11.08.2024, 12:27 ✶
Przeczucia był dla Viorici wcale nie taką błahą sprawą, nie raz musiała się na nich opierać, nie mogła jednak popadać w paranoje, bo to, co prawda wzmocnione magią, już raz zniszczyło całkiem miło zapowiadający się wypad nad jezioro. Toteż pomimo cichutko wyjącego alarmu musiała na razie odpuścić, nie zauważając na razie by Marcus robił coś bardziej podejrzanego.
Cóż, mogła przynajmniej pogadać z kimś o biżuterii, kto chociaż musiał udawać, że ją słucha.
Kąciki jej ust drgnęły, gdy Marcus wypowiedział swoją uwagę o jej niespodziewanym pojawieniu się na przyjęciu. Rozumiała. Wystarczyło spojrzeć na te wszystkie szanowane osoby na wysokich stanowiskach i znanych nazwiskach, a potem na nią. Trochę czuła się przez to przytłoczona, a z drugiej strony coś z możliwości paradowania w tym pokoju na równi z nimi sprawiało, że miała wrażenie że grała losowi na nosie. Było to nawet całkiem ekscytujące.
- Mam swoje sposoby by pojawić się wszędzie tam, gdzie można przegrać kilka galeonów podczas całkiem miłych okoliczności. - Uśmiechnęła się wzruszając ramionami, jak gdyby nie miało to wielkiego znaczenia. Znajomości jej to umożliwiające stworzone zostały całkowicie przypadkowo, zresztą, gdyby nie one, pewnie nigdy nie zaczęłaby grać na taką skalę. Ale je miała. Były zresztą bardzo szczodre.
Spojrzała z uniesionymi brwiami na łamigłówki rozwiązywane przez rzeczoznawcę, próbując nawet rozwiązać jedno z brakujących haseł, potem jednak szybko przeniosła wzrok znów na mężczyznę.
- Nie wiedziałam, że jesteś pasjonatem gier słownych - odpowiedziała tylko, nie przykuwając do tego większej wagi, szczególnie, że po chwili miała przed sobą coś zdecydowanie ciekawszego.
Delikatnie wzięła do rąk obrożę, niemal z czułością. Nie musiał mówić o materiałach z których została stworzona, doskonale to wiedziała, znała jednak tą nieodpartą konieczność przedstawienia przedmiotu. Wiedziała, że ten w bardzo głupi sposób stanie się ją dzisiejszą wieczorną obsesją. Wielkość akwamarynów i czystość złota sprawiała, że nie mogła się od błyskotki oderwać. W jej oczach pojawił się mały błysk zachłanności. Obiecała jednak, że będzie grzeczna. Z ociąganiem się odłożyła przedmiot z powrotem na ladę.
- Aż mi smutno, że tak wiele złych komentarzy dostała. Nie zasługuje na to. - Westchnęła, robiąc w przesadny sposób naburmuszoną minę. Lubiła nietypowe wytwory, w których potrafiła dostrzec pewną nutą artyzmu, a nie tylko sprawne rzemiosło. Uwielbiała przedmioty z którymi kryły się historie. Ta na pewno kryła za sobą jakąś całkiem pikantną.
- Gdybyś dostał jeszcze coś ciekawego chętnie bym obejrzała. Co prawda od jakiegoś czasu raczej główne sama tworzę niż szukam klientów na istniejącą biżuterię, ale zawsze miło znaleźć nowe inspiracje - odpowiedziała, po czym odłożyła w końcu na blat przedmioty, w których zastawieniu ona miała interes.
Widziała jego wzrok, słyszała komentarz, uśmiechała się jednak jedynie całkowicie niewinnie. Wiedziała, czemu tak na nią patrzył. Każdy kolczyk składał się z trzech, niepozornie małych brylantów, które zawieszone były jeden pod drugim za pomocą łączników stworzonych ze złotych listków. Wystarczyłoby jednak zważyć każdy z kamieni i przyjrzeć się ich szlifowi, by wiedzieć, że każdy miał zaskakująco dużo karatów. Misterna i mistrzowska robota. Viorica o tym wiedziała. Cieszyła się faktem, że wiele osób pewnie zbyłoby biżuterię po jednym spojrzeniu, nawet tu, pomimo jej faktycznej wyjątkowości.
Marcus mógł się więc zastanawiać, skąd je ma? Nawet jeśli je wykonała - skąd było ją stać w ogóle na trzymane przez niego kamienie?
- Ładny prezent, prawda? - odpowiedziała mu kłamstwem, ale trudno byłoby to udowodnić. Szczególnie, że oczywistym było, że jej dzisiejszy pobyt tutaj sponsoruje jej Bulstrode.
Koncert jednak się zaczął, a moc dwóch wił skutecznie odsunął jej myśli na chwilę od błyskotki.
Celine nie przypadła jej do gustu, musiała jednak przyznać - miała talent. Słuchała melodii, która choć nie należała do tych, które zwykle słuchała na swoim magicznym gramofonie, coś w niej poruszyła. Tym bardziej, że grała z nią Lorraine, która wyglądał w tej chwili jakby znalazła się w swoim świecie, piękna i w jakiś sposób wolna. Uśmiechnęła się na ten widok, na chwilę zatracając się w poszczególnych dźwiękach.
Żałowała, że nie ma tu z nią dziś pewnych osób. Jej myśli przepełzły leniwie przez każdą osobę, z którą łączyło ją uczucie, mniejsze lub większe, z którymi spędziła jedną, czy też więcej nocy. A potem zatrzymały się na mężczyźnie, który choć znajdował się w jej sercu jak na razie najkrócej, tak był jedną z najjaśniejszych iskier, które zapłonęły. Cedric, ze swoimi rumieńcami, uśmiechem i spojrzeniem pełnym uczucia. Z roztrzepanymi włosami, słodkimi ustami i uzdrawiającymi dłońmi. Zastanawiała się, czy może nie powinna po tym całym wieczorze po prostu do niego przyjść. Może był zmęczony po dyżurze, może powinien pójść od razu spać, ale chciała w tej chwili spędzić z nim choć chwilę, poczuć jego ciepło i usłyszeć jego śmiech. Była to przerażająca i jednocześnie upajająca potrzeba.
- Słodka melodia. - Westchnęła, wracając spojrzeniem do kolczyków.
@Robert Mulciber
Cóż, mogła przynajmniej pogadać z kimś o biżuterii, kto chociaż musiał udawać, że ją słucha.
Kąciki jej ust drgnęły, gdy Marcus wypowiedział swoją uwagę o jej niespodziewanym pojawieniu się na przyjęciu. Rozumiała. Wystarczyło spojrzeć na te wszystkie szanowane osoby na wysokich stanowiskach i znanych nazwiskach, a potem na nią. Trochę czuła się przez to przytłoczona, a z drugiej strony coś z możliwości paradowania w tym pokoju na równi z nimi sprawiało, że miała wrażenie że grała losowi na nosie. Było to nawet całkiem ekscytujące.
- Mam swoje sposoby by pojawić się wszędzie tam, gdzie można przegrać kilka galeonów podczas całkiem miłych okoliczności. - Uśmiechnęła się wzruszając ramionami, jak gdyby nie miało to wielkiego znaczenia. Znajomości jej to umożliwiające stworzone zostały całkowicie przypadkowo, zresztą, gdyby nie one, pewnie nigdy nie zaczęłaby grać na taką skalę. Ale je miała. Były zresztą bardzo szczodre.
Spojrzała z uniesionymi brwiami na łamigłówki rozwiązywane przez rzeczoznawcę, próbując nawet rozwiązać jedno z brakujących haseł, potem jednak szybko przeniosła wzrok znów na mężczyznę.
- Nie wiedziałam, że jesteś pasjonatem gier słownych - odpowiedziała tylko, nie przykuwając do tego większej wagi, szczególnie, że po chwili miała przed sobą coś zdecydowanie ciekawszego.
Delikatnie wzięła do rąk obrożę, niemal z czułością. Nie musiał mówić o materiałach z których została stworzona, doskonale to wiedziała, znała jednak tą nieodpartą konieczność przedstawienia przedmiotu. Wiedziała, że ten w bardzo głupi sposób stanie się ją dzisiejszą wieczorną obsesją. Wielkość akwamarynów i czystość złota sprawiała, że nie mogła się od błyskotki oderwać. W jej oczach pojawił się mały błysk zachłanności. Obiecała jednak, że będzie grzeczna. Z ociąganiem się odłożyła przedmiot z powrotem na ladę.
- Aż mi smutno, że tak wiele złych komentarzy dostała. Nie zasługuje na to. - Westchnęła, robiąc w przesadny sposób naburmuszoną minę. Lubiła nietypowe wytwory, w których potrafiła dostrzec pewną nutą artyzmu, a nie tylko sprawne rzemiosło. Uwielbiała przedmioty z którymi kryły się historie. Ta na pewno kryła za sobą jakąś całkiem pikantną.
- Gdybyś dostał jeszcze coś ciekawego chętnie bym obejrzała. Co prawda od jakiegoś czasu raczej główne sama tworzę niż szukam klientów na istniejącą biżuterię, ale zawsze miło znaleźć nowe inspiracje - odpowiedziała, po czym odłożyła w końcu na blat przedmioty, w których zastawieniu ona miała interes.
Widziała jego wzrok, słyszała komentarz, uśmiechała się jednak jedynie całkowicie niewinnie. Wiedziała, czemu tak na nią patrzył. Każdy kolczyk składał się z trzech, niepozornie małych brylantów, które zawieszone były jeden pod drugim za pomocą łączników stworzonych ze złotych listków. Wystarczyłoby jednak zważyć każdy z kamieni i przyjrzeć się ich szlifowi, by wiedzieć, że każdy miał zaskakująco dużo karatów. Misterna i mistrzowska robota. Viorica o tym wiedziała. Cieszyła się faktem, że wiele osób pewnie zbyłoby biżuterię po jednym spojrzeniu, nawet tu, pomimo jej faktycznej wyjątkowości.
Marcus mógł się więc zastanawiać, skąd je ma? Nawet jeśli je wykonała - skąd było ją stać w ogóle na trzymane przez niego kamienie?
- Ładny prezent, prawda? - odpowiedziała mu kłamstwem, ale trudno byłoby to udowodnić. Szczególnie, że oczywistym było, że jej dzisiejszy pobyt tutaj sponsoruje jej Bulstrode.
Koncert jednak się zaczął, a moc dwóch wił skutecznie odsunął jej myśli na chwilę od błyskotki.
Celine nie przypadła jej do gustu, musiała jednak przyznać - miała talent. Słuchała melodii, która choć nie należała do tych, które zwykle słuchała na swoim magicznym gramofonie, coś w niej poruszyła. Tym bardziej, że grała z nią Lorraine, która wyglądał w tej chwili jakby znalazła się w swoim świecie, piękna i w jakiś sposób wolna. Uśmiechnęła się na ten widok, na chwilę zatracając się w poszczególnych dźwiękach.
Żałowała, że nie ma tu z nią dziś pewnych osób. Jej myśli przepełzły leniwie przez każdą osobę, z którą łączyło ją uczucie, mniejsze lub większe, z którymi spędziła jedną, czy też więcej nocy. A potem zatrzymały się na mężczyźnie, który choć znajdował się w jej sercu jak na razie najkrócej, tak był jedną z najjaśniejszych iskier, które zapłonęły. Cedric, ze swoimi rumieńcami, uśmiechem i spojrzeniem pełnym uczucia. Z roztrzepanymi włosami, słodkimi ustami i uzdrawiającymi dłońmi. Zastanawiała się, czy może nie powinna po tym całym wieczorze po prostu do niego przyjść. Może był zmęczony po dyżurze, może powinien pójść od razu spać, ale chciała w tej chwili spędzić z nim choć chwilę, poczuć jego ciepło i usłyszeć jego śmiech. Była to przerażająca i jednocześnie upajająca potrzeba.
- Słodka melodia. - Westchnęła, wracając spojrzeniem do kolczyków.
@Robert Mulciber