jej a potem niby sobie.