13.01.2023, 08:56 ✶
Nie zamierzała sterować Saurielem. Nie chciała wcale, by był na jej zawołanie, skinienie i na komendę. Nie chciała tej smyczy i kagańca mu zakładać. Byli tutaj dlatego, że zdobył informacje i jakoś tak do tej pory udawało się nie rozkazywać jedno drugiemu i jakoś się uzupełniać. Czy więc zamierzała mu jakieś komendy rzucać teraz…? Nie, nie bardzo. Jeśli mam być szczera, to zupełnie jej to nie przyszło do głowy. Nie pomyślała, by mu coś tutaj zakazywać, nakazywać, mówić co ma robić. Dlatego… Nie było jej komentarzy.
Czy widziała człowieka w Saurielu? Tak, widziała. Albo chciała widzieć… Trudno powiedzieć. To wszystko to było coś, nad czym będzie musiała się pochylić i pomyśleć. Coś, co będzie musiała poukładać sobie w głowie, a nie rozbierać na części pierwsze w środku akcji, kiedy ten dreszcz na plecach i zimny pot mógł być spowodowany tak naprawdę wszystkim.
Zmusiła mężczyznę (bez ust) do tego, by wyszedł z salonu i poprowadziła go do zdemolowanej już teraz kuchni, w której kobieta leżała na podłodze, mężczyzna klęczał zapłakany, a Sauriel… Sobie stał. I czekał.
- Będę musiała wezwać wsparcie – odezwała się w końcu do niego, starając się na niego spojrzeć, a nie uciekać wzrokiem w kąt. Patrzyła na niego i myślała co zrobić. Powiedzieć żeby uciekał, żeby jego tożsamość pozostała w ukryciu…? Ale to nie miała sensu, bo ta trójka tutaj go widziała. Ba, mało tego, pokazał im, że jest wampirem – to pewnie bardzo szybko możnaby go było powiązać. Zastanawiała się więc jak to ugryźć (heh)... Może po prostu nie ściemniać i powiedzieć, że była na (khem) randce z przyszłym narzeczonym i… Ach cholera, gdyby nie ugryzł tej baby, to byłoby łatwiej ukryć jego obecność. Największym problemem był ten, który tutaj teraz zalewał się łzami. - Wyprowadziłbyś pana? – kiwnęła głową na tego, któremu zamknęła usta. Wyjaśni mu to później.. Wolała nie mówić w takiej sytuacji za wiele przy ich głównym podejrzanym.
Chodziło o to, że chciała, żeby Sauriel zniknął z kuchni. Bo chciała wymazać jego obecność z pamięci Henry'ego. Kobietą by się tak nie przejmowała… Choć i jej pamięć dla pewności wolała odrobinę przeczyścić. I właściwie to od niej zaczęła, kiedy Sauriel już wyszedł. Chciała wymazać wspomnienie o tym, jak zwraca się do Sauriela, nieco namieszać w tym, kiedy ją gryzł. Wszystko dlatego, że w jej przypadku szok mógł zrobić swoje. Z kolei Henry… Ach, Henry… Z nim zamierzała obejść się już dokładniej. A on nie mógł nic na to poradzić. Na koniec wyczarowała chustę, która wylądowała na oczach Henry'ego, a następnie wyłamała nogi ze stołu, wciągnęła na neigo kobietę i w ten sposób zamierzała ją stąd… wylewitować. Z Henrym planowała postąpić podobnie jak z tamtym drugim facetem i tak przygotowana chciała stąd wyjść. Czy było stąd inne wyjście niż tylko tunel? Okazało się, że i owszem. I to takie otwierane tylko z wewnątrz.
Gdy zobaczyła Sauriela, przyłożyła sobie palec do ust, by milczał. Nie chciała, by Henry pokojarzył jego głos.
I kiedy już się stąd wydostali – faktycznie wezwała wsparcie. Nie musieli długo czekać – ktoś kręcił się w okolicy. Saurielowi machnęła głową, żeby lepiej spływał.
Czy widziała człowieka w Saurielu? Tak, widziała. Albo chciała widzieć… Trudno powiedzieć. To wszystko to było coś, nad czym będzie musiała się pochylić i pomyśleć. Coś, co będzie musiała poukładać sobie w głowie, a nie rozbierać na części pierwsze w środku akcji, kiedy ten dreszcz na plecach i zimny pot mógł być spowodowany tak naprawdę wszystkim.
Zmusiła mężczyznę (bez ust) do tego, by wyszedł z salonu i poprowadziła go do zdemolowanej już teraz kuchni, w której kobieta leżała na podłodze, mężczyzna klęczał zapłakany, a Sauriel… Sobie stał. I czekał.
- Będę musiała wezwać wsparcie – odezwała się w końcu do niego, starając się na niego spojrzeć, a nie uciekać wzrokiem w kąt. Patrzyła na niego i myślała co zrobić. Powiedzieć żeby uciekał, żeby jego tożsamość pozostała w ukryciu…? Ale to nie miała sensu, bo ta trójka tutaj go widziała. Ba, mało tego, pokazał im, że jest wampirem – to pewnie bardzo szybko możnaby go było powiązać. Zastanawiała się więc jak to ugryźć (heh)... Może po prostu nie ściemniać i powiedzieć, że była na (khem) randce z przyszłym narzeczonym i… Ach cholera, gdyby nie ugryzł tej baby, to byłoby łatwiej ukryć jego obecność. Największym problemem był ten, który tutaj teraz zalewał się łzami. - Wyprowadziłbyś pana? – kiwnęła głową na tego, któremu zamknęła usta. Wyjaśni mu to później.. Wolała nie mówić w takiej sytuacji za wiele przy ich głównym podejrzanym.
Chodziło o to, że chciała, żeby Sauriel zniknął z kuchni. Bo chciała wymazać jego obecność z pamięci Henry'ego. Kobietą by się tak nie przejmowała… Choć i jej pamięć dla pewności wolała odrobinę przeczyścić. I właściwie to od niej zaczęła, kiedy Sauriel już wyszedł. Chciała wymazać wspomnienie o tym, jak zwraca się do Sauriela, nieco namieszać w tym, kiedy ją gryzł. Wszystko dlatego, że w jej przypadku szok mógł zrobić swoje. Z kolei Henry… Ach, Henry… Z nim zamierzała obejść się już dokładniej. A on nie mógł nic na to poradzić. Na koniec wyczarowała chustę, która wylądowała na oczach Henry'ego, a następnie wyłamała nogi ze stołu, wciągnęła na neigo kobietę i w ten sposób zamierzała ją stąd… wylewitować. Z Henrym planowała postąpić podobnie jak z tamtym drugim facetem i tak przygotowana chciała stąd wyjść. Czy było stąd inne wyjście niż tylko tunel? Okazało się, że i owszem. I to takie otwierane tylko z wewnątrz.
Gdy zobaczyła Sauriela, przyłożyła sobie palec do ust, by milczał. Nie chciała, by Henry pokojarzył jego głos.
I kiedy już się stąd wydostali – faktycznie wezwała wsparcie. Nie musieli długo czekać – ktoś kręcił się w okolicy. Saurielowi machnęła głową, żeby lepiej spływał.