[26 sierpnia 1972] Jeden wieczór pod Londynem - wątek zbiorowy

Stoję przy barze i rozmawiam a potem idę sprawdzić co robi Marcus i zastawić u niego kolczyki

Spodziewała się jakiegoś występu cyrkowego, może dalszej części koncertu fortepianowego, jakiejś głupiej zabawy, tortu, ale na pewno nie rzucania na pośmiewisko jednego z gości. Nie była pewna czy to na pewno coś co sama nazwałaby atrakcją wieczoru, widać jednak było, że goście się ożywili. Sama nawet przecież nie mogła nie rozciągnąć ust w szerokim uśmiechu, było w tym jednak coś przerażającego, szczególnie, gdy widziała minę Alexandra, który nie wyglądał na zbyt zadowolonego z uzyskanego datku.
Prawie zaczęła mu współczuć, wyobrażając sobie siebie na jego miejscu. A jednak słysząc te wszystkie plotki, nie była do końca w stanie.
Cóż, przynajmniej towarzystwo miała przyjemne.
Loraine była słodka. Nawet jeśli miała w sobie tą czystokrwistą aurę, która Vior bardzo często tłamsiła i odrzucała, wiedziała, że kobieta nie jest do końca taka jak większość dam które uczestniczyło w wieczorku. Zdążyła w końcu poznać ją ze strony, której ta pewnie nie lubiła pokazywać, a dla Viorici była zdecydowanie atrakcyjniejsza.
Lubiła, że nie musiała przed nią niczego udawać, że mogła wobec niej zachować swój czasem trochę flirciarski sposób bycia i nie musiała uważać, by nie zostać źle zrozumianą.
Mogła sobie z nią pozwolić na dużo więcej niż z większością kobiet i jeśli miała być szczera, po bliższym przemyśleniu była jedną z jej naprawdę nielicznych przyjaciółek.
A przynajmniej tak na nią patrzyła w tej chwili.
- W takim razie następnym razem musimy zagrać wspólnie. Przyda mi się odrobina wsparcia - odpowiedziała.
A potem skupiła się na tym co robiła Agnes. I co mówił Atreus.
Podziwiała swoją szklankę słysząc jego podsumowującą wszystko odpowiedź, a potem znów się wyszczerzyła, gdy usłyszała jego implikacje co do stanu cywilnego Mulcibera, który był niewątpliwie gwiazdą tego wieczoru.
- Nie przyprowadził, bo inaczej nie mógłby szukać czwartej. Chyba, że mam inaczej interpretować te otwarte próby flirtu? - rzuciła niby od niechcenia, chcąc zobaczyć jak zareaguje reszta. Może i dolewała oliwy do ognia, cały jednak pomysł z organizacją był dla niej jakimś głupim żartem, który sprawiał, że robiło jej się trochę niedobrze.
Uśmiechała się, drwiła z pomysłu Agnes, ale gdzieś w głowie krążyła myśl, że zarówno jej matka jak i ona łatwo mogą stać się ofiarami o których mówili. Musiała nawet zastanowić się, czy był tu  oprócz niej ktoś, kto nie pochodził ze znanej czarodziejskiej rodziny. Nie licząc Hindusa, choć nawet nie znała jego statusu krwi, bo w Indiach pewnie też mieli jakieś czystokrwiste rody.
Czuła się coraz mniej pewnie. Wypiła kolejny łyk whisky i prawie się zakrztusiła, słysząc o wybraniu strażników klucza, szczególnie, że jednym z nich miał być Atreus.
- Powodzenia - wychrypiała do kolegi, próbując nie rozkaszleć się na amen, jak jedna z innych kobiet na sali. - Miłej zabawy w psa stróżującego - uśmiechnęła się, kręcąc ze współczuciem głową, bo sama z tym cyrkiem pewnie nie chciałaby mieć cokolwiek wspólnego.
I może tak jak reszta ruszyłaby w jakieś inne miejsce po zakończeniu przemowy, coś jednak przykuło jej uwagę. A raczej ktoś.
Nie wiedziała co dokładnie Marcus robił, wydawało jednak jej się to ciekawe, ciekawsze od rozmów o muzyce klasycznej i dalszym naigrywaniu się z Mulciberów. Zresztą, i tak brakowało jej żetonów.
- Też was na chwilę przeproszę - rzuciła, upijając znów z kieliszka i skierowała się w stronę Flitwicka.
- Marcusie, nawet nie mieliśmy dziś okazji porozmawiać! - rzuciła na przywitanie, próbując dostrzec co takiego robił. - Nie zanudziłeś się na śmierć tutaj? Ktoś coś wymieniał poza obrożą która wywołała tyle emocji? Mogę ją zobaczyć, czy niestety nie pozwalasz podziwiać zakupionych eksponatów? O, i będę miała coś dla ciebie, od razu zaznaczam, że łatwiej będzie to sprzedać - mówiła, zdejmując swoje brylantowe kolczyki, zastanawiając się, ile osób ją widzi i czy ją także obgadują za plecami.
Miała małą nadzieję, że tak.
- Pamiętaj, że doskonale wiem ile są warte - niemal szepnęła, patrząc na Flitwicka poważnie, dając znać, że z nią pewne numery nie pójdą zbyt łatwo. Nie tylko była rzemieślnikiem który specjalizował się w jubilerstwie i złotnictwie, pracowała do niedawna także jako rzeczoznawca i złodziej. Szybka wycena kosztowności często była dla niej umiejętnością, która pozwalała jej zarabiać kiedyś nie małe pieniądze. A potem przegrywać w miejscach może bardziej obskurnych, ale zdecydowanie dających podobne doznania jak to. Nie była to jej pierwsza zastawiona biżuteria.

Rzut na percepcję

Rzut Z 1d100 - 16
Akcja nieudana