[06.06.1972r.] Smutne, dolewki?

Lorenz nerwowo stukał długopisem w blat stołu. Szybki rytm nie dawał wiele, bo i odrywał myśli od skupienia na sprawie, lecz detektyw na tropie starał się tego nie zauważać. Wpatrzony w serwetkę przed sobą, rozważał kolejne kroki. Nim do nich doszło, musiał wrócić jednak do poprzednich kroków, czy też jednego kroku. Bez słowa odebrał notesik od Neila i przepisał to, co zdołał już wymyślić, lecz przez pośpiech, wyszedł z tego tylko ciężki do rozczytania szlaczek. Wyrwał kartkę i napisał jeszcze raz.

MARTA WARREN
Świadek: Marta Warren

To wszystko, co na razie mieli. Niewiele, lecz dość, by stanowiło punkt zaczepienia.

Śmiech barmana sprawił, że pijany umysł Enzo wrócił na chwilę do rzeczywistości.

- Nie, nie. Potrzebuję cię. - Wskazał długopisem po raz kolejny środek klatki piersiowej Neila. - Tu nie ma niczego do rozważania. Musimy to rozwiązać.

Słowa padające z jego ust były już nie tylko lekko niewyraźne, ale spojrzenie pozostawało czyste i ostre. Z wprawą obrócił w palcach długopis - lata pracy w Ministerstwie Magii przy dokumentach owocowały wieloma niecodziennymi talentami.

- Jesteś genialny, mój drogi! Gdybym nie musiał nachylać się nad barem, ucałowałbym cię teraz. - Obiecał, a może postraszył. Drewniany kontuar uratował Neila przed niechcianymi czułościami. - To doskonałe! Pojedziemy tam pod pretekstem wywiadu na koniec roku szkolnego. Rozmowa z uczniami, z profesorami, ja zajmę się wywiadem, a ty w tym czasie poszukasz Marty i zapytasz o szczegóły jej śmierci. Będzie z ciebie dziennikarz, mój słodki pączuszku! Od teraz będziesz moim asystentem!!

Neil nie miał wiele do powiedzenia, bo decyzja zapadła.