[2.08.1972, świt] Komu należy się miecz?

Rodolphusem targało w tym momencie wiele emocji. Wiele różnych emocji. Towarzystwo Brenny sprawiało, że niemal zawsze miał się na baczności. Z bardzo prostych powodów: była zbyt bystra, zbyt wyszczekana i ogólnie zbyt, żeby tak długo być Brygadzistką. Dodatkowo znała się i to niestety bardzo dobrze z Victorią. Na kolejny dodatek była z Longbottomów. I wciąż zachowywała się tak, jakby nie była bogata, jakby była po prostu... Zwykła. A przy tym robiła to w tak niewymuszony sposób, że Lestrange czasem zastanawiał się, czy przypadkiem być może on w tej chwili nie był zbyt: zbyt podejrzliwy w stosunku do tej kobiety. Bo kto normalny podniósłby w trakcie tej słownej przepychanki rękę, jakby był na 1 roku Hogwartu? Być może powinien zacząć po prostu traktować Brennę tak, na jaką się kierowała: zmęczoną, nieogarniętą ale ambitną. Której z jakichś własnych powodów było dobrze właśnie tu i teraz, w tym miejscu?

Parsknąłby, gdyby nie kolejne słowa goblina. Ukraść bank? Na te kalumnie nie mógł zareagować inaczej niż po prostu uniesieniem brwi. Spojrzał na Brennę pytająco - czy coś wiedziała? W końcu pracowała w Brygadzie Uderzeniowej.
- Jesteś zdecydowanie zbyt miła, Longbottom - powiedział łagodnie Rodolphus, przekrzywiając głowę. Być może nie powinien tego robić... ale chuj. Machnął dwa razy różdżką, chcąc rzucić zaklęcie maksymalnie ściszające głos na gobliny.

Rzut na transmutację x2

Rzut Z 1d100 - 17
Akcja nieudana

Rzut Z 1d100 - 83
Sukces!

Nie było to być może perfekcyjnie rzucone zaklęcie, ale przynajmniej ten goblin, który kłapał jadaczką, zaczął teraz wydawać z siebie piski bardziej przypominające mysie niż ludzką mowę. Lestrange uniósł nieco kącik ust.
- A panów proszę o ciszę - powiedział w kierunku czarodziejów, posyłając im niemalże leniwe spojrzenie. - Macie przed sobą pannę Brennę Longbottom, Detektyw z Brygady Uderzeniowej, która pracuje z ramienia Ministerstwa Magii. Trochę szacunku, bo inaczej pomyślę, że nie mamy do czynienia z kulturalnymi ludźmi.
Powiedział z pozoru uprzejmie, choć w jego oczach czaiło się zniecierpliwienie. W przeciwieństwie do Brenny on nie był zmęczony - był pełen energii. I był cierpliwy, chociaż w środku (czego na razie nie było widać) gotował się na te kłamstwa, które wylewały się z ust istot niższych.
- Ależ...
- COŚ ZROBIŁ MOJEMU PRZYJACIELOWI! - czy można było tego się spodziewać? W sumie tak. Czy Lestrange zrobił to umyślnie? Cóż, być może. Ale efekt był taki, że goblin który nie mógł normalnie mówić, złapał się za gardło, a drugi rzucił na Rodolphusa z łapami.