Pewnie gdyby tylko miał okazję spojrzeć na z boku, nieco trzeźwiejszym wzrokiem sam poczułby w żołądku palące uczucie żenady nad swoim zachowaniem. Ale cóż poradzić, nikt nigdy nie nauczył go radzić sobie z emocjami w żaden sposób, więc brał te przykłady które widział w domu, szczególnie po ojcu. I to też po nim, w swoim odczuciu, jedyną dozwoloną, negatywną emocją którą mógł uzewnętrznić była złość i to w całym swoim spektrum. Od opryskliwości, aż do agresji. Dlatego stres i smutek chował za próbą bycia dowcipnym, a alkohol choć z natury depresant, pozwalał nieco łagodzić emocjonalne bóle.
I chociaż potrafił zachować się dojrzale kiedy była tak potrzeba, prędzej w sprawach ważniejszych, niż tych płytkich, to nie myślał o sobie przesadnie w kategoriach dorosłego. Dorosła była Ann, czy Laurence, tak właśnie o nich myślał, jednak stanowczo nie on sam, czy Loretta. Wiedział o tym, bo byli bardziej zahartowani w dorosłych problemach, posiadali większe doświadczenie życiowe. Sprawiali, że wydawali się w jego oczach na lepiej przygotowanych na konfrontacje z rzeczywistością. Jednocześnie coś w ich postaciach, czy nawet w spojrzeniu sugerowało mu, że byli mniej szczęśliwi. Albo szczęście, taki zwykłe uczucie, że dobrze się im dziej, rzadziej u nich gościło. Może nie myślał o tym tak w prost, ale czuł to gdzieś wewnątrz, co sprawiało, że nigdy dorosłym nie pragnął zostać. Bo i po co, skoro życie pełnoletniego nastolatka, było takie łatwe i w większości przyjemne.
Jednak nawet jeśli starał się uciekać przed dorosłością, to ona i tak dopadła go z łatwością. Słuchał z upragnieniem tego co mówiła do niego siostra, bo było to właśnie to czego podświadomie oczekiwał, z zadziornym uśmieszkiem, ale i z podkulonym ogonem. Ciężko było nie móc pozwolić sobie na słabość, choć słaby był bardzo, a sprawy przygniatały go z każdej strony. Bo jeśli nie ratowanie Loretty z problemów, to jego własne.
Wzrok miał spuszczony, wbity we własne palce, które w nerwowym geście splatały się miedzy sobą, a on między jej zdaniami strzelał kostkami, nieświadomie próbując w ten sposób rozładować własne napięcie. Choć oczy wyrażały smutek, to usta wygięły się uśmiech, być może delikatnie rozczulony.
- Mam syna... - wyrzucił w końcu, wzdychając ciężko jakby właśnie z jego barków spadł ogromny ciężar. - Severine nazwała go Atticus, i powiedziała mi o nim raptem tydzień temu. Nie wiem co powinienem zrobić... - nakreślił, choć nie łatwo było mu o tym mówić. Nakreślił też od razu, kim jest matka jego syna, mając nadzieje, że pamięta wspólną, bo jego i Loretty koleżankę ze szkolnych lat. Ta Crouchówna, która uwielbiała zerkać w stronę Loretty i dzieliła z Lou ciężar bycia bliźniakiem tak niepokornej artystki jak właśnie Loretta. Dalej mówić, póki co, już nie mógł, jedynie podniósł nieco wzrok, choć dalej patrzył nieco spod brwi w kierunku starszej siostry, patrząc jak zareaguje na jego niuanse.