11.01.2023, 01:22 ✶
Mógł sobie mieć te swoje pudełeczka z tajemnicami. Te jednak miały to do siebie, że jednak lubiły być opakowane w krzykliwy papier i chciały przykuwać uwagę, albo raczej chciały, żeby ktoś je otworzył, zajrzał… Victoria była po prostu uważna. A ostatnio analizowała ich spotkania, przypominała sobie szczegóły. Próbowała dojrzeć to, czego nie widziała od razu, na co nie zwróciła zaaferowana uwagę. Chciała go zrozumieć chociaż trochę. Poznać. Wiedzieć, czego może się spodziewać.
Niekoniecznie wykorzystać przeciwko niemu samemu.
- Gór złota? – parsknęła. - Przecież bez to takie pechowe drewno, bo prawie nikt mu się nie podoba – pechowe dla wytwórcy różdżek co najwyżej. Chociaż dla właściciela też, bo musiał mieć to coś, żeby różdżka nie kaprysiła i się jednak słuchała. Musiał być nietuzinkowy, ekstraordynaryjny. - No tak. To najważniejsze. Mieć najdłuższą różdżkę – spojrzała na niego wymownie nie wierząc własnym uszom. A może nie, wróć. Właśnie TEGO się po nim spodziewała znając już niektóre jego hasełka. Na przykład o klepaniu po tyłku i o eksponowaniu takowego. A chwilę później uniosła wyżej brwi i spojrzała na niego… nie podejrzliwie, nie. Raczej przeciągle. Z zawahaniem. - To przez ile różdżek przeszedłeś? – zapytała po chwili, próbują sobie gdzieś w głowie dopasować Sauriela jako nastolatka. Leniwy, rozbrykany – tak by to jej jakoś pasowało w głowie. - To chociaż na niej nie siadaj… – to był chyba najczęstszy powód uszkodzenia różdżki. - Ja? … Ze szponem hipogryfa – dobra, to było teraz dziwne. Jaka była szansa spotkać drugiego czarodzieja z różdżką z bzu? Niezbyt duża. Jaka była szansa spotkać drugiego czarodzieja z różdżką z rdzeniem ze szponem hipogryfa? Noo… Nie był to najpopularniejszy składnik. A jaka była szansa spotkać drugiego czarodzieja, który będzie miał różdżkę wykonaną z bzu i szponu hipogryfa? I który jednocześnie ma być twoim partnerem? Haaaa… Stąd to zawahanie. Zdziwienie. - No tak, idealnie pasuje do oczu, dlatego niezbyt ją pokazujesz – uniosła wyżej jeden kącik ust. Ona nie traktowała swojej różdżki jako dodatku do wizerunku, ani jako uzupełnienie makijażu.
Opuściła swoją różdżkę, kiedy zobaczyła efekt i usłyszała, że zadziałało. Głośniej wypuściła też powietrze przez usta – tak intensywne rzucanie zaklęć było mimo wszystko męczące. Uniosła właśnie dłoń do swojego karku i przechyliła trochę w tył głowę, by go rozmasować – ale nie spodziewała się, że Sauriel nagle uzna, że chce przełamać dystans pomiędzy nimi, a już zwłaszcza kontakt fizyczny, który nie był w tym momencie przecież konieczny. Chłodny dotyk na policzkach był otrzeźwiający, ale za to całus w czółko – kompletnie ogłupiający. Bo kiedy Sauriel już ją puścił i wyszedł pierwszy, ona nadal stała w miejscu. I mrugała oczami całkowicie wytrącona z pantałyku. To było ostatnie czego się tutaj spodziewała.
Nie było to nieprzyjemne. Nawet jeśli bił od niego chłód, na który nie miał wpływu. Po prostu było niespodziewane.
Victoria potrzebowała kilkunastu sekund, żeby pokręcić głową i ruszyć się z miejsca, jak grzeczna kaczuszka za mamą kaczką – tak jak sobie tego pan Rookwood życzył.
Niekoniecznie wykorzystać przeciwko niemu samemu.
- Gór złota? – parsknęła. - Przecież bez to takie pechowe drewno, bo prawie nikt mu się nie podoba – pechowe dla wytwórcy różdżek co najwyżej. Chociaż dla właściciela też, bo musiał mieć to coś, żeby różdżka nie kaprysiła i się jednak słuchała. Musiał być nietuzinkowy, ekstraordynaryjny. - No tak. To najważniejsze. Mieć najdłuższą różdżkę – spojrzała na niego wymownie nie wierząc własnym uszom. A może nie, wróć. Właśnie TEGO się po nim spodziewała znając już niektóre jego hasełka. Na przykład o klepaniu po tyłku i o eksponowaniu takowego. A chwilę później uniosła wyżej brwi i spojrzała na niego… nie podejrzliwie, nie. Raczej przeciągle. Z zawahaniem. - To przez ile różdżek przeszedłeś? – zapytała po chwili, próbują sobie gdzieś w głowie dopasować Sauriela jako nastolatka. Leniwy, rozbrykany – tak by to jej jakoś pasowało w głowie. - To chociaż na niej nie siadaj… – to był chyba najczęstszy powód uszkodzenia różdżki. - Ja? … Ze szponem hipogryfa – dobra, to było teraz dziwne. Jaka była szansa spotkać drugiego czarodzieja z różdżką z bzu? Niezbyt duża. Jaka była szansa spotkać drugiego czarodzieja z różdżką z rdzeniem ze szponem hipogryfa? Noo… Nie był to najpopularniejszy składnik. A jaka była szansa spotkać drugiego czarodzieja, który będzie miał różdżkę wykonaną z bzu i szponu hipogryfa? I który jednocześnie ma być twoim partnerem? Haaaa… Stąd to zawahanie. Zdziwienie. - No tak, idealnie pasuje do oczu, dlatego niezbyt ją pokazujesz – uniosła wyżej jeden kącik ust. Ona nie traktowała swojej różdżki jako dodatku do wizerunku, ani jako uzupełnienie makijażu.
Opuściła swoją różdżkę, kiedy zobaczyła efekt i usłyszała, że zadziałało. Głośniej wypuściła też powietrze przez usta – tak intensywne rzucanie zaklęć było mimo wszystko męczące. Uniosła właśnie dłoń do swojego karku i przechyliła trochę w tył głowę, by go rozmasować – ale nie spodziewała się, że Sauriel nagle uzna, że chce przełamać dystans pomiędzy nimi, a już zwłaszcza kontakt fizyczny, który nie był w tym momencie przecież konieczny. Chłodny dotyk na policzkach był otrzeźwiający, ale za to całus w czółko – kompletnie ogłupiający. Bo kiedy Sauriel już ją puścił i wyszedł pierwszy, ona nadal stała w miejscu. I mrugała oczami całkowicie wytrącona z pantałyku. To było ostatnie czego się tutaj spodziewała.
Nie było to nieprzyjemne. Nawet jeśli bił od niego chłód, na który nie miał wpływu. Po prostu było niespodziewane.
Victoria potrzebowała kilkunastu sekund, żeby pokręcić głową i ruszyć się z miejsca, jak grzeczna kaczuszka za mamą kaczką – tak jak sobie tego pan Rookwood życzył.